S.T.A.L.K.E.R.: Clear Sky

Wel puntjes tussen de letters; niet op de i.

Wat is het toch met spellen uit Oost-Europa en iets daar voorbij? Ze staan bol van de innovatieve ideeën, creatieve uitspattingen en simpelweg verrassende spelelementen die je tegenwoordig minder vaak ziet bij de gevestigde Westerse namen. Daar tegenover staat ook dat de Oost-Europese creaties (naast het gebrek aan marketing) vaker wel dan niet vol met bugs zitten: wellicht dé reden dat dergelijke spellen nooit echt bij het grote publiek aanslaan. Jammer, want in het geval van de uitbreiding Clear Sky (eigenlijk de voorloper van het vorig jaar goed ontvangen schietspel S.T.A.L.K.E.R.: Shadow of Chernobyl) zou men met een beetje meer poetswerk een dijk van een titel in huis hebben gehad.

Niet dat Clear Sky nu gelijk bestempeld mag worden als een wanproduct, integendeel. Het behoudt de grimmige sfeer van het origineel en doet daar bij vlagen zelfs nog wat schepjes bovenop. Dat komt voornamelijk door het levendige en dynamische speelveld genaamd The Zone – verlaten omgevingen ergens in de buurt van Tsjernobyl, flink aangetast door nucleaire straling. Naast allerlei misvormde dieren verschuilen zich in de woestenijen van Oekraïne ook verschillende facties, waaronder bandieten, gemuteerden en de Stalkers van de organisatie Clear Sky zelf. Iedereen leeft daar voor zichzelf, en dus kijk je wat vreemd op wanneer je ineens geholpen wordt door de vijand van je vijand.

Zelf speel je ook een Stalker, waardoor je er dus goed aan doet om in het begin van het spel hen meermaals van dienst te zijn door hier en daar klusjes voor ze op te knappen. Hierdoor komt het RPG-element wat al eerder in het origineel aan bod kwam, opnieuw sterk naar voren. Door missies uit te voeren verdien je roebels, geld wat je maar al te goed kunt gebruiken voor betere uitrusting. Denk hier bijvoorbeeld aan krachtigere wapens, een nieuw kogelwerend vest of een nieuwe verbandkist.

Uiteraard is het de bedoeling om de verhalende missies uit te spelen, maar voor het snelle extra geld is het ook verstandig om de secundaire taken te volbrengen. Zeker in vergelijking met het origineel is het zowat noodzakelijk om dit te doen, omdat het vinden van artefacten – bij uitstek dé manier om een rijk man te worden – in Clear Sky dermate moeilijk is geworden. Naast dat ze vaak extreem lastig te vinden zijn gezien hun locaties midden in een nucleaire wolk, is het ook nog een hele opgave om ze eruit te halen. Je hebt nu wel een nieuw apparaatje om deze wolken op te sporen, maar echt gemakkelijk is het allemaal niet meer. Tot overmaat van ramp is het aantal artefacten wat je tegen kan komen in The Zone ook gereduceerd tot een handjevol. Een enigszins discutabele wijziging ten opzichte van het origineel dus.

1

Terug van weggeweest is de PDA, je handige digitale agenda die je continu op de hoogte houdt van alles wat er gaande is in de spelwereld. De PDA is echter op de tekentafel onder handen genomen, wat uiteindelijk resulteert in een opgewaardeerde versie die je nog meer dan voorheen voorziet van informatie. Een locatie van een voorwerp opzoeken? Wordt duidelijk in de PDA aangegeven. De hangplek van een stel bandieten? Idem. Hierdoor ben je wel geneigd om door middel van de PDA van punt naar punt te lopen in plaats van dat je daadwerkelijk bezig bent met het verkennen van The Zone, maar het zij zo. Aangezien je nog steeds op moet letten met de stappen die je zet – zwemmen in radioactief water valt nog steeds niet aan te raden – is deze keuze van de ontwikkelaar dan ook geen ramp te noemen.

Dit in tegenstelling tot de eerder genoemde bugs, die het speelplezier eens in de zoveel tijd enorm weten te verstieren. Zelfs wanneer de laatste patches geïnstalleerd zijn, weet Clear Sky nog wel eens vast te lopen. Ook functionele bugs, zoals het ‘teleporteren’ van je thuiskamp naar een bepaalde plaats elders in The Zone, willen zo nu en dan eens opduiken. Dankzij gidsen (een andere nieuwe toevoeging) kun je nu vliegensvlug de wereld doorkruisen. Handig, zou je zeggen, tot dat het spel je ineens terug schopt naar de plek waar je begon. Vaak helpt het als je een eerder opgeslagen spel opnieuw laadt en het dan nog eens probeert, maar netjes is het niet. Een maandje extra bugs opsporen was dan ook geen overbodige luxe geweest.

2

Dit geldt misschien ook voor het omlaag schroeven van bepaalde vuurgevechten: op een gegeven moment moet je langs een vijandelijke gevechtspost die de weg richting je opdrachtgever maar al te graag in de gaten houdt. Zij weten je van meters af bijzonder goed te raken. Hoe je er voorbij komt, is uiteindelijk een kwestie van proberen een weg te banen door de kogelregen, terwijl je om de haverklap neergeschoten wordt. Vervolgens zit er niets anders op dan dood te gaan, het spel te herladen, opnieuw doodgaan, spel herladen, enzovoorts. Dat, de gruwelijk lelijke rode letters ‘Game over’ en het feit dat het laden van een save game vaak bijzonder lang duurt, weten het spel deels gewoon te verpesten.

Betreurenswaardig, want voor de rest is Clear Sky een onderhoudend spel geworden wat tijdens de aankomende regenachtige dagen zeker gespeeld moet worden voor diegenen die niet vies zijn van een schietspel met meer dan alleen hersenloos knalvermaak. Verwacht alleen geen gestroomlijnde speelervaring; daarvoor zitten de bugs toch echt te veel in de weg en weet de game je gewoon te vaak nog te frustreren dankzij het soms falende spelontwerp.

7 / 10

Lees ons scorebeleid S.T.A.L.K.E.R.: Clear Sky Frans Coehoorn Wel puntjes tussen de letters; niet op de i. 2008-09-24T19:15:00+02:00 7 10

Reacties (2)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.