The Godfather II

An offer you can quite easily refuse.

Als een van de weinige heb ik echt totaal niets met de The Godfather films. Ho stop! Ik weet het, ze worden door menig filmcriticus de hemel in geprezen, en vaak zelfs genoemd als ‘de beste films ooit gemaakt’, maar so far heeft het mij gewoon nog niet kunnen boeien. Al die gladde Italianen met hun irritante accenten en vervelend grote ego’s, no thanks. De The Godfather games zijn echter een ander verhaal. Het eerste deel uit 2006 was behoorlijk succesvol in het combineren van een populaire licentie met een acceptabele game, één die bij vlagen zelfs erg goed was. Bij mijn weten was het zelfs ook één van de eerste games die de Wii controller echt goed in de gameplay wist te verweven.

Dit tweede deel is er dan ook eentje waar de verwachtingen hoog om gespannen zijn. Ontwikkelaar EA Redwood Shores heeft met hun vorige game, het tamelijk briljante Dead Space, voor altijd een plekje in onze harten weten te veroveren. Maar kunnen ze dat kunstje nog een keer flikken, of blijft het – ondanks dat er geen druk is om het spel tegelijkertijd met de bioscoopprent uit te laten komen - toch weer bij een afgeraffelde filmgame?

De game begint in Havana, Cuba op het verjaardagsfeestje van Hyman Roth, een bekende scène uit de film. De beroemde Cubaanse revolutie, die waar we nu nóg Che Guevarra shirtjes om dragen, is net in volle gang en de op het feestje aanwezige leden van de Corleone familie worden gedwongen de stad te ontvluchten om niet door de revolutionairen vermoord te worden. Na een shout-out in de straten van Havana bereik je dan samen met drie anderen het vliegveld, waar eenmaal door de poort Aldo Trapani, het door de speler bestuurde karakter uit de eerste game, door een sniper wordt doodgeschoten.

1

Alle binding met de eerste game wordt hier in één klap doorgesneden, en de weg wordt vrijgemaakt voor een quasi-origineel verhaal met een nieuwe hoofdpersoon, Dominic. Net als in de eerste game speelt dat verhaal zich af naast dat van de films, waarbij sleutelscènes wel beleefd worden door de speler maar hij daartussenin een eigen agenda heeft. Het komt allemaal een beetje goedkoop over. Tuurlijk, voor een licentiegame van deze grootte kun je niet zomaar het script van de film overboord gooien, maar op deze manier voelt het toch erg geforceerd aan. Je ontdekt geen nieuw verhaal, maar speelt de verfilming van een boek na. Een kopie van een kopie dus, en dat is te merken.

De game is een solide uitbouw van het idee achter de eerste. Je hebt weer de controle over een lid van de Corleone familie en krijgt ook weer de opdracht ‘de stad te veroveren.’ Maar in plaats van at random alle bedrijven van de concurrerende families (rackets) te overvallen tot je ze allemaal bezit, wordt je dit keer aangeraden specifieke crime rings aan te pakken. Dat betekend dat je bijvoorbeeld alle verschillende striptenten moet bezitten, of alle casino’s. Het bezitten van zo’n crime ring geeft jou en je crew dan – naast een vast maandelijks inkomen - een bepaalde bonus in de vorm van een specifieke upgrade, bijvoorbeeld kogelvrije vesten voor het bezitten van alle diamantsmokkelaars. Kwartetten voor gangsters dus eigenlijk. Iedereen in je crew krijgt die upgrade, en dat maakt het overnemen van andere rackets stukken makkelijker.

Naast crime rings kun je ook fronts overnemen, welke een extra bonus aan je inkomen geven door geld wit te wassen. Het plannen van je volgende move en het managen van je geld om genoeg guards in te huren om je rackets te beschermen is uitdagend, zeker wanneer je langs de tutorial missions bent en de rivaliserende families niet meer volgens een bepaald patroon aanvallen. Je bent dan echt op je eigen voorbereidingen aangewezen. De toevoeging van The Don’s View, een overzichtelijke kaart waarop je voor al je rackets guards aan kunt nemen en individuele opdrachten aan je crew kunt geven, is een handige toevoeging in de latere stadia van de game.

Toch is The Godfather II geen goede game. Het achterliggende strategische element zoals hierboven beschreven klinkt misschien leuk, en dat had het ook zeker kunnen zijn, maar het daadwerkelijk spel wordt geplaagd door afgeraffelde gameplay, grafische missers en een leeg aanvoelende spelwereld. Jij en je crew zijn in het begin van de game bijvoorbeeld al zowat onverwoestbaar, maar na een paar upgrades gekocht te hebben wordt dit wel heel erg overdreven hoog opgevoerd. Er is gewoon geen lol meer aan als je een racket kunt binnenvallen en genoeg tijd hebt om de eigenaar te intimideren en de racket te claimen, terwijl er constant iemand met een shotgun in je zij staat te pompen. Zeker als je via The Don’s View het maximale aantal guards aan kunt schaffen, welke dan alle overgebleven vijanden opruimen. Je bent simpelweg té sterk, de uitdaging is verwaarloosbaar. De race naar het einde wordt zo meer een rustige wandeling door een mooie groene weide.

2

Ook de matige graphics en zielloze spelwereld helpen trouwens niet echt om deze foutjes te verbloemen. Voor een free-roamer die zo groots en meeslepend wil zijn als GTAIV moet je toch echt wel met een iets overtuigendere stad aankomen dan dat hier wordt gedaan. Buiten het verkeer en een paar verplichte bomen, lantaarnpalen en verkeersborden vind je aan objecten namelijk bijna niets in het straatbeeld. En hetzelfde geld voor de huizen: op een paar tafels en stoelen na… Niets… Ook raar is trouwens dat als je wat verder komt in de game het wel lijkt alsof het steeds rustiger wordt op de straat, het aantal auto’s en voetgangers wordt merkbaar steeds lager. Of dit nu aan de PS3-versie ligt, die in tegenstelling tot de X360-versie overigens ook nogal wat framerate issues heeft, of dat het gewoon een fout in de code is blijft even onduidelijk.

We kunnen nog wel even doorgaan met het opnoemen van alle kleine slordigheidsfoutjes in The Godfather II, maar het is ons duidelijk dat dit een game is waarmee EA liever geld verdient door er een populaire licentie aan te koppelen, dan dat er daadwerkelijk een goede mafia-game gemaakt wordt. Jammer, de fundering van de game is goed genoeg om ‘georganiseerde misdaad’ als spelelement sterk neer te zetten, de aankleding laat het echter op gruwelijke wijze afweten. Zelfs ik vind dat een naam als The Godfather beter verdient.

5 / 10

Lees ons scorebeleid The Godfather II Maarten Morshuis An offer you can quite easily refuse. 2009-04-10T01:36:00+02:00 5 10

Reacties (4)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.