Two Point Hospital is eigenzinnig, grappig en fijn uitgewerkt, maar mist keuzevrijheid en kampt met enkele designproblemen.

UPDATE: Two Point Studios houdt zich aan zijn belofte en breidt gestaag het Two Point-universum uit. Pebberley Island is de tweede downloadbare uitbreiding na de Bigfoot-DLC van eind vorig jaar. In Pebberley Island vind je drie nieuwe maps in een aparte, tropische regio. Daar zijn aardbevingen, hevige stormen en zelfs kikkerregens schering en inslag. Dat zorgt ervoor dat je ziekenhuis snel rommelig en vies wordt, waardoor je des te meer conciŽrges nodig hebt. Bovendien moet je in dit tropische klimaat rekening houden met het slim plaatsen van airconditioning. Two Point Hospital steekt daardoor even in een nieuw jasje, maar revolutionair is het geenszins.

Hoewel de uitbreiding een hele resem nieuwe ziektes met zich meebrengt, verandert dat de gameplay helemaal niet. Ziektes zoals de 'lege uitdrukking' genees je effectief in nieuwe kamers, maar andere komen gewoonweg in een ziekenzaal terecht. De kans is echter klein dat je met volle moed je tropische ziekenhuis wilt uitbouwen, want voor de tweede uitdaging al moet je twaalf conciŽrges trainen en veertig planten water geven. Dat is in beide gevallen belachelijk veel, aangezien je meteen een pak nieuwe hulpjes moet aanwerven om al het werk gedaan te krijgen. Ten slotte kampt Two Point Hospital nog steeds met hetzelfde probleem, namelijk de ellenlange wachtrijen bij de eerste diagnose. Two Point Studios propt z'n uitbreiding dus vol met nieuwe, grappige features, maar kan een cruciale designfout niet wegwerken. Daardoor vormt Pebberley Island kortstondig vertier, maar levert de uitbreiding op lange termijn geen vlottere Two Point Hospital-ervaring.

Originele review: Ontwikkelaar Two Point Studios heeft een plan voor ogen: een uniek universum creŽren vol simulatiegames die qua design en verhaal met elkaar verbonden zijn. De eerstgeborene heet Two Point Hospital. De studio gebruikt al zijn ervaring om een waardige spirituele opvolger voor Theme Hospital uit 1997 te maken. De bekende, eigenzinnige stijl en humor van de reeks wil de ernst van andere 'sims' breken, maar ook op een soepele manier je innerlijke manager uitdagen. Dat lukt, maar niet met verve.

Nochtans is het uitbouwen van een hospitaal simpel en gestroomlijnd. Je plaatst kamers die een specifiek doel krijgen, zoals de huisartspraktijk en de apotheek. Bij de bouw is het meteen duidelijk wat de minimumgrootte is en welke essentiŽle voorwerpen erin moeten, zoals een bureau. Eventueel verhoog je nog het prestige en het comfort met een boekenkast en radiator. Ten slotte wijs je een staflid toe om de kamer operationeel te maken. Alles verloopt soepel, en diezelfde elegantie bemerk je wanneer je hospitaal opengaat: patiŽnten melden zich spontaan aan de receptie, wachten hun beurt voor de consultatie af en halen iets uit de automaat, terwijl personeelsleden een pauze nemen en elkaar vervangen. Dat automatisme geeft de game een lage instapdrempel en jou de ruimte om op andere zaken te focussen.

Elk hospitaal heeft namelijk specifieke uitdagingen om tot maximaal drie sterren te behalen. Zo moet je winst maken, je patiŽnten tevreden houden of je personeel trainen. Eťn ster speelt dan een nieuwe locatie vrij. Alle levels leren je nieuwe gameplayelementen die je met terugwerkende kracht kunt gebruiken, en dat gevoel van progressie werkt in het begin stimulerend. Na een tijdje kom je echter tot het pijnlijke besef dat het weinig zin heeft om alle ziekenhuizen volledig uit te bouwen, want op de lange termijn lijken ze op elkaar en doe je overal hetzelfde. Two Point Hospital schiet zichzelf zo in de voet: elk level is gethematiseerd, maar staat daardoor een ware sandboxervaring in de weg. Tegelijk verlies je een deel van het plezier door steeds slechts de uitdagingen die eigen zijn aan het level te voltooien.

tph
(Two Point Hospital review) In elke kamer een andere behandeling.

Plezier is wel ruimschoots te vinden in de eigenzinnigheid die Two Point Hospital van Theme Hospital erft. Net als in 1997 hebben personeelsleden grappige en ogenschijnlijk willekeurige omschrijvingen die ook een invloed hebben. Zo heeft je verpleger misschien groene vingers, waardoor hij spontaan de planten water geeft. De ziektes zijn dan weer volledig fictie, maar altijd hilarisch. Wanneer een patiŽnt zich 'licht in het hoofd' voelt, gebruik je een speciaal apparaat om de lamp van zijn nek te schroeven en te vervangen door een echt hoofd. De ontwikkelaar let ook op de details: planten maken je ziekenhuis aantrekkelijk en banken geven comfort - allemaal aspecten die je in de gaten moet houden en meteen een effect hebben. De animaties zijn tevens zeer levendig: een assistent haast zich met de handen op het achterwerk naar het toilet en een patiŽnt rilt van de kou als er geen verwarming staat. Elk aspect van Two Point Hospital is luchtig en voegt een vleugje jaren 90-nostalgie toe.

Die luchtigheid is nodig, want soms zie je even door de bomen het bos niet meer. Two Point Hospital struikelt namelijk over enkele designkeuzes. Junioren hebben training nodig om te verbeteren, dus moet je hen in een aparte ruimte laten onderwijzen door ervaren stafleden of door een gastlector. Dat duurt echter dagen, waardoor je die werknemers moet vervangen. Daarnaast gaat de dagtelling onrealistisch snel, zodat een werknemer soms dagenlang pauze neemt en een patiŽnt 150 dagen in het ziekenhuis vertoeft. Al te vaak staan er ruim tien mensen aan te schuiven voor hun eerste diagnose, maar zelfs drie beschikbare dokters lossen dat niet op. Bovendien kun je onmogelijk de plattegrond van je ziekenhuis op voorhand uittekenen. Daardoor stoot je al gauw op nodeloos tijdverlies en een problematische bottleneck, waardoor je de grip op de zaak verliest.

tph2
(Two Point Hospital review) PatiŽnt met een gekrompen hoofd? Naar de psychiater ermee!

Als het echt over management gaat, lijkt Two Point Hospital voorts op een negatieve manier in de jaren 90 vast te zitten. Het financiŽle overzicht geeft je hoogstens een paar trends en grafieken mee, maar niets zet je ertoe aan om vooruit te plannen. Je kunt weliswaar alle prijzen in ťťn keer aanpassen, maar dat is met een kanon op een mug schieten. Bovendien stroomt het geld vlotjes binnen, dus de kans dat je iemand ontslaat of een lening aangaat om je kassa op orde te krijgen, is vrij klein. Two Point Studios wil de game speels houden, maar vergeet dat er wat uitdaging nodig is om die speelsheid te blijven rechtvaardigen.

Two Point Hospital toont de goede voornemens van Two Point Studios om een uniek universum te creŽren. De stijl is eigenzinnig, de toon luchtig, en constant overgoten met een laag gevatte, Britse humor. Alle ziekenhuizen kennen een elegante opbouw en de schoonheid zit vaak in de details. Door alle levels te thematiseren kun je echter nergens helemaal je eigen ding doen. Daarnaast is het tijdverlies storend en is het harde management beperkt, maar zijn vooral de bottlenecks in de wachtrijen een ergerlijke factor. Two Point Hospital heeft evenveel potentieel als de verplegers in opleiding, maar vooralsnog lijdt het aan een paar kinderziektes.

Voor de Two Point Hospital review speelde Nathan op de pc.

ADVERTENTIE

Over de auteur

Nathan Van Coillie

Nathan Van Coillie

Biersommelier

Vanaf zijn bureau spuit Nathan meningen over games, literatuur, films en muziek, plant hij afrekeningen tegen taalbarbaren en geeft hij commentaar op snookerwedstrijden... aan zichzelf.

Meer artikels van Nathan Van Coillie