Death Stranding review - Kruistocht van een koerier

Krijgt een dikke 'Like'.

Death Stranding is een unieke, bizarre, rustgevende en hoopvolle creatie die je niet mag overslaan.

Death Stranding is van zijn eerste aankondiging tot zijn recentste gameplaydemonstratie op de Tokyo Game Show een enigma. Men vroeg zich af wat ontwikkelaar Kojima Productions en celebritydesigner Hideo Kojima hadden gerookt en waar men zelf wat kon scoren, vanwege een partij nietszeggende trailers die bizarre taferelen afwisselden met iets wat op een walking simulator leek. Kojima sprak over 'touw' en 'stok', wildplassen, baby's in artificiële baarmoeders en de creatie van een nieuw genre. Maar wat is Death Stranding nu eigenlijk? Kort gezegd: de meest unieke en gedurfde game in tijden.

In Death Stranding speel je als Sam Porter Bridges, een koerier. Door een allesverwoestende calamiteit - de 'Death Stranding' - is de wereld verscheurd. Sam krijgt de opdracht om de bevolking weer met elkaar te verbinden. Dat doe je door goederen te leveren aan verschillende schuilkelders en ze vervolgens op het netwerk aan te sluiten. Daarin ligt de kern van de gameplay: je stippelt routes uit van bunker naar bunker en loopt met volle bepakking over het verwoeste, verraderlijke landschap naar je bestemmingen. Je moet je evenwicht houden op oneven terrein en confrontaties zo veel mogelijk uit de weg gaan om te voorkomen dat je lading beschadigd wordt. Je hebt weliswaar wapens, maar die zijn een laatste redmiddel. Op papier klinkt het tergend saai, maar al gauw val je in een ontspannen patroon en haal je voldoening uit het plotten van veilige maar snelle routes.

Een van de grootste redenen waarom de gameplay van Death Stranding aanslaat, is de sfeer. De Decima-engine van Guerilla Games toonde eerder al in Horizon Zero Dawn zijn overweldigende kracht en tovert hier een fotorealistische wereld op je scherm, met stromende beekjes waar Sam door moet ploeteren en verraderlijke bergtoppen om te beklimmen. Terwijl je het lege en troosteloze maar prachtige landschap trotseert, verzorgen indiebands zoals Low Roar een soundtrack die Sams eenzame wandeltocht benadrukt. Beeld, geluid en gameplay zijn in een perfecte samensmelting zorgvuldig op elkaar afgestemd, waardoor Death Strandings ongewone premisse je meteen meesleept.

ds1
Death Stranding review - Het landschap is adembenemend.

De andere reden waarom Kojima's nieuwste creatie je aandacht verdient, is de world-building en het daarop aansluitende verhaal. De catastrofale Death Stranding heeft ervoor gezorgd dat de barričre tussen leven en dood beschadigd is. Het landschap is daardoor bezaaid met BT's: dodelijke geesten die met één been in onze wereld staan. Wanneer iemand sterft, moet die persoon direct de verbrandingsoven in om te voorkomen dat er nog een levensgevaarlijke BT ontstaat. Sam kan die geesten niet zien en krijgt daarom een van de Bridge Babies mee: ongeboren baby's die via hun dode moeders in contact met het hiernamaals staan. De lugubere en bizarre wereld wordt tijdens de game met oog voor detail omschreven, middels Kojima's kenmerkende cutscenes en een flinke lading leesmateriaal. De bizarste concepten worden wonderwel haarfijn uitgelegd, met bevredigende antwoorden die de game een unieke identiteit geven. Bovendien houdt het verhaal de vaart er in, waardoor je nooit op je honger blijft zitten. Death Stranding is Kojima op zijn meest bizar, maar tegelijkertijd zijn meest coherent.

Hoewel Sam zijn missie alleen moet voltooien, ben je toch verbonden met andere spelers. Om het landschap te trotseren kun je namelijk allerlei gereedschap en constructies bouwen, van ladders en klimtouwen tot voertuigen en snelwegen. Iedereen krijgt de mogelijkheid om je hulpmiddelen te gebruiken en te upgraden, alsook mee te helpen met de constructie van grotere projecten. Je kunt elkaar bedanken door een 'like' achter te laten op een constructie, wat op zijn beurt Sams vaardigheden positief beďnvloedt en jou van een virtueel schouderklopje voorziet. Je kunt elkaar ook helpen door achtergelaten vracht alsnog naar een eindbestemming te brengen, of handige voorwerpen zoals wapens en een nieuw paar schoenen in een openbaar kluisje te stoppen. De connecties die je opbouwt met andere spelers zijn tastbaar, betekenisvol en maken je tocht hoopvol en net dat beetje minder eenzaam, zelfs al kom je elkaar nooit fysiek tegen.

Het bovenstaande maakt de game overigens niet te gemakkelijk. Je kunt namelijk niet direct in een auto stappen en de snelweg op zoeven. Allereerst zorgt Timefall-regen ervoor dat alle constructies extra snel verslijten, waardoor zelfs het sterkste staal in een paar dagen hopeloos verroest is. Daarnaast krijg je door de schuilkelders met het netwerk te verbinden toegang tot de constructies van anderen in dat gebied en word je beloond met blauwdrukken voor upgrades en nieuwe structuren. Dat verstrekt de game een zeer natuurlijke progressie en neemt kleine irritaties langzaam weg. Val je steeds op je kont omdat je bepakking te zwaar is? Je krijgt na een tijdje een exoskelet om de last te dragen en je evenwicht te houden. Te veel aan het rondlopen? Je krijgt gaandeweg een fast travel-optie. Ben je de kleine klusjes zat? Stuur uiteindelijk een drone om die kleine taakjes te klaren. De upgrades komen steeds op het juiste moment en voorkomen dat Death Stranding vroegtijdig zijn grip op je verliest.

ds2
Death Stranding review - Doe mij ook zo'n kekke paraplu.

Kojima claimt met Death Stranding een nieuw genre uitgevonden te hebben en puur doordat de game niet eenvoudig met bestaande labels te omschrijven is, krijgt hij al gelijk. De game leent elementen van space sims, indie-, horror- en actiegames die op het eerste gezicht dissonant lijken, maar voor het doel van Death Stranding naadloos op elkaar aansluiten. Omdat de gameplay en de world-building perfect samensmelten slaagt Kojima erin om zijn visie haarfijn te presenteren. Het spreekt tot de verbeelding hoe het genre zich kan ontwikkelen en dat maakt Death Stranding een meer dan verdienstelijke poging om met iets helemaal nieuws aan bod te komen.

Het is exact die unieke visie die Death Stranding tot een must-have maakt. Conceptueel is de game ver verwijderd van de rest van Kojima's oeuvre, maar zijn kenmerkende stijl maakt hem nog steeds toegankelijk voor iedereen die naar iets anders zoekt. Het verhaal is bizar maar doordacht en geeft een logische verklaring voor alle facetten van de gameplay. Bovendien bouwt de multiplayer een hechte band op tussen spelers die elkaar niet kunnen zien, door hun de kans te geven om samen Amerika weer op te bouwen. Death Stranding zet een traditionele ervaring opzij, ten faveure van gedurfde experimentatie. De unieke en rustgevende gameplay past perfect bij de premisse van het verhaal, waardoor je de hoop om Amerika opnieuw te verbinden tot in de kern voelt. De bizarre world-building die alleen maar van Kojima kan komen maakt de game echt memorabel, en benadrukt dat games nog steeds kunnen verrassen.

Sander recenseerde Death Stranding op de PlayStation 4 Pro.

ADVERTENTIE

Waarom zie je hier geen score?

Ga naar comments (0)

Over de auteur

Sander van Leth

Sander van Leth

Retrogamesnob

Sander speelt zo'n beetje alles wat los en vast zit, als het maar beweegt. De trotse aanvoerder van #teamkansloos is geregeld op YouTube te zien. Is er heilig van overtuigd dat er niets mooier klinkt dan de muziek van de SNES.

Gerelateerde content

Verder op de site...

Reacties (0)

Verberg laag-scorende commentaren
Sorteer op
Thread