Uncharted 2: Among Thieves Review

De PlayStation 3 mist een killer-app. LittleBigPlanet moest dat zijn, maar het creatieve spel heeft niet bepaald goed verkocht. De Resistance-games zijn hele aardige shooters, maar over titels die iedereen zou moeten spelen kunnen we niet spreken. Ook de eerste Uncharted was een enorm leuke game, maar niet briljant. Ontwikkelaar Naughty Dog is gelukkig aan de slag gegaan met het concept, heeft het op praktisch alle fronten verbeterd en daarmee een spel afgeleverd dat deze keer echt iedereen zou moeten spelen

In Uncharted 2 stort de speler zich weer in een nieuw avontuur van goudzoeker Nathan Drake. Een avontuur dat hem leidt naar groene dichtbegroeide jungles, met versieringen overladen hindoeïstische tempels in Nepal en de met sneeuw beladen oppervlaktes van de Himalaya. Omdat het verhaal zo’n grote rol speelt in de ervaring zullen we het daar verder niet over hebben. Denk aan Marco Polo, verborgen schatten en mysterieuze stenen en je weet voorlopig genoeg.

Wat in ieder geval snel opvalt, en ook door het gehele spel in stand wordt gehouden, is de hoeveelheid afwisseling er te vinden is vergeleken met het vorige deel. Heel Uncharted speelde zich af op een groen eiland. Dat was een prima achtergrond voor het avontuur, maar Uncharted 2 doet veel meer, en laat je veel meer plekken bezoeken. Deze afwisseling is ook in de gameplay goed terug te vinden.

Het origineel was namelijk erg leuk, maar de shoot-outs gingen op een gegeven moment wel wat vervelen omdat ze allemaal zo op elkaar leken. Vijanden stroomden vanuit een enkel punt naar je toe, en het was schuilen en schieten geblazen totdat je de het merendeel dood had, om vervolgens een andere schuilplaats te zoeken van waarachter je de laatste vijanden neer kon halen.

In Uncharted 2 wordt meer gebruik gemaakt van de verticale ruimte. Vijanden komen niet meer van een enkel punt, maar kunnen je van alle kanten bestoken. Bijzonder veel slimmer zijn ze er niet op geworden, maar wel beweeglijker en een stuk minder voorspelbaar. Dat de vijand zelf niet bepaald intelligenter is geworden is niet zo’n punt, want het spel is uitdagend genoeg zonder te moeilijk te worden.

Naughty Dog heeft er duidelijk aan gewerkt om de actie extra dynamiek te geven. Deels komt dit door de iets uitgebreidere melee-aanvallen, waarin je een tweede knop moet gebruiken als de vijand je vastpakt, en je daarna verder klappen kunt uitdelen. Het ziet er allemaal een stuk spectaculairder uit met goeie moves.

Maar de beste toevoeging is het gebruik van stealth. Niet op een vervelende manier, maar stealth wordt gebruikt om je in de actie net wat meer mogelijkheden te geven. Als een vijand jou nog niet gezien heeft kun je achter hem sluipen en je slachtoffer in stilte knock-out slaan. Zo kun je vaak al meerdere vijanden op de grond krijgen voordat het kogels begint te regenen. Ook kun je tegenstanders van richels aftrekken, of iemand via een hoek grijpen en tegen de muur aan kletsen.

Maar Uncharted 2 is gelukkig geen pure actiegame, en een groot deel van het spel besteed je aan het oplossen van puzzels en het betere klimwerk. Dit ziet er niet alleen goed uit – vooral de animaties van Nathan en de punten waar zijn handen en voeten terecht komen – maar het speelt ook erg soepel en voelt natuurlijk aan. Klein kritiekpuntje is wel dat hij soms niet naar dingen grijpt waarvan je hoopt dat hij ze vastklampt, of dat het net iets te onduidelijk is waar je heen moet, maar dit komt haast nooit voor. Door een handig hintsysteem kom je zelden vast te zitten, al werkt de camera soms niet goed mee bij het geven van aanwijzingen als je verkeerd staat.

Uit screenshots en filmpjes weet je nu wel dat het spel erg mooi is, maar we werden regelmatig weer verrast door wat we te zien kregen. Uncharted 2 is niet alleen mooi, maar geeft soms het mooiste weer wat we ooit in een game hebben gezien. Nepal is een briljante locatie dat qua kleurgebruik en design heel knap weergegeven is. De vlaggetjes die tussen de gebouwen hangen geven het geheel een aangename sfeer, maar ook de manier waarop de straten gevuld zijn en er gebruik gemaakt is van kleur moeten we simpelweg als subliem bestempelen.

Maar misschien nog wel het mooiste vonden wij niet die volle straten, maar een klein Himalaya-dorpje in de bergen. Met open mond keken we naar het scherm terwijl Nathan door het dorpje strompelde. Met op zich redelijk simpele middelen is hier een sfeer neergezet waar je u tegen zegt. Natuurlijk helpen de muziek en de uitstekende voice-casting ook mee met het geheel. Je merkt dat de personages echt zijn, omdat acteurs ze niet alleen in hebben gesproken, maar ook voor de bewegingen zorgen.

Sowieso voelt het spel aan als een film, maar daarnaast ook echt als een game. De makers hebben een hele goede combinatie gevonden van momenten dat het spel de beweging van Nathan overneemt en waarin je zelf weer doorgaat. Dit kunnen maar secondes zijn die toch net dat extraatje aan het personage geven. Ook de filmpjes zijn ingame geschoten, waardoor er praktisch geen scheidingslijn tussen het verhaal en de gameplay zit. De gesproken dialogen in de gameplay versterken dat gevoel alleen maar.

Het spel is een stukje langer dan het origineel, maar belangrijk is vooral dat de tijdsduur precies lang genoeg voelt. De makers willen een verhaal vertellen, en het spel volgt dat verhaal zonder onnodige stukken.

Wel moeten we nog een kritiekpunt kwijt, en dit slaat terug op het origineel: de monsters – deze en volgende alinea niet doorlezen als je daar niets over wil weten dus. Het origineel had richting het eind van het spel zombienazi’s om de actie een twist te geven. Het paste goed in het verhaal, maar toch waren velen er niet blij mee. Wie hoopt dat ze dit trucje niet meer in deel twee doen zal teleurgesteld zijn. Er zijn weer monsters.

Weer passen ze goed bij het verhaal, en ze worden voorzichtig door het spel heen geïntroduceerd, maar ook deze keer zullen ze de actie richting het eind grotendeels beheersen. En op dat punt verandert de actie van tactisch naar snel en chaotisch, en dat is heel jammer. Vooral de eerste keer waarin je met een groepje moet afrekenen moet je plots een compleet andere strategie aannemen dan die je jezelf door het gehele spel heen hebt aangeleerd. Het is absoluut niet zo dat deze monsters het spel verpesten, maar van ons had het niet gehoeven.

Als je de singleplayer in zijn geheel bekijkt, kun je zien hoever de industrie is gekomen met videogames. Een punt waarop het filmische naadloos in een game verwerkt kan worden is iets dat veel games proberen, maar Uncharted 2 is het eerste videospel dat er echt goed in slaagt. En dat is naar onze mening een mijlpaal in gaming.

Uncharted 2: Among Thieves heeft echter meer te bieden dan een sublieme singleplayer alleen. Ook de wat meer competitieve spelers onder ons kunnen zich volledig met deze titel uitleven. Op de Xbox 360 kan dit al langer met Gears of War en Halo 3, en ook de PS3 heeft met Resistance 2 en Killzone 2 enkele waardige MP-ervaringen aan boord. Naughty Dog leent heel wat elementen van deze games, en voegt ze samen tot een verslavend pakket.

Allereerst hangt de multiplayer voor een groot deel vast aan het zoeken van dekking. Geen verrassing gezien dit ook al het geval is wanneer je in je eentje met Drake op pad gaat. De multiplayer gebruikt alle gameplaymechanieken van de singleplayer. Tijdens een online potje is het lopen van muurtje naar muurtje echter nog belangrijker omdat je tegen spelers van vlees en bloed speelt die bovendien - of dat zou toch moeten - voorzien zijn van een zeker menselijke intelligentie. Online doet de gameplay van Uncharted 2 sterk denken aan Gears of War, maar dan zonder grauwe kleuren en lelijke monsters. Alle maps waarop je je ding doet zien er spectaculair mooi uit, compleet met levendige kleuren en prachtig vormgegeven objecten.

Qua modi klopt het ook allemaal. Je kunt je uitleven in een standaard potje Deathmatch waarbij je iedereen die je tegenkomt neer moet halen, maar je het ook wat spannender maken door Elimination te kiezen. Hierbij beschik je slechts over één enkel leven en er komt dus wat meer gesluip aan te pas. De spanning gaat echter ook omhoog, en dat maakt Elimination misschien wel de leukste mode van ze allemaal... mocht er geen online coöp aanwezig zijn geweest.

In plaats van de singleplayer voor twee of meer spelers beschikbaar te maken heeft Naughty Dog de moeite genomen om een volledig op zichzelf staande coöperatieve modus uit de grond te stampen die naast het hoofdverhaal geplaatst moet worden. Je doorspeelt samen met twee vrienden missies die wel binnen het overkoepelende verhaal passen, maar toch een eigen smoel hebben. Zo moet je monniken gaan redden of ontsnappen aan een bende snoodaards, dingen die je nooit in de singleplayer hebt gedaan.

Omdat Naughty Dog de coöp-ervaring afzonderlijk heeft ontwikkeld, is deze goed afgesteld op wat hij moet doen. De manier waarop de omgevingen zijn ontworpen schreeuwen om samenwerking, en de ontwikkelaar heeft zelfs enkele nieuwe gameplay-elementen aan de mix toegevoegd gewoon om deze ervaring extra intens te maken. Zo'n twintig minuten lang zit je letterlijk op het puntje van je stoel, en dat hebben we dit jaar nog niet veel meegemaakt.

En als je alles binnen de co-op gezien hebt en alle spelmodi hebt doorlopen is er nog steeds geen enkele reden om het spel naast je neer te leggen. Net zoals in Modern Warfare verdien je namelijk allerlei dingen wanneer je speelt. In Call of Duty waren dit ervaringspunten, maar in Uncharted 2 heeft men ervoor gekozen om je bij elke succesvolle kill uit te betalen. Met het geld dat je krijgt kun je 'boosters' kopen, wat eigenlijk de tegenhanger van de 'perks' zijn. Het zijn kleine opwaarderingen die je spelervaring net dat tikkeltje makkelijker maken, gaande van de mogelijkheid om meer ammunitie te dragen, tot meer kracht op te sprinten. Het behalen van deze 'boosters' werkt zoals verwacht ongelofelijk verslavend, wat samen met een degelijke gameplay zorgt voor een dodelijke mix.

Er schorten wel nog enkele kleine dingetjes aan de multiplayer. Zo zijn melee-aanvallen wat overpowered en voelen ze soms zelfs als automatisch aan. Ook krijgen we het gevoel dat sommige wapens net dat tikkeltje te sterk zijn - zoals de FAL - wat de balans lichtjes door elkaar haalt. Dat we soms wat lang moeten wachten om een match te vinden zien we door de vingers omdat het niet al te vaak voorkomt.

Hoewel de singleplayer van Uncharted 2 op z'n eentje het spel kan verkopen kunnen we met zekerheid zeggen dat de multiplayer een waardevolle toevoeging is aan de reeks. Schietliefhebbers met een PS3 in huis gaan deze titel ongetwijfeld nog maanden lang spelen, en dat nemen we ze absoluut niet kwalijk. Naughty Dog heeft van Uncharted 2 op alle vlak een parel gemaakt, en we passen onze eerder gegeven negen dan ook graag aan nu we het complete product hebben gespeeld.