X-Men Origins: Wolverine Review

Of je nu een fan van X-Men bent of niet, niemand zal ontkennen dat Wolverine, zowat het uithangbord van de door Marvel uitgebrachte comics, een van de meest stoere superhelden ooit is. Zo is de man om te beginnen voorzien van een skelet dat bestaat uit adamantium, een nagenoeg onverwoestbaar metaal. Als dat nog niet genoeg was kan zijn lichaam zichzelf ook nog eens herstellen en heeft Wolverine een uitzonderlijk goed ontwikkelde reukzin. Mocht hij ooit een bezoekje brengen aan onze redactie zou hij met andere woorden voortdurend met een wasknijper op zijn neus moeten rondlopen. Zijn belangrijkste troef gaat echter schuil in zijn handen: drie glimmende klauwen waarmee hij in een oogwenk van de stoerste tegenstanders spekblokjes kan maken.

Met al die krachten aan boord lijkt het wel alsof Wolverine bewust ontworpen is om ooit de hoofdrol te vertolken in een videospel. Er zijn dan ook al aardig wat titels rond deze superheld verschenen op heel wat consoles, gaande van de NES tot de meest recente iteratie in de vorm van X-Men Origins: Wolverine. Ontwikkelaar Raven Software nam de taak op zich om, gelijktijdig met de bioscoopfilm, deze laatste game klaar te stomen. Fans van de reeks volgden de productie van het spel met argusogen, en ook wij hadden enorm veel zin om met Wolverine op pad te gaan.

We kunnen meteen zeggen dat X-Men Origins: Wolverine geen slechte game is. Het is duidelijk dat Raven Software verder is gegaan dan men doorgaans doet bij de productie van een spel dat gekoppeld is aan een film. Het valt niet te ontkennen dat er geld gepompt is in dit project. Gezien de over het algemeen erbarmelijke kwaliteit van licentiegames stelt die bewering echter niet veel voor.

Het verhaal van X-Men Origins: Wolverine hangt samen met dat van de gelijknamige film. De speler gaat op pad met James “Logan” Howlett en ontdekt doorheen de game hoe deze persoon uiteindelijk de gevreesde Wolverine kon worden. Onderweg kom je heel wat bekende personages tegen, waaronder Victor Creed (Sabretooth) en Raven Darkholme, waar de liefhebbers van de comics erg blij om zullen zijn. Anderzijds zullen ze de X-Men leken niet bepaald aanspreken. Datzelfde gaat trouwens op voor het hele verhaal van X-Men Origins: Wolverine. Het is leuk dat men op bepaalde stukken van de film dieper ingaat, maar de kans is groot dat het je helemaal niets kan schelen waarom je nu precies allerhande vijanden gaat afslachten.

Gelukkig is het spel zelfs zonder een uitstekend verhaal zeker vermakelijk door de aanwezige gameplay die sterk doet denken aan God of War, Devil May Cry en Conan. Als Wolverine kun je heel wat spectaculaire aanvallen lanceren met je klauwen, net zoals Kratos dat doet met zijn Blades of Chaos of Dante in het rond kan zwaaien met zijn zwaard. Twee knoppen doen dienst om Wolverine gewone (en snelle) en krachtige (maar trage) beweging te laten uitvoeren, terwijl het ook mogelijk is om tegenstanders bij hun nekvel te grijpen en weg te slingeren. Gaandeweg leer je meer aanvallen en kun je zelfs allesvernietigende aanvallen gebruiken die er op z’n minst gezegd spectaculair uitzien.

Vooral het gore-gehalte van het spel doet je soms met open mond naar je beeldscherm staren. Een soldaat onthoofden met je klauwen of de armen van een nietsvermoedend slachtoffer afrukken, niets is te goor voor Wolverine. Tere zieltjes kunnen dit spel dan ook best aan de kant laten liggen. Het is duidelijk dat Raven Software ervoor gekozen heeft om een volwassen publiek aan te spreken, al wil dat ook zeggen dat de doelgroep een tikkeltje kritischer is. En het is net daardoor dat X-Men Origins: Wolverine niet de klassieker zal worden waarop we hadden gehoopt.

Hoe leuk het afhakken van ledematen ook is, na een tijdje gaat het allemaal wat eentonig aanvoelen. Dat komt voor een groot stuk doordat Wolverine enkel gebruik maakt van zijn klauwen. In pakweg God of War zien we Kratos met allerlei verschillende wapens aan de slag gaan, maar onze superheld moet het vooral hebben van zijn gemuteerde handen. De aanvallen die je kunt gebruiken zijn divers en zien er leuk uit, maar na een tijdje heb je het wel gehad met die verdomde klauwen. Gelukkig is er nog de mogelijkheid om objecten in de omgeving te gebruiken om tegenstanders naar de eeuwige jachtvelden te sturen, maar ook dat raakt al snel zijn charme kwijt. De eerste keer dat je een boomtak gebruikt om een satéstokje te maken van een soldaat is indrukwekkend, maar na de twintigste keer gaat het de normaalste zaak van de wereld worden.

Gelukkig is het spel nog uitgerust met een RPG-achtig levelsysteem, al moet je daar niet heel veel van verwachten. Wolverine krijgt na het doden van elke vijand een aantal ervaringspunten. Heb je er genoeg bij elkaar kunnen rapen, dan zal zijn level stijgen en kun je punten spenderen om bepaalde aspecten sterker te maken. Krachtigere klauwen, meer levenskracht of een sterkere verdediging, het zijn allemaal dingen die we ooit al eens eerder zagen. Dat neemt niet weg het sprokkelen van XP lichtjes verslavend werkt. Bovendien ontvang je meer ervaringspunten als je vijanden creatief doodmaakt en niet steeds dezelfde routine gebruikt. Toch blijft het hele RPG-gedeelte vooral een oppervlakkige bedoeling en voegt het weinig diepgang toe aan het totale plaatje.

Ook de speciale aanvallen die Wolverine doorgaans het spel leert bieden maar gedeeltelijk de broodnodige afwisseling. Uiteindelijk zijn er slechts vier speciale bewegingen die je, wanneer je genoeg Rage hebt opgebouwd door vijanden te verslaan, kunt inzetten. Ook dit ziet er lekker bruut uit, maar de nieuwigheid is er al snel vanaf. We willen met dit alles zeker niet beweren dat het vechtsysteem in X-Men Origins: Wolverine niet leuk is, integendeel. Er hangt een bepaalde vorm van hersenloos plezier vast aan het slashen met je klauwen. Het is alleen zo dat je na een tijdje het gevoel krijgt te vaak hetzelfde te doen, wat bij gelijkaardige spellen zelden het geval was. De nagenoeg onbestaande intelligentie van de tegenstanders helpt ook niet bepaald. Vaak staan ze gewoon te wachten om afgeslacht te worden als achterlijke lammetjes.

De sporadische omgevingspuzzels voegen eveneens niet bepaald iets toe aan de gameplay. Meestal bestaan de dingen die je moet doen uit het verschuiven van een blok om hogerop te komen, of het dragen van een object om een of andere machine te activeren. Geen enkele keer zul je moeten nadenken om verder te komen, wat aan de ene kant een bijdrage is aan het hersenloos plezier, maar aan de andere kant nooit voor voldoening zorgt. De grootste uitdaging is misschien nog het opsporen van de verborgen dog tags die her en der in de omgeving te vinden zijn en je voorzien van extra ervaringspunten. Bovendien heeft de ontwikkelaar enkele toffe easter eggs in het spel gestopt die verwijzen naar andere populaire spellen als World of Warcraft en Portal, wat voor de echter gamers natuurlijk smullen geblazen is.

De hoogtepunten binnen het spel bestaan uit de gevechten tegen de eindbazen. Zo worden ze meestal voorafgegaan door een degelijk ingesproken dialoog en vereisen ze wat meer denkwerk om te verslaan. Toch hadden ook deze confrontaties best wat meer episch mogen aanvoelen, met één enkele uitzondering buiten beschouwing gelaten. We vragen ons verder af waarom Raven Software niet wat meer CGI-filmpjes in het spel heeft gestopt. Het overgrote merendeel van de verhalende momenten krijg je te zien met behulp van de ingame engine die best aanvaardbare graphics weet te produceren tijdens het spelen, maar sleutelmomenten soms lachwekkend stuntelig in beeld brengt. We kunnen echter niet ontkennen dat de quick time events waarbij je bijvoorbeeld de piloot van een helikopter in dienst rotor ramt voor de nodige oeh's en aah's konden zorgen.

De levensduur van X-Men Origins: Wolverine is zeker aanvaardbaar. Het spel duurt net lang genoeg en je zult niet het gevoel hebben dat Raven Software je in de maling heeft proberen te nemen. Of je het spel na de eerste keer spelen nog ooit eens uit de kast gaat halen betwijfelen we ten zeerste. Naast de mogelijkheid om Wolverine in een nieuw pakje te stoppen krijg je ook de Hard Mode voor de kiezen, maar doordat het spel voor 95 procent bestaat uit een rechtlijnig pad (inclusief een vrachtlading onzichtbare muren) dat je moet volgen lijkt herspelen ons onwaarschijnlijk. Verder is de game niet uitgerust met een multiplayer mode, al zijn we daar niet bepaald rouwig om. Het is duidelijk dat de ontwikkelaar het spel vanaf het begin heeft ontworpen als een singleplayer-avontuur, en zo zien we het misschien nog het liefst.

Uiteindelijk is X-Men Origins: Wolverine niet helemaal geworden wat we ervan hadden verwacht. Het geheel gaat na een tijdje te langdradig aanvoelen en er zitten simpelweg niet genoeg vernieuwende elementen in het spel om van een topper te kunnen spreken. Toch kunnen we het spel zeker aanraden om je een weekend mee bezig te houden. De actie en gameplay is namelijk smakelijk genoeg om lekker achteruit in je zetel te hangen zonder een immense inspanning te moeten leveren. Voor een licentiegame zeker niet slecht, maar Wolverine kan voorlopig niet tippen aan Kratos, Dante of Conan.