Square Enix heeft de pech dat het grotendeels in een tanende markt opereert waar het voornaamste marktsegment (Japan dus) al helemaal is weggezakt. Kunnen ze dus zelf niet veel aan doen, maar daar hebben de aandeelhouders natuurlijk geen boodschap aan.
Mooi lijstje al zou ik Uncharted 3 persoonlijk toch lager plaatsen. Uncharted 3 is een (heel goed uitgevoerde) herhalingsoefening van U2 en daardoor kreeg ik toch wel opvallend veel last van 'been there, done that'.
Ik ben er mee akkoord dat evaluatie van een spel afhangt van perceptie, want een beoordeling is per definitie subjectief. Na Skyward Sword heb ik The Wind Waker en Ocarina of Time gespeeld en dan vallen de negatieve punten van Skyward Sword extra hard op.
Zelda-games zijn nooit echt heel moeilijk geweest buiten de twee NES-edities, maar er moet toch een zekere opbouw in moeilijkheidsgraad zijn wanneer je verder komt in het spel. Bij SS is het niveau van de eerste drie dungeons quasi gelijk en zie je daar totaal geen evolutie in en die dungeons zijn bovendien vrij klein. De vierde dungeon wordt iets moeilijker, maar is eigenlijk nog op kinderniveau. Pas in de vijfde dungeon zie je de moeilijkheidsgraad omhoog gaan en eigenlijk kan je dan nauwelijks over evolutie in uitdaging spreken. Ik vind het lovenswaardig dat SS buiten de lijntjes van de traditionele Zelda-puzzels kleurt (blokken verschuiven, toortsen aansteken, schakelaars activeren), maar dat is geen excuus om die puzzels de eerste vier dungeons op kleuterniveau te steken. Enkele puzzels in de laatste dungeon bewijzen dat Nintendo wel degelijk moeilijkere puzzels kan bedenken. Waarom implementeert die niet in één van de vorige dungeons?
Bij Ocarina of Time (onlangs dus) en zelfs Twilight Princess kwam ik een paar keer goed vast te zitten en moest ik toch serieus nadenken hoe dat ik verder kon. Als ik bij SS vastzat, was dat omdat ik de omgeving niet goed had verkend en een schakelaar had gemist. Het voldoeningsgevoel na het oplossen van een puzzel ontbreekt totaal in het spel, met uitzondering van de laatste dungeon. Zelfs The Wind Waker is moeilijker dan SS en dat spel vind ik daarom juist één van de mindere edities in de reeks. De dungeons zijn de kern van een Zelda-game en als je die versimpelt, ontneem je voor een groot stuk de draagkracht van dat spel. Dat gebeurde bij TWW, maar bv. ook bij Phantom Hourglass en Spirit Tracks in mindere mate. Ocarina of Time en A Link to the Past hadden de perfecte leercurve, dus ik snap niet goed waarom je daar zou van afwijken. De baasgevechten zijn zeker entertainend, maar weer zo gemakkelijk. Het is niet altijd een perfect voorbeeld van gamedesign, want bij het derde duel met The Imprisoned had ik het wel gehad met deze knaap.
Op het gebied van graphics heeft Nintendo simpelweg de gemakkelijke route genomen. Als je ziet hoe prachtig de locatie met de eindbaas is, is het toch moeilijk om te geloven dat Nintendo niet meer moeite zou kunnen insteken in de andere settings. De Wii is geen mastodont op het vlak van technische performantie, maar dat is geen reden om een spel te ontwikkelen dat het grafische niveau van TWW en TP niet kan overstijgen. TWW ziet er zelfs beter uit omdat Nintendo intelligent omgaat met de beperkingen van de machine: de cartoony stijl verbergt slechte textures en verklaart waarom character models er simpel uitzien, de draw distance is indrukwekkend omdat het silhouetten toont ipv details, etc. SS heeft soms textures die recht uit Ocarina of Time komen. Ik heb SS op een CRT-scherm gespeeld en ik speel relatief weinig op m'n PS3. Dus ik ben zo vrij om te zeggen dat ik hier redelijk objectief in kan oordelen.
SS is zeker een goed spel en het behoort zeker tot de top tien van beste games van 2011, maar Nintendo moet eens leren dat bij hun coregames niemand zit te wachten op hun blue ocean theorie en bijhorende uitdagingsgraad voor imbecielen.
Een negen zou al heel genereus zijn voor Skyward Sword, dus een tien is dat zeker. Skyward Sword heeft simpelweg te veel gebreken (en zeker voor een Zelda-game) om zo'n perfecte score te rechtvaardigen. De dungeons zijn spotgemakkelijk met uitzondering van de laatste dat het bijna een belediging is voor de intelligentie van een gamer. Ook de bazen zijn veel te gemakkelijk, terug met uitzondering van de laatste twee, maar zijn wel entertainend.
Dowsing is gewoon bezigheidstherapie en sommige fetch quests (hallo Water Dragon) zijn hemeltergend vervelend. Bovendien is het grafisch een vreemde cohesie. Soms ziet het er erg mooi uit, bv. wanneer je Pharon Woods binnenstapt voor de eerste keer of het duel met de eindbaas. Maar de meeste momenten in de game zijn de graphics op Gamecube-niveau en soms zelfs lager, met een speciale vermelding voor de rotslechte textures.
Dat gezegd zijnde,de dingen die in Skyward Sword zijn veranderd, zijn nagenoeg perfect uitgevoerd. De motion controls flirten met de perfectie en zijn een duidelijke meerwaarde ten opzichte van gewone controls. De klassieke structuur van dungeon-overworld-dungeon is op een inventieve manier doorbroken door de overworld meer ingrediënten van een dungeon te geven (minibosses, exploreren, puzzels oplossen) in plaats van een nietszeggende miniquest. Had Nintendo de dungeons de moeilijkheidsgraad van Ocarina of Time of zelfs Twilight Princess gegeven had dit één van de beste games ooit geworden, maar nu is het vervallen tot een "my first Zelda" voor zesjarigen.
Ik ben benieuwd wie de taak van supervisor op zich gaat nemen als Miyamoto daadwerkelijk iets anders gaat doen. De brave man is een wandelende gameencyclopedie en beschikt toch over veel kennis van wat een spel juist zo goed maakt. Het gaat niet makkelijk zijn om in je eigen huis iemand te vinden die hetzelfde profiel heeft.
Dat mensen niks anders te doen hebben dan janken over geweld in Call of Duty games tot daar aan toe, maar Mariogames bekritiseren omdat ze aanzetten tot het dragen van bont...
Schitterende vraag over het gebruiken van bekendheid als argument om games te verkopen (à la Spielberg). Hideo Kojima doet dit bijvoorbeeld wel met de Metal Gear Solid reeks, zelfs in die mate dat de development studio naar zijn naam is vernoemd (Kojima Studios). Ik kan dit perfect begrijpen uit marketingstandpunt, want een brand creëert binding met je doelpubliek en in dit geval is de brand de naam van de producer.
Hiermee doe je de rest van het team eigenlijk veel te kort. Kojima heeft de reeks wel bedacht, maar het is het werk van het hele team dat een game zo goed maakt. Ik zie project managers bij softwareprojecten zich ook niet op de borst kloppen wanneer er bijvoorbeeld een tijdsregistratiemodule wordt geïmplementeerd in productie.
Soms is die lof (zoals wordt opgemerkt door Aonuma) ook volledig onterecht. Zo wordt Miyamoto voorgesteld als het grote brein achter Mario en Zelda, terwijl hij dat alleen in het begin was. A Link to the Past bijvoorbeeld is niet gesuperviseerd door hem, maar wel door Takashi Tezuka. En hoeveel mensen kennen Tezuka? Het maken van een videogames is een kunst en net zoals bij andere kunstwerken moeten de mensen geprezen worden die daadwerkelijk hebben bijgedragen, niet het gezicht achter de franchise. De campagne van Assassin's Creed door Jade Raymond is waarschijnlijk nog het ergste op dat vlak.
Een paar weken geleden had ik zin in een 2D platformer en heb ik New Super Mario Bros. Wii gekocht. Dan blijkt dat dit spel gewoon een herhalingsoefening van de DS-versie is. Dan had ik veel beter gewacht en deze game aangekocht (die er bovendien waanzinnig goed uitziet).
Het zat er aan te komen dat er wordt gestart een nieuw deel. Het gevaar loert nu om de hoek dat het wordt uitgemolken. Anderzijds zal Naughty Dog wel aan een andere franchise beginnen eens er een nieuwe console van Sony uitkomt.
Ergens is het wel logisch dat je "gewend" geraakt aan gruwelijke beelden als je er vaker mee geconfronteerd wordt. Waar het onderzoek volgens mij volledig de mist in gaat is dat het zich beperkt tot gamers. Geweld komt in games frequent voor, maar ook in films en zelfs in de dagelijkse realiteit bij het journaal.
De gemiddelde TV-zappende kijker wordt ook niet echt bepaald warm of koud wanneer er een promotiefilmpje wordt getoond over kinderen in hongersnood in Afrika voor 11.11.11. Wellicht nog een beter voorbeeld is het Chinese meisje van twee jaar dat wordt omver gereden en niemand keek daar het eerste halfuur naar om. Ik betwijfel of al die Chinezen die daar in de buurt waren 15 uur per dag Counterstrike spelen.
De goede reviews zullen er ook wel toe bijdragen dat het zoveel verkoopt. Het zou me ten zeerste verbazen mocht er geen derde spel in de reeks komen. Iets in de trend van Arkham Universe :-)
Ik hoop echt dat ze een voorbeeld nemen aan San Andreas. Dat was puur fun en had bovendien een heel gevarieerde setting. Niks zo leuk als met een mountainbike Mount Chiliad afdalen. Bij GTA4 miste ik dat soort zaken toch hard en eerlijk gezegd was ik niet echt enthousiast over de missies (behalve de bank heist).
Goeie review die duidelijk de goede en slechte punten van het spel opsomt. De review van eurogamer.net legt meer de nadruk op de beperking van vrijheid bij de scripted events, maar dat is een kwestie van instelling. Als je Uncharted 1 of 2 al hebt gespeeld, weet je ongeveer wat je kan verwachten en Naughty Dog doet dit gewoon beter dan gelijk welke andere developer. Dit is sowieso een topspel dat bij mij in huis komt.
Het verloren vertrouwen in het project management van Id Software zal wel te maken hebben met het beheren van tijd. Rage en ook Doom III waren wel erg lang in ontwikkeling, langer dan bij andere vergelijkbare studio's.
Mooie top tien, al kan er over de exacte volgorde gediscussieerd worden :) De enige titel die uit de toon valt is Assassin's Creed II wat imo toch tot 2009 hoort (al kwam het spel dit jaar op PC uit).
Wel jammer dat Hayter zijn niet meer verleent aan Snake.
Square Enix heeft de pech dat het grotendeels in een tanende markt opereert waar het voornaamste marktsegment (Japan dus) al helemaal is weggezakt. Kunnen ze dus zelf niet veel aan doen, maar daar hebben de aandeelhouders natuurlijk geen boodschap aan.
Mooi lijstje al zou ik Uncharted 3 persoonlijk toch lager plaatsen. Uncharted 3 is een (heel goed uitgevoerde) herhalingsoefening van U2 en daardoor kreeg ik toch wel opvallend veel last van 'been there, done that'.
Ik ben er mee akkoord dat evaluatie van een spel afhangt van perceptie, want een beoordeling is per definitie subjectief. Na Skyward Sword heb ik The Wind Waker en Ocarina of Time gespeeld en dan vallen de negatieve punten van Skyward Sword extra hard op.
Zelda-games zijn nooit echt heel moeilijk geweest buiten de twee NES-edities, maar er moet toch een zekere opbouw in moeilijkheidsgraad zijn wanneer je verder komt in het spel. Bij SS is het niveau van de eerste drie dungeons quasi gelijk en zie je daar totaal geen evolutie in en die dungeons zijn bovendien vrij klein. De vierde dungeon wordt iets moeilijker, maar is eigenlijk nog op kinderniveau. Pas in de vijfde dungeon zie je de moeilijkheidsgraad omhoog gaan en eigenlijk kan je dan nauwelijks over evolutie in uitdaging spreken. Ik vind het lovenswaardig dat SS buiten de lijntjes van de traditionele Zelda-puzzels kleurt (blokken verschuiven, toortsen aansteken, schakelaars activeren), maar dat is geen excuus om die puzzels de eerste vier dungeons op kleuterniveau te steken. Enkele puzzels in de laatste dungeon bewijzen dat Nintendo wel degelijk moeilijkere puzzels kan bedenken. Waarom implementeert die niet in één van de vorige dungeons?
Bij Ocarina of Time (onlangs dus) en zelfs Twilight Princess kwam ik een paar keer goed vast te zitten en moest ik toch serieus nadenken hoe dat ik verder kon. Als ik bij SS vastzat, was dat omdat ik de omgeving niet goed had verkend en een schakelaar had gemist. Het voldoeningsgevoel na het oplossen van een puzzel ontbreekt totaal in het spel, met uitzondering van de laatste dungeon. Zelfs The Wind Waker is moeilijker dan SS en dat spel vind ik daarom juist één van de mindere edities in de reeks. De dungeons zijn de kern van een Zelda-game en als je die versimpelt, ontneem je voor een groot stuk de draagkracht van dat spel. Dat gebeurde bij TWW, maar bv. ook bij Phantom Hourglass en Spirit Tracks in mindere mate. Ocarina of Time en A Link to the Past hadden de perfecte leercurve, dus ik snap niet goed waarom je daar zou van afwijken. De baasgevechten zijn zeker entertainend, maar weer zo gemakkelijk. Het is niet altijd een perfect voorbeeld van gamedesign, want bij het derde duel met The Imprisoned had ik het wel gehad met deze knaap.
Op het gebied van graphics heeft Nintendo simpelweg de gemakkelijke route genomen. Als je ziet hoe prachtig de locatie met de eindbaas is, is het toch moeilijk om te geloven dat Nintendo niet meer moeite zou kunnen insteken in de andere settings. De Wii is geen mastodont op het vlak van technische performantie, maar dat is geen reden om een spel te ontwikkelen dat het grafische niveau van TWW en TP niet kan overstijgen. TWW ziet er zelfs beter uit omdat Nintendo intelligent omgaat met de beperkingen van de machine: de cartoony stijl verbergt slechte textures en verklaart waarom character models er simpel uitzien, de draw distance is indrukwekkend omdat het silhouetten toont ipv details, etc. SS heeft soms textures die recht uit Ocarina of Time komen. Ik heb SS op een CRT-scherm gespeeld en ik speel relatief weinig op m'n PS3. Dus ik ben zo vrij om te zeggen dat ik hier redelijk objectief in kan oordelen.
SS is zeker een goed spel en het behoort zeker tot de top tien van beste games van 2011, maar Nintendo moet eens leren dat bij hun coregames niemand zit te wachten op hun blue ocean theorie en bijhorende uitdagingsgraad voor imbecielen.
Een negen zou al heel genereus zijn voor Skyward Sword, dus een tien is dat zeker. Skyward Sword heeft simpelweg te veel gebreken (en zeker voor een Zelda-game) om zo'n perfecte score te rechtvaardigen. De dungeons zijn spotgemakkelijk met uitzondering van de laatste dat het bijna een belediging is voor de intelligentie van een gamer. Ook de bazen zijn veel te gemakkelijk, terug met uitzondering van de laatste twee, maar zijn wel entertainend.
Dowsing is gewoon bezigheidstherapie en sommige fetch quests (hallo Water Dragon) zijn hemeltergend vervelend. Bovendien is het grafisch een vreemde cohesie. Soms ziet het er erg mooi uit, bv. wanneer je Pharon Woods binnenstapt voor de eerste keer of het duel met de eindbaas. Maar de meeste momenten in de game zijn de graphics op Gamecube-niveau en soms zelfs lager, met een speciale vermelding voor de rotslechte textures.
Dat gezegd zijnde,de dingen die in Skyward Sword zijn veranderd, zijn nagenoeg perfect uitgevoerd. De motion controls flirten met de perfectie en zijn een duidelijke meerwaarde ten opzichte van gewone controls. De klassieke structuur van dungeon-overworld-dungeon is op een inventieve manier doorbroken door de overworld meer ingrediënten van een dungeon te geven (minibosses, exploreren, puzzels oplossen) in plaats van een nietszeggende miniquest. Had Nintendo de dungeons de moeilijkheidsgraad van Ocarina of Time of zelfs Twilight Princess gegeven had dit één van de beste games ooit geworden, maar nu is het vervallen tot een "my first Zelda" voor zesjarigen.
Ik ben benieuwd wie de taak van supervisor op zich gaat nemen als Miyamoto daadwerkelijk iets anders gaat doen. De brave man is een wandelende gameencyclopedie en beschikt toch over veel kennis van wat een spel juist zo goed maakt. Het gaat niet makkelijk zijn om in je eigen huis iemand te vinden die hetzelfde profiel heeft.
Dat wordt bijna even erg als Duke Nukem Forever ^_^
BG&E was een goed spel, maar een sequel hoeft er voor mij niet te komen.
Er is nu een update: http://www.saintsrow.com/news/detail/article/251925/additional_ps3_content
Het zou nu voor alle PS3-eigenaars wereldwijd gaan.
Dat gaat volgens mij voor veel gamers een kat in een zak zijn, want de overgrote meerderheid van de SR3 kopers zal deel twee ook al gespeeld hebben.
Ik ga 'm waarschijnlijk ooit wel halen, maar zal nog niet voor direct zijn. Ik geef toch liever prioriteit aan Skyward Sword :-)
Dat mensen niks anders te doen hebben dan janken over geweld in Call of Duty games tot daar aan toe, maar Mariogames bekritiseren omdat ze aanzetten tot het dragen van bont...
Goeie games en zeker een aanrader voor iemand die van platformgames houdt, hoewel Jak 2 en 3 meer action adventure richting uitgaan.
Schitterende vraag over het gebruiken van bekendheid als argument om games te verkopen (à la Spielberg). Hideo Kojima doet dit bijvoorbeeld wel met de Metal Gear Solid reeks, zelfs in die mate dat de development studio naar zijn naam is vernoemd (Kojima Studios). Ik kan dit perfect begrijpen uit marketingstandpunt, want een brand creëert binding met je doelpubliek en in dit geval is de brand de naam van de producer.
Hiermee doe je de rest van het team eigenlijk veel te kort. Kojima heeft de reeks wel bedacht, maar het is het werk van het hele team dat een game zo goed maakt. Ik zie project managers bij softwareprojecten zich ook niet op de borst kloppen wanneer er bijvoorbeeld een tijdsregistratiemodule wordt geïmplementeerd in productie.
Soms is die lof (zoals wordt opgemerkt door Aonuma) ook volledig onterecht. Zo wordt Miyamoto voorgesteld als het grote brein achter Mario en Zelda, terwijl hij dat alleen in het begin was. A Link to the Past bijvoorbeeld is niet gesuperviseerd door hem, maar wel door Takashi Tezuka. En hoeveel mensen kennen Tezuka? Het maken van een videogames is een kunst en net zoals bij andere kunstwerken moeten de mensen geprezen worden die daadwerkelijk hebben bijgedragen, niet het gezicht achter de franchise. De campagne van Assassin's Creed door Jade Raymond is waarschijnlijk nog het ergste op dat vlak.
Lijkt me sterk dat dit er ooit zou doorkomen. Nintendo heeft de Wii Vitality Sensor ook al opgegeven.
Een paar weken geleden had ik zin in een 2D platformer en heb ik New Super Mario Bros. Wii gekocht. Dan blijkt dat dit spel gewoon een herhalingsoefening van de DS-versie is. Dan had ik veel beter gewacht en deze game aangekocht (die er bovendien waanzinnig goed uitziet).
Het zat er aan te komen dat er wordt gestart een nieuw deel. Het gevaar loert nu om de hoek dat het wordt uitgemolken. Anderzijds zal Naughty Dog wel aan een andere franchise beginnen eens er een nieuwe console van Sony uitkomt.
Ergens is het wel logisch dat je "gewend" geraakt aan gruwelijke beelden als je er vaker mee geconfronteerd wordt. Waar het onderzoek volgens mij volledig de mist in gaat is dat het zich beperkt tot gamers. Geweld komt in games frequent voor, maar ook in films en zelfs in de dagelijkse realiteit bij het journaal.
De gemiddelde TV-zappende kijker wordt ook niet echt bepaald warm of koud wanneer er een promotiefilmpje wordt getoond over kinderen in hongersnood in Afrika voor 11.11.11. Wellicht nog een beter voorbeeld is het Chinese meisje van twee jaar dat wordt omver gereden en niemand keek daar het eerste halfuur naar om. Ik betwijfel of al die Chinezen die daar in de buurt waren 15 uur per dag Counterstrike spelen.
Met downloadable content die één week vroeger beschikbaar is ga je de console war niet echt winnen.
De goede reviews zullen er ook wel toe bijdragen dat het zoveel verkoopt. Het zou me ten zeerste verbazen mocht er geen derde spel in de reeks komen. Iets in de trend van Arkham Universe :-)
Ik hoop echt dat ze een voorbeeld nemen aan San Andreas. Dat was puur fun en had bovendien een heel gevarieerde setting. Niks zo leuk als met een mountainbike Mount Chiliad afdalen. Bij GTA4 miste ik dat soort zaken toch hard en eerlijk gezegd was ik niet echt enthousiast over de missies (behalve de bank heist).
Goeie review die duidelijk de goede en slechte punten van het spel opsomt. De review van eurogamer.net legt meer de nadruk op de beperking van vrijheid bij de scripted events, maar dat is een kwestie van instelling. Als je Uncharted 1 of 2 al hebt gespeeld, weet je ongeveer wat je kan verwachten en Naughty Dog doet dit gewoon beter dan gelijk welke andere developer. Dit is sowieso een topspel dat bij mij in huis komt.
Het is nog een beetje wennen, maar het ziet er zeker en vast goed uit.
Het verloren vertrouwen in het project management van Id Software zal wel te maken hebben met het beheren van tijd. Rage en ook Doom III waren wel erg lang in ontwikkeling, langer dan bij andere vergelijkbare studio's.
Ik ben waarschijnlijk niet meer zo goed op de hoogte van de laatste actualiteit, maar was Radical Deisgn niet zo een klein beetje overkop gegaan?
Mooie top tien, al kan er over de exacte volgorde gediscussieerd worden :) De enige titel die uit de toon valt is Assassin's Creed II wat imo toch tot 2009 hoort (al kwam het spel dit jaar op PC uit).