Velvet Assassin

Dus daarom hebben de Duitsers verloren…

Liefhebbers van stealth games zullen ongetwijfeld kunnen beamen dat er twee verschillende categorieën binnen dit genre bestaan. Games waar je daadwerkelijk je beste sluiptechnieken moet gebruiken om ongezien door een level te komen – zoals je zou verwachten dus, en games waar je eigenlijk meer bezig bent met diezelfde sluiptechniek om daarmee rond de lompheid van de vijandelijk AI heen te manoeuvreren. Bij welke van deze twee categorieën Velvet Assassin nou precies hoort is na het spelen van de game nog steeds niet helemaal helder. ‘Het schommelt nogal’, zullen we maar zeggen. Wat ons aan de andere kant wel volkomen duidelijk is geworden, is dat de Duitsers de oorlog niet verloren hebben door de grootte en standvastigheid van de Geallieerde en Russische legers, maar eerder door het gebrek aan gloeilampen en stoppenkast-deurtjes.

Velvet Assassin is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, namelijk dat van Violette Szabo; een jonge Frans-Britse vrouw die zich in WOII na het verliezen van haar pasgetrouwde man bij de slag om El Alamein aanmeldde bij de spionagedienst van het Britse leger. Later zou ze in Frankrijk de Duitsers het leven goed zuur hebben gemaakt door het organiseren van het verzet, het doorgeven van bombardementsdoelwitten en het saboteren van communicatieapparatuur. Violette is in de game, samen met nog wat andere details, in een wat meer gangbare vorm gegoten. Zo heet ze bijvoorbeeld nu ‘Summers’ in plaats van ‘Szabo’, is ze van Britse komaf en is haar taakomschrijving van ‘verzetsorganisator’ omgezet in ‘Duitsers-in-hun-nek-steker-en-in-de-bosjes-gooier’. Ook is ze opgesmukt met een flinke dosis paarse oogschaduw, wat natuurlijk bij haar naam hoort.

1

De game richt zich wat dat betreft misschien iets teveel op het zo cool & stealthy mogelijk afmaken van de vijand, en iets te weinig op wat een geheim agent in oorlogstijd nou écht uitvoert. Maar goed, dat is waarschijnlijk toe te schrijven aan het feit dat ‘gecodeerde berichten naar Engeland sturen’ geen al te interessante game zal opleveren. Het grimmige stijltje en de sfeervolle tussenfilmpjes voorzien de game binnen deze los geďnterpreteerde Tweede Wereldoorlog/spionnen-setting wel van zeer uniek gezicht, wat bij ons vaak de reden was om toch nog even door te spelen. Een leuke twist aan het verhaal is ook dat Violette het grootste gedeelte van de game herleeft terwijl ze in het ziekenhuis in een coma ligt. Net als vroeger in de TV-serie The Odyssey, maar die zal wel niemand meer kennen.

Het resultaat van dit aangedikte verhaal - en waarschijnlijk ook de ‘reden voor’ - is dat Velvet Assassin qua gameplay erg makkelijk andere stealth-games kopieert, en daarbij al snel vervalt tot een soort WOII-variant van Splinter Cell, maar dan zonder alle gadgets. Die gameplay richt zich, zoals dat dus vaker het geval is in stealth-games, vooral op het slim gebruiken van schaduw. De levels zijn zo opgebouwd dat elke kamer eigenlijk dienst doet als een soort puzzel, waarbij de aanwezige Duitse soldaten uitgeschakeld dienen te worden zonder dat ze jou of hun dode kameraden zien. Dit doe je voornamelijk door in de schaduw te wachten tot een soldaat zich omdraait, waarna je hem in zijn rug steekt, of de pin uit de granaat aan zijn riem trekt. De soldaten lopen daarbij over vaste paden, dus het plannen van je acties moet met wat geduld niet al te moeilijk zijn. En gaat het toch een keer fout? Dan kun je altijd nog de morfinespuitje gebruiken om Violette’s herinneringen te verdraaien. Je zet de game dan even stil en krijgt een paar seconden de tijd om in een soort morfinetrip ongezien van schaduw naar schaduw te rennen om zo die ene Duitser die je anders gespot zou hebben makkelijk om te leggen.

2

Verder heb je ook wel wapens, zoals een handpistool met geluidsdemper en later een sniperrifle, maar kogels zijn erg schaars en Violette is zo snel dood dat je min of meer gedwongen wordt voor de stealth kills te gaan. Gelukkig is er zoveel schaduw in de meeste levels dat dit geen probleem hoeft te zijn. De Arbo zou in ieder geval weinig goeds te zeggen hebben over het grote aantal slecht verlichte ruimtes waar het Duitse leger mee te maken had, en ook niet over de rondslingerde benzine, onder stroom staande plassen water en lukraak neergezette explosieve tonnen. Kleine foutjes, zoals vijanden die weigeren je door sommige deuren te volgen zitten er helaas ook in, maar zijn verder niet heel erg storend. Een ding is zeker, Velvet Assassin schildert Nazi-Duitsland in ieder geval niet af als een erg competente oorlogsmachine.

Samengevat is Velvet Assassin een redelijke game. Vanwege de ietwat magere en herhalende stealth gameplay geen hoogvlieger, maar door de unieke vertelstijl en de grimmige sfeer toch ook wel enigszins vermakelijk. Zelfs wij hier op de redactie moesten als doorgewinterde gamers toch even slikken van de vermoorde kinderen in het Joodse ghetto-level. Je blijft in ieder geval spelen, en verveelt je daarbij enkel als je door een ongelukkig geplaatst savepoint iets te ver teruggezet wordt.

7 / 10

Lees ons scorebeleid Velvet Assassin Maarten Morshuis Dus daarom hebben de Duitsers verloren… 2009-05-29T09:25:00+02:00 7 10

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.