Eurogamer.nl

The Path

Een interactief kunstwerk.

Ik ben een kunstliefhebber. Je zult me echter nooit een schilderij zien kopen om boven mijn bed te hangen. Uit eigen beweging naar een tentoonstelling gaan is al helemaal uit den boze. En toch doet kunst mij iets. Vooral werken waarbij je eigen interpretatie van groot belang is weten mijn interesse onmiddellijk te wekken. Want wat is er nu leuker dan iets voor je neus krijgen waar je zelf nog een betekenis aan mag geven. Maar mogen videospellen stilaan ook als kunst gezien worden?

Het is een vraag die al heel wat jaren menig gamer tot in de late uurtjes bezig heeft gehouden. Voorstanders van deze denkpiste halen snel titels als ICO, Killer7 en Braid aan als ultieme argumenten, terwijl tegenstanders blijven beweren dat de pure esthetische waarde van een game altijd marginaal zal blijven. Toch moeten we het erover eens zijn dat er tegenwoordig best wat titels boven water zijn gekomen die qua opbouw afwijken van de reguliere spelregels. The Path is hier een schoolvoorbeeld van.

Een tijdje geleden kreeg Eurogamer al eens de kans om het geesteskind van Tale of Tales, een Vlaamse studio, van dichtbij te gaan bekijken. Toen al was het duidelijk dat The Path een speciale titel zou worden, al was het nog niet mogelijk om zelf de knoppen te bedienen. Ondertussen hebben we volledig zelf aardig wat uurtjes het pad mogen bewandelen om tot de conclusie te komen dat The Path niet als een spel, maar als een interactief surrealistisch kunstwerk gezien moet worden.

Veel vreemder krijg je trailers niet.

Het verhaal van The Path is gebaseerd op het klassieke sprookje van Roodkapje. Je volgt een op het eerste gezicht onschuldig meisje dat haar grootmoeder gaat bezoeken. Om bij het huisje van het oude vrouwtje te komen moet je gewoon het pad volgen. Dit is een rechte, veilige weg waar vogeltjes fluiten, hier en daar een bloemetje staat en overgoten is met zonlicht. Rondom het pad ligt er echter ook een mysterieus – en daardoor extra aanlokkelijk – bos dat met een stille aantrekkingskracht smeekt om betreden te worden.

Als speler krijg je de keuze om rechtstreeks het pad te volgen naar je lieve grootmoeder, of om een kleine omweg te maken doorheen datzelfde bos. En natuurlijk kies je voor het tweede, nieuwsgierig als je bent, om al snel te ontdekken dat het bos een plek is waar verdwalen dagelijkse kost blijkt te zijn. Eens je een paar stappen in het omringende woud hebt gezet lijkt het vertrouwde pad verdwenen te zijn en zit er niets anders op dan met een bang hart verder tussen de bomen door op zoek te gaan. Naar wat, dat weet niemand.

Want tijdens het spelen van The Path is het vooral je eigen geest die aan het werk gezet moet worden. Het klinkt logisch dat je je verbeeldingskracht de vrije loop moet laten tijdens het spelen van een spel, maar The Path is meer dan eender welk digitaal stukje entertainment ooit een open boek. Er liggen, staan, hangen en zweven allerlei vreemde voorwerpen in het bos, maar waarom ze net daar aanwezig zijn verklapt het spel je haast nooit. Jij weeft als het ware een verhaal rond de dingen die je te zien krijgt, zonder dat The Path je bij het handje neemt en een verhaal opdringt.

1

Dat kan best even wennen zijn. Het is haast alsof men ons met videogames een bepaald patroon van verhaalvertelling heeft leren kennen om daar vervolgens nooit meer van af te wijken. Tale of Tales doet dat wel door je een spelwereld te laten verkennen waarin vreemde dingen te vinden zijn, maar waarvan de betekenis niet altijd even duidelijk is. Waarom staat er een badkuip naast die boom? En hoe komt het dat een dode vogel een herinnering bij het personage opwekt?

ADVERTENTIE

Reacties (4)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.