The Chronicles of Spellborn

Niet voor passieve mietjes!

Vroeger waren MMO's spellen waarmee enkel de harde kern aan de slag kon gaan. Games als Ultima Online, EverQuest en als meest recente voorbeeld, Final Fantasy XI, zijn massive multiplayer online role playing games (wat blijft het toch een heerlijke benaming) waarbij je echt het onderste uit de kan moet halen om progressie te boeken. Net zoals we dat in meerdere genres zien is de gemiddelde MMO tegenwoordig een stuk toegankelijker geworden, met name sinds het fenomeen World of Warcraft op de markt is verschenen. Of dit een positieve evolutie is laten we in het midden, maar zoals bij alles zal er altijd een groepje mensen achterblijven die liefst zouden hebben dat alles weer terugkeert naar hoe het vroeger was.

The Chronicles of Spellborn lijkt als een godsgeschenk uit de hemel te zijn gekomen voor deze minder talrijke, maar daarom niet onbelangrijke verzameling gamers die liever wat minder bij het digitale handje worden gehouden. De complexiteit van deze gloednieuwe MMO stijgt nooit tot het niveau van de Ultima-reeks, maar de harde kern zal zeker enkele elementen in dit spel, dat trouwens werd gemaakt op Nederlandse bodem, terugvinden waar ze al lang op zitten te wachten.

Wat meteen opvalt is dat de queesten, opdrachten en haal-m'n-sokken-eens-uit-de-droogkast-verzoekjes wat minder makkelijk zijn om tot een goed einde te brengen. Terwijl je in zowat elke hedendaagse MMO steevast aanwijzingen krijgt waar de benodigde objectieven zich bevinden, zul je in Spellborn goed moeten luisteren naar wat de opdrachtgevers te vertellen hebben. Alle informatie over je quest zal overigens wel bijgehouden worden in een soort van dagboek, maar het uitvoeren ervan vergt wat meer inspanning van je dan gebruikelijk.

1

Zo krijg je heel vroeg tijdens je reis doorheen de wereld van Spellborn – een vers universum compleet met een zelf verzonnen en rijke historiek – al te maken met een queeste waarin je raadsels moet oplossen om objecten binnen de omgeving op te sporen. Aan de hand van cryptische omschrijvingen moet je de voorwerpen zien te vinden, waarbij het enige visuele hulpmiddel wat kleine stipjes op je minimap zijn die oplichten wanneer je enkele meters van het object staat.

Spijtig genoeg zijn niet alle opdrachten even interessant en moet je meer dan eens tien varkensneuzen, drie hazentepels en zes oogballen van een blinde oorworm – bij wijze van spreke – bij elkaar rapen. Wel heeft de ontwikkelaar haar best gedaan om de quests op een luchtige, vaak erg Brits getinte manier aan de man te brengen. De ene keer werkt dit uitstekend en komt er soms een glimlach naar boven, om een kwartiertje later alweer het gevoel te krijgen dat sommige teksten houterig en vooral rommelig aanvoelen.

Het is vooral opvallend dat je op regelmatige basis de mogelijkheid krijgt om tijdens gesprekken met opdrachtgevers zelf een antwoord te plukken uit enkele mogelijke reacties. Verwacht geen consequenties die qua schaal te vergelijken zijn met het nemen van beslissingen in Mass Effect, maar eerder subtiele nuances in de repliek die de persoon tegenover je richting je persoontje zal ventileren. Het is verfrissend om deze vorm van interactie terug te vinden in een MMORPG, zeker als je weet dat het oplossen van queesten door dit systeem een stuk persoonlijker aanvoelt.

2

De wereld waarin je je ding doet ziet er mooi en fris uit. De architectuur die je te zien krijgt kent verschillende stijlen, gaande van gotisch tot compleet zelf verzonnen, fantasierijke structuren. Bovendien is The Chronicles of Spellborn uitgerust met een rustgevende soundtrack die tijdens gevechten lekker aanzwelt. Om een aanvaardbaar grafisch plaatje tevoorschijn te toveren moet je bovendien geen bakbeest van een pc in huis hebben, wat zeker een pluspunt is voor een MMORPG.

Hoe mooi sommige plekjes er ook uit mogen zien, zo leeg voelen andere locaties aan. Dat komt deels doordat Spellborn momenteel nog niet massaal bevolkt wordt door spelers, maar ook qua inkleding had men hier en daar best voor wat meer detail mogen zorgen.

Hét punt waardoor The Chronicles of Spellborn echter tussen de massa opvalt is de manier waarop je aan gevechten deelneemt. Niet langer hangt de schade die je aanbrengt af van – al je erbij gaat nadenken – statistiekjes en cijfers die nep en ingewikkeld aanvoelen. In Spellborn draait alles om vaardigheid, en dat is een welkome afwisseling. Niet langer klik je maar wat spreuken en aanvalsbewegingen aan in je toolbar waarna de actie automatisch volgt, zonder dat je eigenlijk aan het opletten bent. In deze MMO is die tijd voorgoed voorbij en vergt elk gevecht een portie aandacht en intelligentie van je.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.