Eurogamer.nl

Spelen Wat De Pot Schaft

Lost Odyssey.

In 'Spelen Wat De Pot Schaft' schotelen we een redacteur die niet of nauwelijks bekend is met een bepaald genre een spel voor uit die hoek. Je hebt niets met sportgames? Dan moet je FIFA spelen. De laatste strategiegame die je gespeeld hebt was de eerste Age of Empires? Dan mag je Company of Heroes opstarten. Het zorgt (hopelijk) voor nieuwe inzichten in het genre en misschien zelfs wel voor een bekeerde speler. Deze keer beginnen we met een genre waar je absoluut niets mee hebt of helemaal verliefd op bent: de JRPG.

De laatste keer dat ik een JRPG speelde is alweer een hele tijd geleden. Ooit, in zeer grijs verleden, ben ik eens begonnen aan Final Fantasy VI. Toentertijd vermaakte ik me er uitstekend mee, maar toegegeven, ik was nog een kleine gamer die nog niet precies wist wat hij wilde. Uitgespeeld heb ik het spel nooit, simpelweg omdat het me allemaal niet genoeg kon boeien.

Ook ChronoTrigger heb ik gespeeld, en dit spel heb ik veel uitgebreider getest dan welke JRPG dan ook. Uitgespeeld? Nee, weer niet. Het duurde me allemaal te lang, er kwamen te veel locaties bij en het was gewoon te moeilijk. Maar ChronoTrigger zal altijd mijn beste ervaring met een Japanse RPG blijven.

1

Mijn zeer gewaardeerde collega Erwin raadde me Lost Odyssey aan, een spel van Hironobu Sakaguchi, vooral bekend van zijn werk met de Final Fantasy-games. Deze beste kerel werkt tegenwoordig bij Mistwalker, een studio die dan weer bijvoorbeeld Blue Dragon heeft afgeleverd. Drie jaar geleden kwam het bedrijf met Lost Odyssey op de proppen, en die mocht ik nu uitproberen.

Wanneer je een spel in je handen gedrukt krijgt dat maar liefst vier discs groot is ben je eigenlijk al hopeloos verloren als iemand die niet van JRPG's houdt. Je weet 'dit ga ik nooit uitspelen' en dat was uiteindelijk ook het geval. Maar dat betekent niet dat je geen degelijk beeld krijgt van de game.

Het begin is overtuigend: een schitterend uitgevoerd filmpje waarin twee gigantische legers het tegen elkaar opnemen. Toegegeven, de helmen van de soldaten zien er een beetje vreemd uit, maar niets om je echt zorgen over te maken. Opeens, na een paar minuten, bevind je je op het slagveld en mag je meteen aan de slag met het in de pan hakken van grote aantallen vijanden. Of althans, je mag je storten op turn-based gevechten; de meest idiote manier ooi om een ruzie uit te praten.

Iedereen die een beetje bekend is met het genre weet hoe het werkt: twee groepen staan recht tegenover elkaar en mogen omstebeurt een aanval doen. Degen die als laatste blijft staan, wint. Afhankelijk van de soort aanval die je kiest zal het langer of korter duren voordat je aan de beurt bent. Je moet dus goed inschatten of je nog wel een tik kan verdragen voordat jij jouw aanval gaat doen.

2

Op papier klinkt het als een leuk principe dat doet denken aan een schaakbord, maar niets is minder waar. Het voelt allemaal zo verschrikkelijk oubollig en belemmerend aan. De ene keer kan je vijand opeens eenzelfde aanval sneller doen dan in de beurt ervoor, zonder dat er ook maar iets veranderd is. Het principe van de turn-based gevechten – die een gigantisch groot onderdeel vormen in elke JRPG – voelt gewoon erg verouderd aan.

Nu moet ik toegeven dat ik sowieso al niet al te veel role-playing games speel. Mijn vorige RPG's waren Mass Effect en Mass Effect 2, twee games die zich eigenlijk vooral richten op actie. Om dan over te stappen naar een klassieker spelprincipe zoals dat in Lost Odyssey tentoon wordt gespreid is erg wennen.

ADVERTENTIE

Reacties (8)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.