Onlangs is Telltale Games, de developer die we onder andere kennen van de Sam & Max seizoenen en Tales of Monkey Island, begonnen met een pilotprogramma waarmee ze frisse en innovatieve concepten uit willen proberen zonder er meteen een seizoen van te maken. Het onlangs digitaal verschenen Nelson Tethers: Puzzle Agent is de eerste game die uit dit programma is voortgekomen. Helaas weet dit eerste experiment niet te overtuigen.

FBI-agent Tethers is als enige werkzaam op de afdeling voor puzzelonderzoek. Maar ondanks dat hij alleen is, verveelt hij zich een ongeluk. Dit verandert echter wanneer de gumfabriek in Scoggins opeens stil wordt gelegd. Chaos dus, want deze voorziet het Witte Huis van de broodnodige gummetjes. Vervolgens is het aan Tethers om de fabriek weer open zien te krijgen, want de president moet natuurlijk wel ongestoord het bewijs van zijn oorlogsmisdaden uit kunnen blijven wissen.

Het uiterlijk van de game valt meteen in positieve zin op. Als bron dienden de indie cartoons van Graham Annable -klik hier voor een voorbeeld- en ze hebben deze stijl perfect over weten te brengen. In tegenstelling tot andere games van de studio heeft de game een 2D uiterlijk en in combinatie met de simpele animatie en grove lijnen onderscheidt deze game zich daarmee meteen van elke andere game. Deze stijl wordt perfect ondersteund door de achtergrondmuziek, die uitstekend bijdraagt aan het zetten van de juiste toon. Zo zijn er ook enkele spannende en ongemakkelijke momenten in de game, waar vooral de muziek de bepalende factor is. Hier dus geen klachten over.

Helaas kan hetzelfde niet van de gameplay gezegd worden. Waar Annable als inspiratie dient voor de presentatie van de game, daar zijn de Professor Layton games de inspiratie voor de gameplay. En als we inspiratie zeggen, dan bedoelen we eigenlijk dat het concept één op één gekopieerd is. Zo kom je tijdens je tocht in het door puzzels geobsedeerde dorpje allerlei vreemde karakters tegen die je opdrachten voorschotelen. Deze puzzels zijn over het algemeen niet netjes geïntegreerd in de game, maar bestaan uit logicaproblemen, legpuzzels en puzzels en meer van dat soort opdrachten die in een apart venster opgelost dienen te worden. Denk je de oplossing te hebben dan krijg je net zoals bij Layton een scherm voor je dat langzaam onthult of je het inderdaad bij het juiste eind hebt. Mocht je in de knoop raken dan is tevens mogelijk om hints te gebruiken, maar hiervoor moet je de concentratie verhogende kauwgom inzetten die overal in het dorpje verstopt ligt.

Maar in tegenstelling tot Layton waar het aanbod aan puzzels uitgebreid is en er genoeg vermakelijke breinbrekers zijn, weet Puzzle Agent zelden te prikkelen. In totaal zijn er 37 puzzels – dit levert ongeveer drie tot vier uur speeltijd – maar hiervan zijn er maar enkele echt goed uitgewerkt. De meerderheid varieert van triviaal tot onduidelijk. Zo bevat de game een puzzel waarin je een kort lijntje moet volgen om het juiste antwoord te vinden (iedere persoon die de kleuterschool met goed gevolg af heeft weten te sluiten kan dit soort problemen in een handomdraai oplossen) en zijn er ook een paar legpuzzels waarin de stukjes niet door de speler zelf geroteerd kunnen worden en op de plaats vastklikken als ze in de buurt komen van het juiste aangrenzende stukje. Vergeleken hierbij zijn de puzzels in de meeste shooters hoogstandjes.

Aan de andere kant van het spectrum heb je puzzels waar niet genoeg informatie wordt gegeven en een ogenschijnlijk juiste oplossing wordt afgekeurd. Zo is er een logicaprobleem over een worstelwedstrijd waar je de winnaar van een wedstrijd moet bepalen. Hierbij moet je maar aannemen dat het om een knock-out wedstrijd gaat, iets wat de game je nergens vertelt. Overigens is een bijkomend probleem bij de puzzels dat de achtergrondinformatie niet zichtbaar is op het moment dat je met de puzzel bezig bent. Hierdoor word je gedwongen om deze informatie zelf te noteren of om constant tussen de puzzel en de informatie te wisselen. Een elegantere oplossing zou geen overbodige luxe zijn. Een laatste klacht over de puzzels is dat ze binnen de game gerecycled worden. Dit is natuurlijk ook in het grote voorbeeld Layton aanwezig, maar als een aanzienlijk deel van de 37 puzzels gevuld is met kopiën dan getuigt dat niet van goed puzzelontwerp.

1

Puzzels oplossen is overigens niet het enige dat je in de game doet. Tijdens je queeste zal je ook nog met de anderen personages moeten praten om meer over het mysterie te leren of nieuwe puzzels te krijgen. Hierbij heb je net zoals in andere adventures vaak de mogelijkheid om meerdere antwoorden te kiezen. Gezien het bizarre uiterlijk van deze karakters en de conversaties in andere games van Telltale zou je hier dan leuke of bizarre teksten verwachten die voor het nodige vermaak zorgen, maar niets is minder waar. De langzaam sprekende bewoners hebben je zelden iets boeiends te melden, waardoor je het grootste deel van de tijd zo snel mogelijk door de dialogen heen wil gaan om maar niet in slaap te vallen. Dit word je echter vrijwel onmogelijk gemaakt, omdat er geen manier is om de bijbehorende tekst sneller op je scherm te toveren: of je slaat een stuk over of je zit de hele riedel uit.

Al met al is Puzzle Agent dus een teleurstelling. Op de presentatie valt niets af te dingen, maar in plaats van een fris en innovatief concept te leveren, wat immers het idee achter dit project was, krijgen we een kopie van een bekende franchise. En als het nou een perfecte kleurenkopie was geweest dan hadden we dat nog door de vingers kunnen zien, maar in plaats daarvan hebben ze bij Telltale een zwart-wit printer gebruikt waardoor het detail van het origineel verloren is gegaan. We kunnen alleen maar hopen dat Telltale haar eigen doelstelling nog eens nader bekijkt en ons met het volgende project wél weet te verrassen.

5 /10

ADVERTENTIE

Reacties (0)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.

Verberg laag-scorende commentaren
Sorteer op
Thread

Gerelateerde content

Advertentie