The Legend of Zelda: Spirit Tracks Review

Wat zou eigenlijk de lievelingsgame van Marc Dutroux zijn? Tot die vreemde vraagstelling kwam ik na het bekijken van de intro van The Legend of Zelda: Spirit Tracks. We zien hoe Link als jonge snaak bij een honderd jaar oude zeebonk woont. En oude zeebonken hebben vele eenzame nachten beleefd op zee die ze op één of andere manier toch ooit moeten compenseren... Daar trekt Link zich niks van aan, want hij wil machinist worden om met treintjes te kunnen spelen.

Nintendo beweert dat Spirit Tracks geen direct vervolg is op Phantom Hourglass, maar stiekem is het dat eigenlijk wel. Vele concepten in dit spel lijken verdacht veel op die van zijn voorganger en de Japanners doen ook bitter weinig moeite om de illusie te behouden dat dit spel zich in een ander universum afspeelt dan dat van Phantom Hourglass. Deze titel speelt zich honderd jaar later af, maar die illusie is moeilijk te behouden wanneer je ziet dat Link en Zelda exact hetzelfde eruitzien als twee jaar geleden. Zelda beweert in het begin van het spel dat het de allereerste keer is dat de twee elkaar tegenkomen, maar twee jaar geleden zag ik die twee kleine opdonders toch echt wel op dezelfde manier op mijn DS paraderen. Bovendien vertolkt Lineback ook een kleine cameorol en dan is het wel heel moeilijk om Spirit Tracks volledig los te bekijken van zijn voorganger.

Dat is meteen ook het nadeel van deze titel: Nintendo heeft wel erg gretig in dezelfde mosterdpot getast waar het eerder al de inspiratie van Phantom Hourglass haalde. Spelmechanieken, de manier van reizen, puzzels oplossen, één centrale dungeon, de personages, de wereld waarin je vertoeft, door al deze elementen krijg je op bepaalde momenten wel een heel erg groot déjà-vu gevoel. Anderzijds spreekt het voor de techneuten uit Kyoto dat ze al deze elementen op punt hebben gesteld. Phantom Hourglass was een leuk spel, maar voor de doorgewinterde Zelda-veteraan wel erg gemakkelijk.

Het is een kritiek die ze bij Nintendo ter harte hebben genomen, waardoor Spirit Tracks op vele gebieden wat moeilijker, uitdagender en inventiever is geworden. De kerkers zijn nog steeds aan de kleine kant, maar zijn gelukkig wel gegroeid in uitdaging als het aankomt op gevechten met bazen en puzzels. Puzzels en raadsels zijn nooit erg moeilijk, maar later in de game moet je soms toch eventjes nadenken om een puzzel op te lossen. Helaas is er nooit een moment waar je jezelf afvraagt hoe je die puzzel gaat oplossen, een kenmerk van de echt goede Zelda-games, maar helaas niet aanwezig in Spirit Tracks.

De gevechten met de eindbazen zijn nu ook iets uitdagender geworden. Deze creaturen zijn makkelijk te verslaan eens je hun patronen kent, maar het kan gebeuren dat je twee of meer beurten nodig hebt om de gevechtspatronen van deze vermaledijde snoodaards uit te dokteren. Ook nu gebruik je weer alle facetten van de DS om Link door een hachelijk avontuur te loodsen: een aantal puzzels vereist dat je notities maakt op het schermpje van de DS, je spreekt tegen een waarzegster en je blaast in het microfoontje van de DS om een kleine wervelvind te lanceren.

De besturing gebeurt deze keer opnieuw met de stylus en die werkt bijzonder vlot. Bewegen en aanvallen verloopt erg vloeiend, alleen het verdedigen met je schild komt neer op geluk hebben. Aangezien je geen directe controle hebt over het schild van Link, moet je hopen dat Link in de juiste richting staat wanneer een aanval op hem wordt ingezet. Dit is een klein euvel waar je je nauwelijks aan stoort, aangezien je slechts een paar keer met deze onvolkomenheid wordt geconfronteerd.

Immersie is in dergelijke epische queestes erg belangrijk en dan val je altijd terug op een aantal vaste kerneigenschappen waaronder plot. Nintendo trekt zich hier keihard niks van aan, want het verhaal van Spirit Tracks is amper die naam waardig. De demonenkoning Malladus is opgesloten in een toren, maar dreigt weer vrij te komen wanneer deze toren bijna letterlijk van de aardbodem verdwijnt. Ondertussen wordt Zelda betoverd waardoor ze een geest wordt. De twee moeten met elkaar samenwerken om de vrede in Hyrule weer te herstellen. Deze samenwerking komt vooral tot uiting in de toren waar Malladus is opgesloten. Deze kerker fungeert als een centraal punt waar je telkens naar terugkeert wanneer je een dungeon hebt uitgespeeld.

Dit principe vertoont verdacht veel gelijkenissen met de Temple of the Ocean King uit de Phantom Hourglass, maar gelukkig wel zonder de enerverende tijdsdruk. Als Link drie items kan vinden, kan hij Phantoms, onverslaanbare ridders als het ware, beslechten met zijn zwaard en dan neemt de koninklijke deerne doodleuk het lichaam van deze metaalverzamelaars over. De leukste stukjes van Spirit Tracks zitten overduidelijk bij deze samenwerking en vooral de laatste twee subdungeons doen je terugwanen aan de goede, oude Zelda-tijd. Wanneer Zelda een Phantom is kan je haar een bepaalde richting uitsturen en zo moet je samen puzzels oplossen en vijanden verslaan. Later wordt het nog interessanter als Zelda in Phantom-vorm kan warpen.

Spirit Tracks is qua grootte vergelijkbaar met zijn voorganger op het gebied van aantal dungeons, maar deze keer zijn er wel wat meer sidequests en vind je onderweg wat meer interessante locaties. Helaas voelt het spel wel heel erg gefragmenteerd aan. De toren van de demonenkoning fungeert als een centrale hub waar je telkens naar terugkeert en Hyrule is mooi verdeeld in vier thematische werelden: sneeuw, bos, water en vuur. Dit voelt toch een beetje geforceerd aan en bij Nintendo hebben ze toch genoeg ervaring en inspiratie om met iets originelers dan dit af te komen. Anderzijds steken deze thematische werelden prima in elkaar en kan je uitstekend leven met het accurate gebrek aan originaliteit. Fun primeert nog altijd boven originaliteit en Spirit Tracks scoort op dit terrein gelukkig heel erg hoog.

Een ander punt van kritiek is de trein waar Link en zijn geestelijke gezelschapsdame zich mee verplaatsen. Dit principe is hetzelfde als de stoomboot uit Phantom Hourglass, maar deze keer heeft men in Japan propositielogica gestudeerd en is men erg enthousiast over grafen en bomen. Of anders gezegd: je bent ertoe verplicht om een voorgedefinieerde route te selecteren en je kan enkel de richting bepalen waar je naartoe wil reizen. Het pendelen tussen de verscheidene locaties kan al gauw een paar minuten duren en helaas is er niet bijster veel te beleven op zo'n treinspoor. Met je kanon kan je vijanden neerknallen of objecten die je route belemmeren verpulveren. Daar houdt het bij op. Soms moet je een aantal locaties achter elkaar aandoen en dit zijn met grote voorsprong de meest saaie stukken uit deze game.

Net zoals in Phantom Hourglass, is deze titel uitgerust met een multiplayer mode waar tot vier spelers met elkaar kunnen spelen in een zoektocht om zoveel mogelijk Force Gems te vinden. Deze spelmechaniek is leuk voor eventjes, maar kan je bezwaarlijk een volwaardige multiplayer mode noemen. In tegenstelling tot het vorige spel, is er bij Spirit Tracks geen mogelijkheid om via wifi te spelen, dus moet je het doen met drie collega's in je buurt. Er is ook nog een mogelijkheid om items te ruilen, maar met het verdwijnen van de wifi-mogelijkheid, is dit ook niet meer dan een overbodige bonus. De multiplayer mode is in dit spel een verplicht nummertje, maar de eerste gamer die een Zelda-game speelt omwille van de multiplayer mode, zal nog geboren moeten worden. De volgende keer mag Nintendo de multiplayer mode gewoon weglaten, niemand zal er een traan om laten.