Ultra Street Fighter II: The Final Challengers

Ultra Street Fighter 2 biedt als zoveelste port niet zozeer drastische verbeteringen, als wel subtiele verfijningen.

Ultra Street Fighter 2: The Final Challengers review - Update van de remake van het origineel

Street Fighter 2 zette begin jaren '90 het genre behoorlijk op zijn kop. Met Super, Turbo en/of Hyper in de naam heeft de klassieker sindsdien talloze ports op zo'n beetje elk denkbaar platform gekregen. De Street Fighter-serie viert dit jaar zijn dertigjarige jubileum, dus ook een Nintendo Switch-versie mag niet ontbreken. De naam Ultra Street Fighter 2: The Final Challengers pretendeert dat Capcom de ultieme versie van de iconische 2D fighter heeft uitgebracht, maar gezien het stevige prijskaartje moeten die verwachtingen toch enigszins getemperd worden.

Zo heeft de Japanse ontwikkelaar speciaal voor de Switch-versie de first-person-modus Way of the Hado toegevoegd. Daarin trek je Ryu's karatepak aan en trakteer je tegenstanders op Hadoukens, Shoryukens en Hurricane Kicks. De natte droom van iedereen die in de digitale dojo zijn vechtkunsten wil demonstreren. Of dat zou je toch denken. Way of the Hado mondt echter al snel in een nachtmerrie uit. Gewapend met een Joy-Con in beide handen is in het luchtledige slaan niet alleen eentonig en gênant, maar door de brakke controls vooral frustrerend.

Een andere nieuwe modus in Ultra Street Fighter 2 is Buddy Battle, maar ook die is verre van spectaculair te noemen. Net zoals de Dramatic Battle Mode in de Street Fighter Alpha-games tuig je samen met een maatje een computergestuurde tegenstander af. Of als je geen vrienden hebt, doe je dat samen met een andere CPU. De co-op-modus Buddy Battle zorgt weliswaar voor meer hectiek en is vooral op het hoogste niveau behoorlijk pittig, maar met slechts vier rondes is het hooguit een tussendoortje voordat je aan het echte werk begint.

Lees meer...