Star Wars Battlefront: Elite Squadron Review

Eentonigheid verschuilt zich in verscheidenheid. Een schijnbare paradox, daar lijkt het inderdaad op. Immers, zullen mensen met een voorliefde voor gezegdes zeggen, ‘verandering van spijs doet eten’. Dan moeten ze Elite Squadron eens in hun PSP duwen. In het nieuwste deel van de Battlefront-serie komen die spijzen al snel je neus uit. Je bent als speler constant met allerlei andere dingen bezig, en toch begint na een uurtje de verveling ongenadig hard toe te slaan. Geen goede zaak, en de vele modi weten het algehele niveau nauwelijks op te krikken.

De Battlefront-serie heeft over het algemeen sterke delen voortgebracht – al is dit vooral het geval op de consoles. Battlefront I en II deden het goed door het gevoel van een intergalactisch slagveld tot leven te wekken in simpele slaapkamers. De geruchtenmolen rondom een derde deel is al in volle gang; wanneer de game precies verschijnt is nog onduidelijk, maar een next gen-versie is een zekerheid.

Om gamers ook in de trein zoet te houden, is binnen de Battlefront-franchise de Squadron-serie opgezet. Het eerste deel – Renegade Squadron – was een aardige poging om de gameplay van Battlefront naar de handhelds te brengen. Zelfs de mobieltjes werden met Mobile Squadron aangedaan voor wat gezwaai met lichtgevende staafjes.

Goed, genoeg gare geschiedenislessen. Het gaat hier om Elite Squadron, afkomstig van ontwikkelaar Rebellion Developments (toepasselijke naam). In deze game neem je de rol aan van X2, een kloon van de Empire. Samen met je tweelingbroer X1 vecht je in de eerste missies tegen de Jedi en andere rebellen, totdat je het bevel krijgt om het notoire Order 66 (ook wel bekend als The Great Jedi Purge) uit te voeren. X2 verraadt zijn broer en het kwaadaardige keizerrijk en hij sluit zich aan bij het verzet.

Gedurende de game volg je in sneltreinvaart de verhaallijn van de twee trilogieën. Op verschillende belangrijke momenten in de verhaallijn vecht jij als kloon aan de zijde van de rebellen. Je ontmoet Skywalker, Han Solo en andere belangrijke personages. Dit is zowel een sterk punt als zwaktebod. Het is tof om beroemde scènes vanuit een nieuw perspectief te spelen, maar het verhaal in de game hangt werkelijk als los zand aan elkaar. Van een samenhangend narratief is in de singleplayercampagne niet te spreken. De missies voelen meer als losse scenario’s. De karakters zijn verder zo plat als een dubbeltje; X2 heeft blijkbaar zijn spraakchip verloren en degenen die wel praten, zijn gezegend met de slechtse stemacteuren van het decennium. Op enige empathie hoef je niet te rekenen.

Een slecht gepresenteerd verhaal kan ruimschoots goed gemaakt worden door de gameplay. Elite Squadron slaagt hier slechts ten dele in. Hoewel de besturing – na wat wennen – best te pruimen is, gooit de cameravoering vervolgens roet in het eten. Shooters en de PSP, het blijft lastig. Veel ernstiger is echter de fout die we in de inleiding aanstipten: eentonigheid. Ironisch genoeg biedt de game de mogelijkheid om lopen, rijdend en vliegend de strijd aan te binden met vervelende klonen en droids. Toch is de gehele singleplayercampagne een aaneenschakeling van exact dezelfde bezigheden: wat schieten op de grond, wat vliegen in de ruimte om vervolgens te landen op ongeïnspireerd vormgegeven ruimteschepen. Vaak zelfs in dezelfde volgorde. Voeg daarbij een kunstmatige intelligentie aan toe van het niveau ‘verrek een vijand, laat ik eens kijken hoe ik zoveel mogelijk kogels kan koppen’, en de conclusie luidt onherroepelijk dat de singeplayer slecht is.

Elite Squadron heeft echter meer te bieden dan alleen de singleplayer. Sterk is bijvoorbeeld de Galactic Conquest, de bekende strategische modus. In een tactisch gevecht, dat zich wederom op meerdere niveaus afspeelt, kun je winnen door punten te behalen, commandoposten te veroveren of het moederschip van je tegenstander te vernietigen. De mogelijkheid om dit met een maat samen op één PSP te kunnen spelen is aardig. Ook is er nog een online multiplayer, inclusief modi als Deathmatch en Heroes and Villains. Het is in theorie allemaal veelzijdig en uitgebreid, maar de gemeenschappelijke deler is helaas de lastige besturing en vervelende cameravoering. Deze kampen in de overige modi helaas met dezelfde problemen en maken vooral van de online multiplayer een weinig imponerende bedoeling.