Tales of Symphonia: Dawn of the New World

Symphonia in Rosso.

Aah ja, de Gamecube. Een prachtige paarse kubus, waar ik hele mooie tijden mee heb beleefd. Natuurlijk deden alle grote namen van Nintendo de console aan, maar ook een prachtig deel uit de, voor Europese begrippen, exclusieve Tales - serie: Tales of Symphonia genaamd. Het was een echte Japanse RPG met nagenoeg alle clichés er in, maar desalniettemin - of juist daardoor - een geweldig heldenepos. Na lang wachten is het dan zover, het vervolg Tales of Symphonia: Dawn of the New World ligt in de winkels.

In een uitzonderlijk geval binnen de Tales - spellen is Dawn of the New World een direct vervolg op een eerder deel. Zoals verwacht is het dan ook handig om wat achtergrondkennis te hebben, wat in dit geval zeer zeker geldt aangezien er veel stof om te behappen is. Mocht je niet bekend zijn met het originele Tales of Symphonia dan zijn we bang dat er te veel informatie op je afkomt om te bolwerken. Zelfs fans van het eerste deel zullen even moeten nadenken hoe het ook alweer allemaal zat; het is immers al ruim vijf jaar geleden dat het origineel uitkwam.

Een korte geschiedenisles van wat er al gebeurd is: Een wereld gevoed door de ‘Great Kharlan Tree’ wordt in twee gebieden - Sylvarant en Tethe’alla - gescheurd waardoor ook de boom het leven laat. Een groep avonturiers onder leiding van Lloyd Irving en Colette, de uitverkorene, begint aan een reis om de wereld weer te herstellen. Uiteindelijk lukt het hen een nieuwe boom te planten en zo de wereld weer een te maken.

De trailer van de game.

Dawn of the New World start twee jaar na deze gebeurtenissen. De wereld verkeert echter niet in harmonie. De inwoners van de twee gebieden liggen elkaar niet en de pleuris breekt uit. De Vanguard, het leger van Sylvarant komt tegenover dat van Tethe’alla en de Church of Martel - Lloyd en zijn aanhangers - te staan. Bovendien staat het klimaat van de wereld op z’n kop, wat komt door de Centurion Ratatosk - de geest van de Kharlan Tree.

Temidden van dit alles in speel jij als Emil Castagnier, die ziet hoe zijn dorp in Sylvarant in vlammen opgaat en zijn ouders worden vermoord, schijnbaar door Lloyd. Emil komt terecht bij zijn oom en tante in Tethe’alla waar de Church van Martel verafgood wordt en hijzelf een outcast is. Dan ontmoet Emil Marta die zelf op de vlucht is voor de Vanguard. Zij vertelt hem dat de wereld herstelt kan worden door alle Centurion - kernen te verzamelen om zo Ratatosk te laten ontwaken. De Church of Martel wilt dit echter tegengaan. Samen trekken Emil en Martha erop uit en zo ontvouwt zich een nieuw verhaal in deze spelwereld.

In principe is het een hele leuke opzet van een spannend avontuur, aangezien de held van het eerste deel afgeschilderd wordt als dé slechterik in Dawn of the New World. Zo beleef je een nieuw verhaal vanuit een compleet ander oogpunt als in het eerste deel. Dit is een uitstekende manier om vragen over ‘wat is goed en wat is slecht’ op te roepen. De grootsheid van dit epos wordt echter door een paar verhalende dingen tegengewerkt. Zo kampt Dawn of the New World met eenzelfde probleem als het origineel: het verhaal vordert vrij traag, terwijl naar het eind toe ineens een stortvloed aan informatie op je af komt en allerlei wendingen plaatsvinden. Dit is vooral te wijten aan een flink aantal onbenullige en overbodige zijmissies die je in het begin moet doen om verder te komen.

Het grootste probleem - althans vooral aan het begin - is echter de hoofdpersoon zelf. Emil begint als de grootste onderdanige zielepiet ooit met een zeurderige stem, die overal zijn excuses voor aanbiedt. Gelukkig sluit hij al snel een pact met één van de Centurions, Tenebrae, waardoor hij speciale krachten krijgt die hem sterker maken. Wanneer hij, Martha en Tenebrae in de problemen komen, komt deze kant naar boven en ben je even verlost van zijn gejammer.

Verder zijn de dialogen binnen het verhaal af en toe vreemd te noemen. Waarschijnlijk heeft dit te maken met het verkeerde interpreteren tijdens het vertalen vanuit het Japans. Bovendien is het erg cliché allemaal. Geen enkel typisch Japans RPG - elementje wordt gespraard. Dit in tegenstelling tot de karakteristieke gesprekken die je af en toe kunt triggeren over van alles en nog wat. Net als in eerdere Tales of - delen zit hier veel humor in verwerkt en zijn het leuke gesprekken om wat meer over een personage te weten te komen.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.