Saints Row 2

Soms een stuk leuker dan GTA IV ooit was.

Het is onoverkomelijk om als sandbox game waarin het aannemen van missies, het stelen van auto's en het occasioneel aanrijden van een voetganger (of twee) een grote rol vertolken vergeleken te worden met de GTA-reeks, de heilige graal binnen het genre. Het is dan ook een hele opgave voor ontwikkelaars die spellen binnen deze categorie maken om hun titels van een onderscheidende factor te voorzien. De drie grootmachten die het in het tijdperk van de PlayStation 3 en Xbox 360 voor het zeggen hebben zijn Crackdown, Grand Theft Auto en Saints Row. De eerste titel uit het rijtje weet een plaatsje op de markt te veroveren door superkrachten binnen een compleet open wereld te introduceren. De tweede naam, en zonder twijfel de bekendste, maakte met deeltje vier duidelijk dat de reeks vanaf nu het realistische pad zal bewandelen. En hoe pakt ontwikkelaar Volition het aan met de Saints Row-serie, waarvan zopas het tweede deel in de winkels is verschenen?

Het is niet bepaald makkelijk om 'slechts' een half jaar na het uitermate goed ontvangen Grand Theft Auto 4 op de markt te komen met een spel dat op het eerste gezicht een kopie lijkt te zijn van het kroonjuweel uit de kantoren van Rockstar Games. Lang dacht zowat iedereen dat het bestaansrecht van Saints Row 2 nagenoeg nihil was, totdat de marketingmachine achter het spel op gang begon te komen. Door middel van gewaagde filmpjes waarin men openlijk GTA IV op de korrel nam zwelde de buzz rond Saints Row 2 exponentieel aan – al dan niet op een positieve manier - en begon de gamende wereldbevolking stilaan in te zien dat uitgever THQ niet zomaar een GTA-kloon op de markt wou brengen.

Nudat we zelf aan de slag zijn gegaan met Saints Row 2 kunnen we inderdaad bevestigen dat het spel een andere weg inslaat dan het avontuur rond Nico Bellic en zijn companen. De essentie is echter identiek – maak naam in een fictieve stad door opdrachten tot een goed einde te brengen – maar de manier waarop je dit uiteindelijk doet is wel degelijk verschillend.

Dat Saints Row 2 het anders aanpakt dan GTA IV is meteen duidelijk vanaf de eerste tien minuten. Tijdens het inleidende filmpje krijgt de speler namelijk de mogelijkheid om zijn of haar personage volledig zelf van een uiterlijk te voorzien. Dit alleen al geeft aan dat we te maken hebben met een game die de persoon met de controller in het hand vooral al speler, en niet als toeschouwer, binnen de verhaallijn wilt betrekken. Het vormgeven gaat zeer ver en het zou ons dan ook niet verwonderen mochten er op dit moment mensen Saints Row 2 aan het spelen zijn met een hoertje dat last heeft van overgewicht of een maffiabaas die eruit ziet als een computernerd.

Eens je het uiterlijk van je personage hebt weten samen te stellen gaat alles van start. Je ontwaakt uit een coma en krijgt te horen dat The Saints – de bende die centraal stond in deeltje één en waartoe jij behoorde – niet langer bestaan. Natuurlijk is dit onaanvaardbaar en is het aan jouw om de gang weer in ere te herstellen. En natuurlijk doe je dat niet door braafjes een pand te gaan kopen om een clubhuis in op te richten of via een open vacature nieuwe boefjes te rekruteren, een nieuwe bende richt je op met behulp van geweld!

1

Het ontwerpen van je personage gaat heel erg ver.

Eens je toegang hebt tot Stilwater, de stad waarin Saints Row 2 zich afspeelt, gaat alles van start. Wat ogenblikkelijk opvalt is het grote aanbod aan activiteiten waarmee je meteen vanaf het begin aan de slag kunt gaan. Ontwikkelaar Volition is duidelijk van mening dat het geleidelijk aan vrijspelen van missies iets uit het verleden is, en wij kunnen die visie enkel toejuichen. Het aanbod aan activiteiten is op z'n minst gezegd overweldigend te noemen, en dat is meteen het sterkste punt van Saints Row 2: vervelen doe je je nooit!

En net daar sloeg Rockstar de bal wel eens mis met de laatste editie van Grand Theft Auto. Tijdens de eerste helft van het spel had je er weinig last van, maar hoe meer je naar het einde begon toe te gaan, hoe minder interessant en pakkend het geheel leek te worden door het ontbreken van vermakelijke randopdrachten. Saints Row 2 pakt het zoals gezegd anders aan en laat je, naast de missies die verbonden zijn aan het hoofdverhaal, aan de slag gaan met allerlei compleet van de pot gerukte opdrachten.

Wat dacht je er bijvoorbeeld van om met een speciaal daarvoor ontworpen wagen uitwerpselen te lanceren op nietsvermoedende voorbijgangers in kraaknette villawijken? Of met een brandende quad doorheen de straten van Stilwater te racen om onderweg zoveel mogelijk mensen in de fik te steken en voertuigen aan te rijden om ze vervolgens te doen ontploffen? Het opnemen van een Cops-achtige show waarin jij een schietgrage politieagent speelt, als huurmoordenaar allerlei doelwitten gaan uitschakelen of aan de slag gaan als bokser, de diversiteit is ongelofelijk en het aanbod is meer dan bevredigend.

Reacties (12)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.