The Path Preview

Pagina 1 of 2. Pagina 2

Net voor het slapen gaan controleer ik altijd even mijn mailbox, bezoek ik traditioneel enkele van mijn favoriete sites en val ik in slaap met op de achtergrond de klanken afkomstig uit een of andere serie waarvan ik maar geen genoeg kan krijgen. Al deze dingen moeten ondenkbaar geweest zijn toen ik nog een kleine knaap was. In mijn jonge jaren bestond het slaapritueel namelijk nog uit warm onder de wol kruipen, om daarna ongeduldig te liggen wachten op moedertje lief die een verhaal voor komt lezen. Mijn persoonlijke favoriet was het sprookje van Roodkapje, waarin de boze wolf en die arme oma in het centrum van de belangstelling stonden.

Het leuke aan (goede) sprookjes is dat ze tijdloos zijn. Lees Alice in Wonderland of Sneeuwwitje aan een tienjarige voor en nog steeds zullen ze op het puntje van hun stoel – of de rand van hun bed – zitten om te horen hoe het allemaal afloopt. Niet alleen kinderen, maar ook volwassenen blijken nog steeds interesse te hebben in het betere kinderverhaal, zij het in een lichtjes aangepaste, meestal wat meer duistere vorm. Kijk maar naar het succes van Pan's Labyrith, een sprookjesachtige film bedacht door Guillermo Del Toro met daarin magische wezens als elfjes, maar ook de grimmige realiteit van de Tweede Wereldoorlog.

The Path is opgebouwd volgens hetzelfde concept. Ontwikkelaar Tale of Tales – waarvan het hoofdkwartier ligt in Gent – heeft zorgvuldig een wereldberoemd sprookje uitgekozen en laat ons aan de hand van een spel hun eigen kijk op het verhaal zien. Toevallig draait de game dan ook nog eens rond Roodkapje, waar ik zoals eerder aangegeven een boon voor heb. Toch was het even slikken toen men het spel voor het eerst liet zien: The Path neemt het schattige verhaal aardig op de korrel en gebruikt vooral de essentie van het sprookje als rode draad: jij bent Roodkapje, en je moet naar grootmoeder toe.

Verlaat je het pad, of blijf je veilig weg uit het bos?

Je missie is met andere woorden ongelofelijk eenvoudig, gezien je als Roodkapje aan het begin van het woud start, en grootmoeder simpelweg aan het einde van het bospad woont. Wil je meteen je lieve oma zien, dan wandel je rechtstreeks naar haar huisje. Maar wat zou er gebeuren mocht je even een kijkje gaan nemen naast het bospad, waar schimmen leven en vreemde dingen te vinden zijn? De mens is van nature een nieuwsgierig wezen, en dus rekent Tale of Tales er stiekem op dat je je stoute schoenen aantrekt en op onderzoek gaat in het mysterieuze bos dat het vertrouwde pad omringt.

Eens je de weg verlaten hebt merk je al snel dat een bos een desoriënterende plek is. Het pad lijkt verloren te zijn en je merkt dat de muziek stilaan wat onheilspellender gaat worden. Dat laatste is trouwens nogal speciaal in The Path. Componist Jarboe heeft verschillende muziekstukken gemaakt die naargelang hetgeen in het spel te zien is door elkaar zullen spelen. Dat klinkt alsof je al snel een kakafonie aan klanken gaat bekomen, maar wonderbaarlijk genoeg passen de verschillende nummers perfect bij elkaar en lijkt een overgang van blije naar sombere klanken naadloos plaats te vinden.

Handelingen hebben niet enkel een uitwerking op de muziek, ook inhoudelijk zal het uitvoeren van acties – of net niet – ervoor zorgen dat het spel zichzelf aan gaat passen. Zo kom je eens je het pad hebt verlaten in het bos allerlei dingen tegen, zoals een vreemd autowrak, een oude speeltuin of een luguber kerkhof. Waarom zie je al deze – en nog veel meer – dingen in het bos? Het leuke aan The Path lijkt te zijn dat de makers van het spel zelf geen echt antwoord voorzien op die vraag. En het is net daardoor dat we eigenlijk ook niet over een videospel in de traditionele zin van het woord kunnen spreken.

Ga naar pagina 2