Er kunnen geen reacties meer geplaatst worden onder dit artikel. Bedankt om deel te nemen!
Er is 1 reactie op dit artikel.
Ja, Chrono Trigger! Lees deze post niet als je allergisch bent voor over-de-oren verliefdheid.
Ik speelde de game ook op oudere leeftijd dus ik mis ook de nostalgische band met deze specifieke game. Ik werd echter wel compleet verliefd op deze game. Misschien dat nostalgie hier toch wel een invloed op heeft, hoor, want het vervoer me naar de JRPG's uit mijn jeugd.
Je hebt het bijvoorbeeld over het gemak van de gevechten en dat die tegenvallen, zelfs de baasgevechten. Ik had aar juist een ander gevoel bij--ik vond het juist ontzettend fijn dat ik tegen de end game niet hoefde te level grinden om de baas aan te kunnen. Misschien hebben we het over hetzelfde punt maar ik vond juist dat Chrono Triggers moeilijkheid perfect werd opgevoerd. Ik onderbrak progressie in het verhaal nooit omdat ik moest levellen.
Heb je het einde ook behaald? Ik vond het eindgevecht namelijk een fijne uitdaging en vooral episch met alle verschillende vormen. Aan het eind van de game begon ik ook de Combo Tech-vaardigheden te waarderen.
En de art style en muziek. De muzikale composities kennen zoveel karakter en hebben zo'n wijd spectrum als de tijdsperioden die je bezoekt. Bovendien vind ik de wereld zo ontzettend mooi vormgegeven: elke locatie heeft karakter, elk karakter heeft charme, dankzij de animaties leeft de wereld (vooral het festival tijdens de eindscène sta ik van versteld als ik me bedenk dat ik naar een SNES-game kijk).
Enfin, ik probeer je absoluut niet 'over te halen' of aan te tonen dat je 'fout' zit. Het blijft een subjectieve ervaring--ik ben gewoon gelukkig dat Chrono Trigger mij wel op precies de manier raakte waar ik op hoopte. Ik heb genoten van je stuk en vind het idee achter een De eerste keer-serie interessant. Ik kijk uit naar de volgende game. Heb je al een idee welke game je eventueel onder de loep zou willen nemen?