Eurogamer.nl

Valkyria Chronicles

Frisse wind binnen het tactische RPG-genre.

Iedereen kent de Tweede Wereldoorlog en de dingen die tijdens deze bewogen periode allemaal zijn voorgevallen. Begrippen als D-Day, Operation Market Garden en het Ardennenoffensief hebben we niet enkel leren kennen tijdens de geschiedenisles, ook in films en videogames kregen we dit alles en nog zoveel meer op ons bord. Saving Private Ryan en Medal of Honor: Allied Assault lieten ons de gruwelen van Omaha Beach zien, terwijl de laatste editie van Brothers in Arms ons zelfs in de schoenen van een soldaat plaatste die in Nijmegen en Eindhoven zijn ding moest doen. We zullen niet ontkennen dat het op een realistische manier herbeleven van '40-'45 niet zijn charme heeft, maar ondertussen willen we wel eens wat anders zien dan al dat waarheidsgetrouwe gedoe.

Misschien dacht men bij SEGA net hetzelfde toen men aan de ontwikkeling van Valkyria Chronicles begon. Deze game speelt zich namelijk rond de Tweede Wereldoorlog af en het overkoepelende thema is overduidelijk militair. Toch duiken er geen Duitsers en Amerikanen op die een robbertje met elkaar gaan vechten. In Valkyria Chronicles volgen we een conflict tussen de East European Imperial Alliance en The Atlantic Federation dat draait rond het bemachtigen van 'ragnite ore', een speciaal goedje dat nog het best te vergelijken valt met olie. De mogendheden van Oost-Europa zijn vastberaden om alle ragnite ore in handen te krijgen, en lanceren als het ware een heuse Blitzkrieg. In Gallia, een klein en fictief landje binnen een al even fictieve versie van Europa, stuiten de veroveraars op het verzet. Jij maakt deel uit van dat verzet en moet als commandant de vijand tegenhouden.

Het lijkt alsof we hier te maken gaan hebben met alweer een first person shooter waarin je met allerhande wapens zoveel mogelijk bad guys over de kling moet jagen, maar niets is minder waar. Valkyria Chronicles is een typisch Japans, tactisch rollenspel dat qua opzet doet denken aan een mix tussen Final Fantasy Tactics, Eternal Sonata en Advance Wars. Niet bepaald de minste titels, en gelukkig is Valkyria Chronicles ook niet zomaar de zoveelste RPG.

1

Zelfs noemt SEGA haar spel een 'active simulation RPG', een term die volgens ons niet bepaald de lading weet te dekken. Bovendien is Valkyria Chronicles alles behalve een simulatiespel. Zo zijn er heel wat dingen aanwezig die in de realiteit niet mogelijk zijn. Maar laten we eerst even dieper ingaan op de gameplay. Net zoals in elk tactisch rollenspel zijn er steeds twee kampen: de tegenstander, en je eigen troepen. Om de beurt mogen beide partijen acties ondernemen, zoals het turn based-systeem dat al jaren voorschrijft. Elke tegenstander die je naar de eeuwige jachtvelden weet te sturen laat wat geld en ervaringspunten vallen die ervoor zorgen dat je je uitrusting kunt opwaarderen en stijgt in level. Tot zover is Valkyria Chronicles zo traditioneel als de pest.

Waar het spel volledig een andere weg inslaat is rond het uitvoeren van handelingen. In 'gewone' tactische RPG's beweeg je je manschappen meestal op een soort van schaakbord, gaande van vakje naar vakje. Ook aanvallen doe je in zulke gevallen door in menu's stukjes tekst aan te klikken, waarna het personage dat je onder de knoppen hebt de desbetreffende actie onderneemt. In Valkyria Chronicles doet men aan al deze dingen niet mee. Je bestuurt de personages volledig vrij doorheen de levels die je speelt, en wanneer ze een actie moeten ondernemen moet je die meestal zelf uitvoeren. Dat klinkt heel normaal, maar personen die regelmatig tactische rollenspellen spelen weten dat dit concept uniek is binnen het genre.

ADVERTENTIE

Reacties (2)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.