Napoleon: Total War

Stokbroodnodig.

Onlangs werd, volgens sommigen, een pluk haar gevonden in een stadhuis in Australië. Nu heeft de kleine stokbroodvreter heel wat reizen ondernomen, maar nooit in zijn leven heeft hij het land van de koala's aan mogen doen. De haren zouden in Australië zijn gekomen via een Engelsman die weer viavia iemand kende die bij de dood van Napoleon aanwezig was. Wie bij een trieste gebeurtenis als de dood als eerste denkt 'nu kan ik eindelijk een pluk haar afknippen' hoort volgens ons inderdaad thuis in het land dat ooit dienstdeed als strafkamp.

Creative Assembly pakt het onderwerp Napoleon heel wat conventioneler aan, met een nieuwe game in de Total War-franchise.

Er was nogal wat ophef toen Napoleon: Total War aangekondigd werd. Logisch, de aankondiging kwam ongeveer een half jaar nadat Empire: Total War in de winkels verscheen. Daarnaast was het nog eens zo dat Napoleon zich in ongeveer dezelfde periode zou gaan afspelen als Empire. Maar Creative Assembly beloofde meer, en dat is er nu dus.

2

Alhoewel, 'meer' is misschien niet de juiste benaming. Het is vooral anders. Empire was de grootste wereld die je ooit voorgeschoteld werd in een Total War-game. Europa, Azië (voornamelijk India) en Noord-Amerika waren allemaal toegankelijk voor de speler. Het was Risk tot de vierde macht, en dat was voor sommige mensen toch net iets te veel van het goede.

Napoleon: Total War pakt het zoals gezegd een stuk kleinschaliger aan. Het doet denken aan de uitbreidingspakketten die eerder al uitkwamen voor onder andere Rome en Medieval II.

Niet langer is het zo dat je een grote wereldkaart voor je krijgt met als opdracht 'vernietig alles en iedereen'. Althans, het is niet zo in de letterlijke zin. Napoleon: Total War is opgedeeld in een paar verschillende campagnes. Deze volgen eigenlijk het leven van Napoleon en zijn langzame vergaring van steeds meer macht. Je begint in Noord-Italië, waar je onder andere een flink robbertje mag vechten met de Zwitsers. Vervolgens mag je Egypte en een gedeelte van Azië innemen, terwijl je in de allerlaatste campagne Europa in zijn geheel mag zien te veroveren. Het is geen gemakkelijke taak, maar iemand moet het doen.

3

Het principe van deze campagne was er ook al in Empire: Total War met The Road to Revolution. In Napoleon draait dus eigenlijk het complete spel rond dit idee, en dat komt de game zeer zeker ten goede. Het voelt wat meer aan als een gestroomlijnde ervaring. Daarnaast is het ook voor mensen die voor het eerst een Total War-game spelen veel gemakkelijker om erin te komen. Een ware verademing voor mensen die niet, zoals ondergetekende, als sinds Shogun de reeks spelen.

Alhoewel dit gedeelte van het spel een stuk beter aanvoelt dan in Empire, zijn er wel nog problemen. Problemen die ook al in het vorige deel zaten. De kunstmatige intelligentie is waarschijnlijk het grootste minpunt, ook deze keer weer. Op de campagnemap is vooral het gebrek aan samenwerking tussen verschillende facties soms irritant, alhoewel het een stuk verbeterd is ten opzichte van het vorige deel.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.