No Straight Roads laat muziek de toon aangeven

Daar zit muziek in.

Vergeet alles wat je weet over klassieke dystopieën: in No Straight Roads zijn kwaadaardige EDM-liefhebbers aan de macht die rockmuziek uit Vinyl City verbannen hebben. Met een bang hart nemen de indierockers Mayday en Zuke deel aan een talentenshow waarin ze ondanks hun muzikale kunde afgescheept worden. EDM über alles, voor rock is er geen plaats meer. Mayday en Zuke gaan vervolgens de strijd tegen de verschillende capo's van de electronic aan om Vinyl City van die gruwel te bevrijden. Ontwikkelaar Metronomik neemt het 'rock versus electronic'-duel echter niet helemaal serieus en wil vooral twee muzikale opvattingen in een kleurrijke wereld met unieke combat verweven.

In No Straight Roads moet je sectoren van Vinyl City bevrijden door elke eindbaas ervan te elimineren. Die heeft pakweg drones, afweergeschut of explosieven ter verdediging, maar alles beweegt op de maat van de elektronische muziek. Zo kun je een robot pas aanvallen als hij niet op de beat springt, of ontwijk je een schild als het met enkele bits opzij schuift. Als je al wat gevorderd bent, dan kun je bepaalde aanvallen op het juiste moment terugkaatsen. Mayday en Zuke gebruiken respectievelijk hun gitaar en drumsticks als wapens. Standaardaanvallen ombineer je tot krachtige combo's terwijl je energie in speciale aanvallen omzet. Zijn beide energiemeters opgeladen, dan kunnen de twee personages samen een superaanval lanceren. Aanvankelijk is het wennen aan die ongebruikelijke manier van aanvallen en verdedigen, maar de opzet van No Straight Roads is zo simpel dat je snel mee bent met het ritme van de game.

De medeoprichter van Metronomik en gamedesigner van Final Fantasy 15 Wan Hazmer benadrukt echter dat No Straight Roads geen klassieke ritmegame is. Het is niet zozeer de bedoeling dat je je het ritme volledig eigen maakt als wel dat je er een antwoord op verzint. Dat merk je ook aan de moeilijkheidsgraad: naarmate een level vordert, zijn er meer en meer kleine details (en dus muzieknoten) waarop je moet letten. Dat leidt al gauw tot een muzikale clusterfuck. In een baaslevel zijn er geen checkpoints, dus als je sterft, is het terug naar af. No Straight Roads staat dus mijlenver van ritmegames als Just Dance of Rock Band, maar leunt eerder aan bij Devil May Cry of zelfs Dark Souls.

In de overworld kun je voorlopig weinig anders doen dan Qwasa's verzamelen waarmee je bijvoorbeeld straatlampen of drankautomaten van stroom voorziet. Dat levert je fans op, die dan weer als een soort XP dienen om skills in een heuse skilltree vrij te spelen. Voorts kies je in de hub de special attacks die je op de triggers zet en plak je stickers op je instrumenten als tijdelijke upgrades tijdens baasgevechten. Op het moment van schrijven is het niet duidelijk of de hub en de overworld bij release nog meer te bieden zullen hebben, aangezien de echte gameplay nu beperkt blijft tot de eerder vermelde baasgevechten.

De art is net als de toon van de game eerder speels: kleurrijk en graffitiachtig, wat te danken is aan de cartooneske stijl van Daim Dziauddin, illustrator van Street Fighter 5. No Straight Roads heeft echter ook een serieuzer kantje met z'n onderbelichte straten en daartegenover de felle neonreclame. Ironisch genoeg voert elektronische muziek constant de boventoon als de perfecte begeleiding bij die pulserende wereld. Metronomik speelt dus vooral met de vaak gehoorde, maar onzinnige gedachte dat "jouw smaak beter is dan de mijne".

Met de artstijl en de onophoudelijke muziek zit het in No Straight Roads alvast snor, omdat de twee elkaar elegant ondersteunen en je prikkelen om de game op te pikken. Verwacht je aan een energiek, actiegericht en vaak uitdagend avontuur waarin de muziek bepalend is voor de omgeving, het karakter van je vijanden, maar ook voor het achterliggende verhaal. Als Metronomik de overworld nog wat uitwerkt om de zelfverklaarde 'rechte paden' te vermijden, dan levert de studio een eigenzinnige interpretatie van een ritmegame af. No Straight Roads beat dus heel wat potentieel.

No Straight Roads komt uit op de pc en PlayStation 4 op 25 augustus.

Advertentie

Ga naar comments (0)

Over de auteur

Nathan Van Coillie

Nathan Van Coillie

Biersommelier

Van achter zijn toetsenbord beoordeelt Nathan games, literatuur, films en muziek, plant hij afrekeningen tegen taalbarbaren en geeft hij commentaar op snookerwedstrijden... aan zichzelf.

Gerelateerde content

Verder op de site...

Reacties (0)

Verberg laag-scorende commentaren
Sorteer op
Thread