X-Men Origins: Wolverine

Eindelijk een degelijke filmgame?

Of je nu een fan van X-Men bent of niet, niemand zal ontkennen dat Wolverine, zowat het uithangbord van de door Marvel uitgebrachte comics, een van de meest stoere superhelden ooit is. Zo is de man om te beginnen voorzien van een skelet dat bestaat uit adamantium, een nagenoeg onverwoestbaar metaal. Als dat nog niet genoeg was kan zijn lichaam zichzelf ook nog eens herstellen en heeft Wolverine een uitzonderlijk goed ontwikkelde reukzin. Mocht hij ooit een bezoekje brengen aan onze redactie zou hij met andere woorden voortdurend met een wasknijper op zijn neus moeten rondlopen. Zijn belangrijkste troef gaat echter schuil in zijn handen: drie glimmende klauwen waarmee hij in een oogwenk van de stoerste tegenstanders spekblokjes kan maken.

Met al die krachten aan boord lijkt het wel alsof Wolverine bewust ontworpen is om ooit de hoofdrol te vertolken in een videospel. Er zijn dan ook al aardig wat titels rond deze superheld verschenen op heel wat consoles, gaande van de NES tot de meest recente iteratie in de vorm van X-Men Origins: Wolverine. Ontwikkelaar Raven Software nam de taak op zich om, gelijktijdig met de bioscoopfilm, deze laatste game klaar te stomen. Fans van de reeks volgden de productie van het spel met argusogen, en ook wij hadden enorm veel zin om met Wolverine op pad te gaan.

We kunnen meteen zeggen dat X-Men Origins: Wolverine geen slechte game is. Het is duidelijk dat Raven Software verder is gegaan dan men doorgaans doet bij de productie van een spel dat gekoppeld is aan een film. Het valt niet te ontkennen dat er geld gepompt is in dit project. Gezien de over het algemeen erbarmelijke kwaliteit van licentiegames stelt die bewering echter niet veel voor.

1

Het verhaal van X-Men Origins: Wolverine hangt samen met dat van de gelijknamige film. De speler gaat op pad met James “Logan” Howlett en ontdekt doorheen de game hoe deze persoon uiteindelijk de gevreesde Wolverine kon worden. Onderweg kom je heel wat bekende personages tegen, waaronder Victor Creed (Sabretooth) en Raven Darkholme, waar de liefhebbers van de comics erg blij om zullen zijn. Anderzijds zullen ze de X-Men leken niet bepaald aanspreken. Datzelfde gaat trouwens op voor het hele verhaal van X-Men Origins: Wolverine. Het is leuk dat men op bepaalde stukken van de film dieper ingaat, maar de kans is groot dat het je helemaal niets kan schelen waarom je nu precies allerhande vijanden gaat afslachten.

Gelukkig is het spel zelfs zonder een uitstekend verhaal zeker vermakelijk door de aanwezige gameplay die sterk doet denken aan God of War, Devil May Cry en Conan. Als Wolverine kun je heel wat spectaculaire aanvallen lanceren met je klauwen, net zoals Kratos dat doet met zijn Blades of Chaos of Dante in het rond kan zwaaien met zijn zwaard. Twee knoppen doen dienst om Wolverine gewone (en snelle) en krachtige (maar trage) beweging te laten uitvoeren, terwijl het ook mogelijk is om tegenstanders bij hun nekvel te grijpen en weg te slingeren. Gaandeweg leer je meer aanvallen en kun je zelfs allesvernietigende aanvallen gebruiken die er op z’n minst gezegd spectaculair uitzien.

Vooral het gore-gehalte van het spel doet je soms met open mond naar je beeldscherm staren. Een soldaat onthoofden met je klauwen of de armen van een nietsvermoedend slachtoffer afrukken, niets is te goor voor Wolverine. Tere zieltjes kunnen dit spel dan ook best aan de kant laten liggen. Het is duidelijk dat Raven Software ervoor gekozen heeft om een volwassen publiek aan te spreken, al wil dat ook zeggen dat de doelgroep een tikkeltje kritischer is. En het is net daardoor dat X-Men Origins: Wolverine niet de klassieker zal worden waarop we hadden gehoopt.

2

Hoe leuk het afhakken van ledematen ook is, na een tijdje gaat het allemaal wat eentonig aanvoelen. Dat komt voor een groot stuk doordat Wolverine enkel gebruik maakt van zijn klauwen. In pakweg God of War zien we Kratos met allerlei verschillende wapens aan de slag gaan, maar onze superheld moet het vooral hebben van zijn gemuteerde handen. De aanvallen die je kunt gebruiken zijn divers en zien er leuk uit, maar na een tijdje heb je het wel gehad met die verdomde klauwen. Gelukkig is er nog de mogelijkheid om objecten in de omgeving te gebruiken om tegenstanders naar de eeuwige jachtvelden te sturen, maar ook dat raakt al snel zijn charme kwijt. De eerste keer dat je een boomtak gebruikt om een satéstokje te maken van een soldaat is indrukwekkend, maar na de twintigste keer gaat het de normaalste zaak van de wereld worden.

Reacties (4)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.