Far Cry 6 review - Geen revolutie

De dictatuur van een franchise.

Far Cry 6 is ambitieus, maar kampt met een frustrerend progressiesysteem en tegenvallende spelwereld.

In de Far Cry 6 review van Carl ontdek je dat een game in Cuba plaatsen niet automatisch voor een revolutie zorgt.

Een exotische setting, een memorabele antagonist, en de vrijheid om te doen wat je wilt. De ingrediënten voor het Far Cry-recept zijn ondertussen bekend. Far Cry 6 verandert daar niks aan, en op zich hoeft dat ook niet. De formule kan blijven smaken, zoals het sterke vijfde deel reeds aantoonde. Je bevrijding van het eiland Yara in Far Cry 6 is echter een moeizame onderneming. Een ondermaats progressiesysteem en monotone setting gooien namelijk zodanig roet in het eten dat de maaltijd niet altijd lekker smaakt.

Nochtans zet Ubisoft in Far Cry 6 duidelijke stappen vooruit in verhaalvertelling. Zo wil de ontwikkelaar een episch verhaal over revolutie vertellen, maar tegelijk ook op personages en hun persoonlijke groei inzoomen. Dat lukt vooral dankzij de unieke dynamiek tussen antagonist Antón Castillo en zijn zoon Diego, sterk vertolkt door respectievelijk acteur Giancarlo Esposito en Anthony Gonzalez. Ook jouw personage Dani Rojas valt trouwens in positieve zin op: filmpjes zijn deze keer in third-person en Dani spreekt. Het feit dat je nu een gezicht en stem in plaats van weerom een emotieloze avatar hebt, is duidelijk de juiste keuze. Je bent oprecht benieuwd hoe het verhaal verder evolueert.

Far Cry 6 vertelt een goed verhaal.

Dat wil echter niet zeggen dat Far Cry 6 plots een fenomenale narratieve ervaring is. Hoewel de grote lijnen en vooral de perikelen van de Castillo-familie interessant zijn, gaat dat niet voor je medeguerrilla's op. Ubisoft probeert weliswaar een grote en memorabele cast af te leveren, maar je kompanen zijn eerder irritant dan amusant. In het bijzonder de sleutelpersonages Juan Cortez en Carlos Montero worden als stoere jongens met een hart van goud neergezet, maar komen net als eerdere Far Cry-personages (denk aan Hurk) eerder onuitstaanbaar over. Ook individuele dialogen staan bol van de clichématige uitspraken. Het is kortom erg moeilijk om sympathie te voelen met de onderdrukte bevolking van Yara.

Yara en Far Cry 6 in het algemeen laten bovendien een gemengde grafische indruk na. Begrijp me niet verkeerd: qua rauwe paardenkracht is dit een mastodont. Ubisofts Dunia-engine maakt gigantische draw distances mogelijk, de belichting tovert (vooral in de valavond en vroege ochtend) bloedmooie scènes op je scherm, en de game draait op de Xbox Series X aan een rotsvaste 60 frames per seconde. Tegelijk worden er echter vele assets uit de vorige Far Cry-games, zoals voertuigen en animaties, gerecycleerd. Ook de visuele variatie in Yara scoort ondermaats. Hoewel Ubisoft op voorhand een grote biodiversiteit beloofde, is daar weinig van te merken. Behalve enkele eilanden waar je gezapig naartoe kunt varen, is het gigantische vasteland van Yara een visueel monotone ervaring waarbij tropische jungle en kleine dorpjes worden afgewisseld. De setting is cruciaal voor een Far Cry-titel, en net daarom heeft het teleurstellende Yara een grote impact op je plezier doorheen de hele tocht.

In Far Cry 6 staat chaotische actie weer centraal.

Ook het nieuwe progressiesysteem in Far Cry 6 mist doel, waardoor het het meest complexe en onbevredigende systeem tot nu toe in de reeks is. Je personage 'groeit' en verkrijgt gameplayvoordelen dankzij een enorm scala aan verschillende systemen. Zo kun je kledij met specifieke bonussen vinden, faciliteiten in Guerrilla Camps uitbouwen die je meer schuilplaatsen, een wingsuit, en gespecialiseerd materiaal voor jagen of vissen schenken, en wapens met specifieke attachments en mods uitrusten. Het is echter erg moeilijk om het overzicht te bewaren van hoe je bepaalde bonussen krijgt. Bovendien zijn de voordelen doorgaans zo beperkt dat je nooit echt het idee krijgt dat je personage sterker of vaardiger wordt. De systemen zijn met andere woorden zo gefragmenteerd en de meerwaarde zo beperkt, dat je maar weinig zin hebt om er tijd en energie in te steken.

Het enige echte centrale progressiesysteem is 'Rank'. Die stijgt in level van 1 tot 8. Door in Rank te stijgen kun je nieuwe wapens kopen en word je klaargestoomd voor specifieke regio die elk met een Rank staan aangeduid (vergelijkbaar met Assassin's Creed Odyssey of The Division). Meer punten voor je Rank krijg je door missies te voltooien, militair materiaal te vernietigen en locaties te veroveren. Voorts heeft het echter geen impact. Far Cry 6 mist dus een duidelijk gevoel van sterker worden en de wereld langzaamaan beheersen - nochtans onontbeerlijk voor een game van meer dan veertig uur.

Far Cry 6 heeft met Yara een setting met veel potentieel, maar monotonie overheerst.

De overdaad aan gefragmenteerde systemen zorgt bovendien voor een ander probleem. Om attachments en mods voor je wapens te bouwen en om de faciliteiten voor je Guerilla Camps te bouwen en te upgraden, heb je namelijk bakken resources nodig. Van medicijnen tot metaal en 'Gun Powder': er zijn veel verschillende grondstoffen en je moet ze allemaal in de wereld zelf verzamelen, net als kledij met bijbehorende bonussen. Far Cry 6 vervalt daardoor erg snel in een collect-a-thon. Na het veroveren van een locatie zoef je als een stofzuiger langs alle lijken om snel kistjes te openen en grondstoffen mee te nemen. Het is een tergend systeem dat het tempo uit je speelsessies zuigt en bovendien vreselijk grindy aanvoelt.

Waar de macrosystemen van Far Cry 6 vermoeid en vermoeiend aanvoelen, blinkt de game net uit in micromomenten. Stoot je op een groepje mensen die naar een hanengevecht kijken, dan verandert de game bijvoorbeeld in een beat-'em-up waarbij je als haan met vechtmoves de levensbalk van je tegenstander op nul probeert te krijgen. Ook de Bandido Operations zijn interessant. Hoewel die op zich niet meer dan managementminigames vormen waarbij je troepen uitstuurt voor missies om resources te verzamelen (zoals Assassin's Creed Brotherhood die al had), tonen de missies zelf zich bescheiden text adventures die tot verschillende beloningen en situaties kunnen leiden. Ten slotte kan de simulatie van Far Cry 6's exotische setting soms magisch zijn: wanneer de avondzon een warme gloed op het water doet reflecteren, je palmbomen zacht ziet wiegen in de wind en er in de verte een capibara rondkruipt, bijvoorbeeld.

Far Cry 6 is een gigantische en ambitieuze game, met veel individuele aspecten die net niet het onderste uit de kan halen. De verhaalvertelling is duidelijk een stap vooruit vergeleken met vroeger, al telt het scenario nog te veel zwak schrijfwerk. Grafisch is Far Cry 6 een powerhouse, ware het niet dat de setting te monotoon is. De gefragmenteerde, grindy progressiesystemen zuigen dan weer het plezier uit wat nochtans een geweldige speeltuin is. Far Cry 6 baseert zich op Cuba, maar is verre van een revolutie.

De Far Cry 6 review vond plaats op de Xbox Series X.

Advertentie

Waarom zie je hier geen score?

Ga naar comments (0)

Over de auteur

Carl Vander Maelen

Carl Vander Maelen

Muggenzifter

Gepassioneerde gitarist die games zoveel als mogelijk in zijn doctoraat in het Recht probeert te betrekken.

Gerelateerde content

Verder op de site...

Reacties (0)

Verberg laag-scorende commentaren
Sorteer op
Thread