Star Ocean: The Last Hope

De laatste hoop voor deze RPG-reeks?

De Star Ocean-reeks is een vreemde eend in de bijt binnen de Westerse landen. Al sinds het eerste deel in de serie moet deze JRPG opboksen tegen het geliefde Final Fantasy, en het steeds bekender wordende Dragon Quest. Ook in Japan vallen de verkoopcijfers in vergelijking met de concurrentie wat tegen, al staat het aantal exemplaren dat over de toonbank vliegt nou niet meteen garant voor een kwalitatief hoogstaand product. Desalniettemin tracht Square Enix het tij te keren met en gloednieuwe Star Ocean, die opvallend genoeg – zeg echter nooit nooit – enkel voor de Xbox 360 verschijnt. Ironisch genoeg heeft het spel eveneens de titel The Last Hope met zich meegekregen, wat misschien ook in een klap aantoont hoe voornaam het voor de reeks is dat deze game een succes wordt.

In Star Ocean: The Last Hope maken we kennis met Edge Maverick, een blonde knaap die – zoals dat meestal gaat – het hart op de goede plaats heeft en vooral erg dapper is. Edge maakt daarnaast deel uit van de bemanning van een ruimteschip waarvan de taak bestaat uit het verkennen van onbekende planeten. In die taak wordt hij bijgestaan door een kleurrijke verzameling aan personages, met Reimi Saionji als zijn vrouwelijke kompaan. Het verhaal gaat van start nadat de derde wereldoorlog op onze planeet heeft plaatsgevonden en zowat alles naar de haaien is gegaan. Een perfect excuus dus om de Aarde te verlaten en de rest van het universum te verkennen. Tel daarbij op dat Edge zijn broer opeens vermist is, en je mag je opmaken voor een reis die je meeneemt naar een hoop fictieve plekjes in de ruimte.

1

Een redelijk standaard uitgaanspunt voor een rollenspel zou je denken, maar het verhaal waarmee Star Ocean: The Last Hope is uitgerust is zeker niet slecht. Het vooruitzicht van naar onbekende planeten te reizen hebben we al eens eerder gezien – Mass Effect anyone? – en zal dus geen originaliteitprijs winnen. Toch is hetgeen je te zien krijgt onderhoudend genoeg om je gedurende de minimaal twintig uur durende rit geďnteresseerd te houden, met de uitzondering van enkele langgerekte passages die makkelijk de helft van de tijd in beslag hadden kunnen nemen. Wel moet je er rekening mee houden dat Star Ocean qua ontwerp een erg Japans spel is, wat met andere woorden gelijk staat aan vreemde dialogen en overdreven schattige personages.

Mocht je een zwakke maag krijgen van deze laatste twee elementen, dan maakt de matige lokalisatie het geheel waarschijnlijk nog een stuk erger. De Engelstalige acteurs die instaan voor de stemmen van de voornaamste personages doen hun best om oprecht te klinken, maar het script waarmee ze aan de slag moeten gaan is niet bepaald Oscarmateriaal. Zo krijg je constant te maken met typische Japanse grapjes die simpelweg niet werken bij het Westerse publiek, behalve dan als je een voorliefde hebt voor de manier waarop men rollenspellen maakt in het land van de reizende zon. Een optie om het spel te spelen met de originele Japanse teksten is overigens afwezig in het optiemenu, wat voor liefhebbers van het genre wel degelijk een negatief punt is.

2

Waar The Last Hope de bal wel raak slaat is tijdens de confrontaties met tegenstanders. Vergeet statische gevechten en turn-based slaapmarathons, in Star Ocean krijg je te maken met een systeem dat aardig wat actie bevat. De gevechten vinden nog steeds plaats binnen een gesloten omgeving, maar je kunt hierin wel vrij je ding doen. Als speler zul je vooral een enkel personage – bij voorkeur Edge – besturen, maar je kunt ook naar je teamgenoten overschakelen om ze opdrachten te geven. En dit allemaal in real time, waarbij enkel het gebruiken van items de actie tijdelijk stilzet. Je kunt je personage met andere woorden volledig vrij laten rondlopen, terugtrekken en ontwijken zonder dat je je ooit zorgen moet maken om wiens beurt het nu eigenlijk is.

Elk personage heeft toegang tot enkele aanvalsmogelijkheden. Zo is er een standaard slag met het zwaard, maar kun je ook een verzameling aan speciale aanvallen toewijzen aan de twee triggers onderaan je controller. Het leuke is dat je beide technieken aan elkaar kunt breien waardoor het maken van combo’s al snel een absolute noodzaak gaat worden. Verwacht geen gameplay die zo weggelopen lijkt te zijn uit God of War, al is The Last Hope wel een van de meest actievolle RPG’s van de laatste jaren. Zo kun je bijvoorbeeld tegenstanders in de lucht lanceren, om ze vervolgens met je eigen personage te achtervolgen door te springen en een speciale aanval in te zetten. Als je het vechten echt goed onder de knie hebt is het zelfs mogelijk om tot op zekere hoogte te gaan ‘jugglen’, iets wat in elk goed actiespel aanwezig moet zijn.

Reacties (1)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.