Medal of Honor Review

Dames en heren, welkom bij de review van Medal of Honor! In deze recensie gaan we jullie een antwoord verschaffen op prangende vragen als 'Waarom heet het spel simpelweg Medal of Honor terwijl er al een gelijknamig spel verschenen is?', 'Is de baard van producer Greg Goodrich even lang als die van het bebaard personage uit het spel?', 'Hoe doet de FPS het in vergelijking met Modern Warfare 2?' en 'Waarom hebben jullie in godsnaam zoveel aandacht besteed aan de Taliban in het spel? Wij willen info over de inhoud verdorie!'. Beginnen doen we met 'Waarom beginnen jullie deze review op zo'n bizarre manier met allerlei vragen?'.

Wel, het antwoord is simpel: we wouden eens origineel uit de hoek komen, eens een artikel verfrissender openen dan de 13 in een dozijn andere reviews die je al over Medal of Honor bent tegengekomen. En dat brengt ons meteen bij het kernidee achter het spel; een reboot van de reeks die in veel opzichten uitblinkt maar er niet in slaagt om origineel uit de hoek te komen. Eigenlijk is het hele moderne oorlogsvoering-concept simpelweg overgenomen van de nieuwe weg die concurrenten Battlefield en Call of Duty een tijdje geleden zijn ingeslagen, maar gelukkig heeft deze game er toch nog een originele draai aan weten te geven, met name het feit dat het spel zich in de oorlog van Afghanistan afspeelt.

En dat gegeven is gelukkig echt wel goed uitgewerkt. Vanaf dat je aan de eerste missie begint, word je meteen ondergedompeld in een authentiek en hedendaags Oosters sfeertje. Zeg nu zelf, in welke andere FPS versperren een kudde dwerggeiten de weg van je legerjeep? Grafisch gezien valt het spel best te pruimen. Vooral de PC-versie ziet er op de hoogste settings bijzonder realistisch uit. Als je je bijvoorbeeld in de danger close-zone bevindt terwijl er een bom wordt gedropt, ben je echt even alle gevoel voor richting kwijt terwijl de dynamische rook om je heen zwalpt en slechts enkele zonnestraaltjes er met moeite door weten te schijnen. Bovendien zitten er enkele knappe panorama's in het spel, en benadert het feit dat je weinig ziet wanneer zon op sneeuw schijnt de realiteit. Helaas wordt het hele sprookje al snel om zeep geholpen door de dreiging van de Taliban.

De omgevingen bestaan uit besneeuwde bergen, pittoreske dorpjes die zich daarop bevinden en grotten waar allerhande terroristisch gespuis zich schuil houdt. Naar het einde van het spel toe hadden we helaas het gevoel dat er wel wat meer variatie in de setting had mogen zitten, ondanks de nachtelijke levels die dat negatief puntje toch een beetje weten te verzwakken. Modern Warfare 2 wist wat dat betreft toch iets hogere punten te scoren (jawel, en het is niet de laatste keer dat we de vergelijking met die reeks zullen maken, we kunnen er nu éénmaal moeilijk omheen).

In de single player staat de zin 'kort maar krachtig' bijzonder centraal. 'Krachtig' kunnen we in dit geval ontleden in scripted events, intensiteit, variatie en... lineairiteit. Het spel staat bol van de voorgeprogrammeerde gebeurtenissen zoals explosies en vijanden die uit het niets tevoorschijn springen. Zaken die stuk voor stuk bijdragen tot de totaalervaring, en wat dat betreft hebben de makers wel heel goed gekeken naar Modern Warfare. Het helpt ook om het spel intenser te maken, zeker aangezien er naast de traditionele cutscenes die de missies aan elkaar lijmen ook nogal wat filmpjes worden getoond terwijl je in eerstepersoons gezichtsstandpunt blijft.

Bovendien zijn er missies waar de Taliban met honderden tegelijk op je team afstormen, terwijl je als speler elke seconde opnieuw verbaasd opkijkt wanneer je merkt dat je nog in leven bent. Ook het feit dat de single player zich slechts gedurende enkele dagen afspeelt en de opzwepende muziek zorgen ervoor dat je je makkelijker kunt inleven. Maar misschien wel het beste onderdeel van de campagnemodus is de afwisseling, die ervoor zorgt dat het bijna onmogelijk is om je te vervelen tijdens het spelen. In het begin moet het spel nog even op dreef komen, maar eens dat gebeurd is mag je je verwachten aan een wilde achtbaanrit. Het ene moment bevind je je nog tussen het voetvolk om een schuttersnest te bereiken, terwijl je even later van een helling suist met een krachtige quad. Tijd om op adem te komen krijg je niet, want vervolgens dien je plaats te nemen achter een machinegeweer in een helikopter of vuur je van op afstand bestuurbare raketten af om mortieropstellingen om zeep te helpen.

Alsof dat nog niet genoeg is kruip je in de huid van maar liefst vier verschillende soldaten die elk een bepaalde specialiteit hebben. Als Delta Force-eenheid is het de bedoeling om muisstil vijanden neer te snipen terwijl het meestal aan te raden is om gewoon om tegenstanders heen te sluipen, terwijl je als DEVGRU-soldaat voornamelijk instaat voor de bevrijding van gegijzelden. Wanneer je Army Ranger-specialist bent bevind je je middenin de chaotische actie aan de frontlinie, en wat je als bediende van een machinegeweer in een helikopter te doen staat spreekt voor zich. Feit is dat het stuk voor stuk geharde oorlogsmachines zijn, want het gegeven dat ze allemaal oneindig lang kunnen sprinten in het spel spreekt eigenlijk al voor zich.

Toch sta je er quasi nooit alleen voor, want je maakt bijna voortdurend deel uit van een team oorlogshelden. Vooral in het begin houden ze je eerder tegen, aangezien je telkens moet wachten tot ze je volgen, maar later in het spel komen ze zeker van pas. Zo roepen ze vaak waar de vijand zich bevindt door de intercom of maken ze droge opmerkingen om de gemoederen te bedaren. Verder kan je hen steeds om extra kogels vragen wanneer de nood het hoogst is. Er zitten trouwens een heleboel wapens in het spel die stuk voor stuk realistisch aanvoelen en klinken. Ze bevatten allemaal twee vuurmodi, en je kunt er net zoveel tegelijk meedragen. In specifieke snipe-missies zal je bijvoorbeeld rekening moeten houden met de afstand en je adem om een goed schot uit te voeren. De nachtkijker is ook leuk, zeker wanneer de vijand niet over die luxe beschikt in het donker.

De missies dikken stilletjes aan als het op spanning aankomt, aangezien elk personage enorm veel meemaakt en de vijand langzaam maar zeker in de pan wordt gehakt. Het is enkel een beetje teleurstellend dat de apotheose die je daardoor op het einde verwacht, er eigenlijk nooit komt. Maar daar moeten we meteen wel bij vermelden dat Medal of Honor niet poogt de over the top-actie van Modern Warfare te evenaren, het gaat hier namelijk niet over een fictieve maar over een waar gebeurde oorlog, en het spel probeert dan ook de oorlogsbeleving zo realistisch mogelijk te maken. De makers zijn er bijvoorbeeld duidelijk in geslaagd om de moed van de soldaten te benadrukken en te eren. Er werden bovendien zelfs verschillende militairen die effectief aan de oorlog hebben deelgenomen geraadpleegd.

Mooie liedjes duren niet lang, en redelijk mooie games blijkbaar al helemaal niet. De tien missies van Medal of Honor kunnen op 5 à 6 uurtjes uitgespeeld worden. Gelukkig kan je het spel daarna nog eens op de hoogste moeilijkheidsgraad herspelen, en dat zal hoogstwaarschijnlijk wat langer duren. Bovendien is er nog een Tier 1-modus, die inhoudt dat je elke missie binnen een bepaalde tijd dient uit te spelen, waarna je je resultaat kunt vergelijken met de rest van de wereld via leaderboards. Leuke extraatjes die de speelduur een beetje weten te verlengen, maar we hebben stiekem toch meer genoten van pakweg de Special Ops-modus uit Modern Warfare 2.

De multiplayer is dan weer een compleet ander verhaal. Eigenlijk best logisch, aangezien die niet ontwikkeld werd door Danger Close zoals de single player, maar door niemand minder dan DICE, de multiplayermeesters achter de Battlefield-reeks. Eigenlijk hebben we daarmee al genoeg gezegd en weet je al perfect waar je je aan mag verwachten: een multiplayer die heel lang kan blijven boeien en waarbij alles bijzonder vlot verloopt. Maar ook hier geldt weer dat je niets bijzonders op je bord krijgt, en er is zelfs iets dat een beetje stoort: je kunt enkel een nieuw spel beginnen met vrienden, het is dus niet mogelijk om een bestaand spel waar een vriend aan deelneemt te joinen.

Het meest opvallende speltype is Combat Mission, waar het de bedoeling is om in team achtereenvolgens 5 doelen te behalen zoals het veroveren van een locatie of het plaatsen van een bom, terwijl de tegenstanders dat trachten te verhinderen. Team Assault is niets meer of minder dan de traditionele Team Deathmatch modus, terwijl Sector Control het befaamde speltype met zich meebrengt dat DICE quasi heeft uitgevonden: het veroveren van 3 locaties voor je team door er lang genoeg op stand te houden. Hoe langer het veroverd blijft, hoe meer punten het je oplevert. Het is een concept dat al heel lang meegaat, maar nog steeds heel wat plezier oplevert. In Objective Raid is het dan weer de bedoeling om 2 machines te beschermen of te saboteren met je team, en tenslotte is er nog een hardcore modus die de maker van een spel toelaat om met een heleboel instellingen te spelen. Zo zijn er opties om friendly fire toe te laten en het feit dat je regenereert als je een tijdje niet geraakt bent geweest uit te schakelen.

Tel daar nog een levelsysteem bij op dat voor heel wat beloningen zorgt, alsook de mogelijkheid om de loop, het vizier en het munitietype van elk wapen aan te passen. Er zijn trouwens drie klassen waaruit je kunt kiezen en die je zelfs tijdens het spelen nog kunt wijzigen: een schietgrage rifleman, een ervaren Special Ops-soldaat en een nauwkeurige sniper. Het is opmerkelijk dat je heel snel kunt respawnen tijdens een multiplayersessie, maar dat is eigenlijk wel nodig aangezien er soms heel wat verwoestende air strikes plaatsvinden en er altijd ergens wel een dodelijke sniper of soldaat in een tank op de loer ligt. Qua maps zijn er zeker heel wat leuke terug te vinden, zoals een legerbasis en een berglandschap die ideale speelterreinen vormen, maar na een tijdje ben je er waarschijnlijk wel een beetje op uitgekeken. Gelukkig komt er binnenkort DLC aan om daar verandering in te brengen.