Ik importeer af en toe wel eens een videospel vanuit Amerika, of in het meest extreme geval: Japan. Het gaat nagenoeg altijd om RPG's waarvan één of andere wazige marketing manager beslist heeft dat er in de Westerse wereld geen publiek voor zal zijn, en dat ze zich dus de moeite gaan besparen om alles te lokaliseren. Ergens heb ik begrip voor die keuze, maar dan enkel als het over een spel gaat waarin tientallen uren aan ingesproken dialoog verwerkt zitten. In alle andere gevallen is het lokaliseren van typisch Japanse videogames geen al te dure aangelegenheid, en zijn marketing en verscheping de grootste geldopslorpers.
Toen ik alweer drie jaar geleden te horen kreeg dat Rhythm Tengoku Gold, een DS-game die volledig draait rond het op de proef stellen van je gevoel voor ritme, nooit buiten Japan uitgebracht zou worden trok ik meteen mijn import-schoenen aan. Dit was namelijk de opvolger van Rhythm Tengoku, een titel voor de GBA die bij fijnproevers ergens bovenaan hun lijstje van beste games alles tijden voor het systeem prijkt. Een paar weken na mijn beslissing om een stukje Japanse, digitale cultuur in huis te halen kon ik mijn DS urenlang niet meer loslaten. Een nieuwe verslaving had zich binnen mijn leven weten te wurmen, en ik was daar niet bepaald rouwig om.
Uiteindelijk besloot Nintendo om Rhythm Tengoku Gold dan toch naar het Westen te brengen onder de noemer van Rhythm Paradise, en gaf ik deze titel in april 2009 op mijn beurt een welverdiende negen op tien met zich mee. De simplistische, doch stijlvolle weergave van de graphics en de volledig op het uitvoeren van ritmische bewegingen steunende gameplay lieten zien dat er nog wat anders dan Guitar Hero en Rock Band mogelijk was binnen het muziekgenre. En nu keert Rhythm Paraside opnieuw terug, maar dan op de Wii in de vorm van Rhythm Heaven (voorlopige titel)! Reden genoeg om nu alvast wat Chinees vuurwerk in huis te halen? Wij gingen voor jullie op onderzoek uit.
Voor wie de DS-versie van Rhythm Paraside gespeeld heeft zal deze nieuwe Wii-editie meteen aanvoelen als na een lange reis terug in je vertrouwde zetel ploffen. De WarioWare-achtige graphics doen initieel pijn aan je ogen doordat ze zo overdreven simpel en rudimentair zijn, maar eens je begint te spelen merk je waarom men daarvoor gekozen heeft. Zowat alles wat in beeld komt moet je op een visuele manier het te volgen ritme aangeven, iets wat haast onmogelijk zou zijn mocht je voortdurend hyperrealistische en gedetailleerde beelden te verwerken krijgen. Less is more in Rhythm Heaven, een uitspraak die trouwens ook nog een doorgetrokken lijkt te worden naar de besturing van deze unieke game.
Laten we echter beginnen met het concept van het spel even uit de doeken te doen. Je krijgt een aantal microgames op je bord die stuk voor stuk draaien rond het zo goed mogelijk volgen van het ritme dat je te horen en zien krijgt. Alles valt het best te illustreren aan de hand van een voorbeeld. Tijdens een van de spelletjes zie enkel een vork in beeld, en jij mag het eetgerief besturen. In de verte duikt een hand op die wanneer de muziek begint op het ritme daarvan erwtjes naar je schiet. Jij moet met de vork zoveel mogelijk aanstormende erwtjes op je vork prikken. Te simpel voor woorden, klinkt niet bepaald leuk en te belachelijk om in een videospel te stoppen? Think again!
De minigame gaat steeds van start met een korte tutorial waarin je eventjes mag oefenen, en al meteen gingen we de mist in. Op het juiste moment je vork naar beneden drukken om de piepkleine groente te doorprikken is lastiger dan je denkt. Je moet namelijk drie van je zintuigen tegelijk laten samenwerken. Allereerst moet je het beeldscherm in de gaten houden om de erwt te zien aankomen. Daarnaast moet je je oren spitsen, want de muziek geeft je aanwijzingen wanneer je precies je vork naar onder moet duwen. Deze twee hulpmiddelen combineer je om je duim op het juiste moment op de knop van de Wii-afstandsbediening te laten drukken.
Dit laatste vinden we trouwens best opvallend. Terwijl je op de DS alles moest besturen met behulp van de stylus en het touchscreen – wat dus eigenlijk motion controls zijn - , zijn het de A- en B-knop op de Wii-afstandsbediening die de besturing in de Wii-versie belichamen. We hadden toen we met Rhythm Heaven voor het eerst aan de slag gingen verwacht dat alle microgames volop gebruik zouden maken van de motion controls. Een vork naar beneden prikken, dat doe je toch gewoon door je Wiimote verticaal naar onder te bewegen? Niet dus.
Ook de twee andere spelletjes die we mochten uittesten leken eigenlijk perfect te zijn om de waggle controls ten volle te benutten. Zo kropen we in de huid van een samoerai die met behulp van zijn katana op het juiste moment rondvliegende stukken fruit – en later ook demonen – moest doorklieven. Red Steel 2 liet ons zien dat het besturen van een zwaard op de Wii perfect mogelijk is aan de hand van motion controls. In Rhythm Heaven sla je met je zwaard door op de A-knop te drukken.
De derde microgame plaatste ons in een vliegtuigje, waarin een piloot met een tennisracket zat. Terwijl we door de wolken vliegen slaat een piloot naast ons een balletje op, en wij moesten het ding op het ritme terugslaan. Iemand ooit gehoord van Wii Sports, waarin doen alsof je tennis speelde ervoor zorgde dat de Wii een wereldwijd fenomeen geworden is?
Initieel was de teleurstelling tot drie maal toe groot, maar wanneer je voorbij de helft van elke microgame komt merk je waarom de ontwikkelaar niet voor de implementatie van motion controls gekozen heeft. Rhythm Heaven zou – mits ze trouw blijven aan de stijl van de voorgaande delen - op die manier simpelweg onspeelbaar worden. De microgames worden hoe verder je komt steeds moeilijker doordat het ritme sneller wordt, of meer variaties begint te vertonen. Om de uitdaging tot een goed einde te kunnen brengen heb je simpelweg een tastbare knop nodig om genoeg voelbare feedback te krijgen.
Tripperige beelden voor Rhythm Heaven voor de Wii.
Bovendien zorgt het feit dat je rustig in de sofa met de Wii-afstandsbediening in je hand dit spel kan spelen ervoor dat je lekker heen en weer met je hoofd kan meeknikken op het ritme. En wees maar zeker dat je dat gaat doen. De muziek gaat meestal erg simpel van start en legt de nadruk vooral op het aangeven van het ritme. Eens je voorbij de helft van de microgame komt, dan vormt het auditieve zich om tot een gradueel aanzwellende, sfeervolle massa die je in een soort van trance brengt. Die geestelijke status is ook nodig, want als er iets in je nabije omgeving is dat voor afleiding zorgt mag je er zeker van zijn dat het ritme volgen niet zal lukken.
Hoewel de drie spelletjes waarmee wij aan de slag gingen net zo tof waren als het volledige aanbod in de DS-versie, kregen we niet te horen hoeveel microgames er in de finale versie te vinden zullen zijn. Ook de gloednieuwe multiplayer modus van Rhythm Heaven was in deze vroege versie nog niet beschikbaar, wat nu net de toevoeging was die wij zo graag onder handen wouden nemen. Stel je maar eens voor hoe geniaal het moet zijn om met z'n tweetjes in een trance weg te dromen!
Rhythm Paraside wist ons te verrassen doordat het spel op geen enkel moment gebruik lijkt te gaan maken van de motion controls, iets wat we nog voordat we met de game aan de slag gingen stiekem hadden verwacht. Wanneer je daadwerkelijk begint te spelen merkt je echter dat de ontwikkelaar een bewuste keuze gemaakt heeft, en duurt het slechts enkele seconden voordat je als een machine ritmisch op de A- en B-knop zit te rammen. Grafisch is het spel nog steeds zo absurd als op de GameBoy Advance en DS, en muzikaal hebben we alvast drie erg catchy deuntjes mogen aanhoren. We hopen dan ook dat het aantal microgames naar behoren zal zijn, en dat de nieuwe multiplayer modus potten zal breken. Als de Wii-gamer deze unieke trip dan ook nog eens weet te belonen door het spel in huis te halen is iedereen blij.
Rhtyhm Heaven verschijnt in de eerste helft van 2012 exclusief voor de Nintendo Wii.
