Call of Duty: Modern Warfare 2 Review

Het is fijn om een game pas na de releasedatum te krijgen. In tegenstelling tot veel andere publicaties die hun reviews zo snel mogelijk online willen hebben, weet je namelijk dat je dat toch niet haalt. Het gevolg is dat je meer tijd krijgt om een spel rustig door te spelen en dus een beter beeld kan vormen van datgene wat je net hebt gespeeld. Maar wat wij ook schrijven, Modern Warfare 2 zal er niet minder om verkopen.

De gekte rond Call of Duty: Modern Warfare 2 is gelukkig alweer een beetje verminderd. Waarschijnlijk omdat er miljoenen gamers wereldwijd constant ervaringspunten aan het vergaren zijn. En alhoewel veel mensen het spel waarschijnlijk kopen voor de multiplayer, zit er weer een zeer uitgebreide singleplayer in deze Call of Duty.

Het verhaal speelt zich vijf jaar na Modern Warfare af. Waar je vorige keer nog als 'Soap' MacTavish speelde, is hij nu je baas. Jij speelt Roach, een soldaat van de geheime legereenheid Taskforce 141 die wereldwijd terroristen en allerlei ander gespuis tegen moet houden. Daarnaast speel je, net als in het vorige deel, een Amerikaanse infanterist genaamd James Ramirez.

Zoals in Call of Duty 4 ook het geval was, verschillen beide personages nogal van speelstijl. Waar je met Roach echt als een elitesoldaat op pad gaat en de bijbehorende missies tot een goed einde moet brengen, speel je als Amerikaan meer als één soldat in een groot leger. Alhoewel de belangrijke taken grappig genoeg wel allemaal door jou gedaan moeten worden, ben je constant in een redelijk grote groep onderweg, al dan niet ondersteund door tanks of ander groot geschut.

Vijf jaar na de gebeurtenissen in Modern Warfare is de persoon die je toen achtervolgde, de Rus Makarov, president geworden van dat land. De verhoudingen tussen Rusland en de rest van de wereld staan op scherp. Op dat moment infiltreer jij bij een terroristische organisatie die direct gelinkt kan worden aan Makarov. En dan vindt de ondertussen wereldberoemde scène plaats waarin jij samen met een aantal terroristen een vliegveld bestormt en alles en iedereen leegschiet.

De eerste paar levels uit het spel zijn uitstekend.

Nu willen we niet te veel vertellen, maar de missie die voor zoveel ophef gezorgd heeft, is ongetwijfeld één van de slechtste uit de complete game. Niet omdat er onschuldige mensen sterven – dat gebeurt nu eenmaal – maar omdat de manier waarop het in beeld gebracht is, zo verschrikkelijk niet subtiel is. Nu hebben we geen problemen met in your face momenten, maar de wijze waarop Infinity Ward deze missie laat verlopen voelt gewoon verkeerd aan. Het is bloederig om bloederig te zijn, het voelt aan alsof de ontwikkelaar bewust voor zoveel doden heeft gekozen zodat het spel omstreden zou worden. Waar de tweede missie in CoD 4: Modern Warfare waarin je geëxecuteerd wordt uitermate subtiel in beeld wordt gebracht, kregen we datzelfde wow-gevoel hier juist helemaal niet.

Door omstandigheden die we hier niet uit de doeken doen, komt het uiteindelijk tot een oorlog tussen de VS en Rusland. De Russen vallen Amerika binnen en een gigantische oorlog vindt plaats. Als de Brit Roach zul je achter de linies moeten vechten, terwijl je wanneer je met Ramirez speelt je je aan de frontlinie bevindt. Niet geheel verrassend zul je als Roach dan ook de hele wereld over reizen terwijl Ramirez zich beperkt tot het Amerikaanse vasteland.

Het spelen van de singleplayer is een achtbaanrit, maar niet één zonder hobbels. Aan de ene kant weet Infinity Ward namelijk op een zeer filmische wijze bepaalde momenten in beeld te brengen. Aan de andere kant hebben we hier te maken met Call of Duty, dus we weten wat we kunnen verwachten. En dat is hét grote probleem van de singleplayer van Modern Warfare 2: het biedt alles aan wat in het vorige deel ook al zat, maar dan gewoon meer. En dat betekent dat je niet alleen meer briljante stukken tegenkomt, maar ook een groot aantal uitermate frustrerende stukken waarbij je je controller het liefst door het raam zou gooien. Er zit zelfs een simpelweg slechte missie in, iets dat we niet gewend zijn van deze ontwikkelaar. Toen we in Brazilië door de krottenwijken – favela's genaamd – renden, kregen we opeens flashbacks naar het level in Medal of Honor: Allied Assault waarin je in het dorp met scherpschutters zat: zij zien jou wel zodra je maar een milimeter boven je dekking uitkomt, maar de ander ontdekken en vervolgens ook neerschieten lukt vaak maar half.

De stukken die je op een voertuig doorbrengt kunnen behoorlijk frustrerend zijn.

Daarnaast is de verdeling van checkpoints wel heel vreemd gedaan in Modern Warfare 2. Toegegeven, de onzichtbare lijnen waarover je heen moet gaan om stromen aan vijanden te stoppen en om een checkpoint te halen zijn grotendeels verwijderd. Maar soms krijg je binnnen tien seconden twee checkpoints terwijl je andere keren voor je gevoel vijf minuten zonder moet zien te overleven.

Naarmate het spel vordert, kom je een aantal briljante ideeën tegen die helaas vaak op frustrerende wijze uitgewerkt worden. Een bepaalde missie op een booreiland en de bestorming van Whiskey Hotel zijn hier perfecte voorbeelden van. Ze beginnen allemaal zeer goed, maar naarmate je verder komt, vervallen ze altijd in 'schiet op alles wat los en vast zit'.

Ook het verhaal, in combinatie met de te bereiken doelen in de missies, heeft zo zijn briljante momenten, maar verzandt toch wel flink later in het spel. Het voelt allemaal aan alsof er meer in had gezeten, maar dat er toch flink naar een deadline toegewerkt diende te worden.

Begrijp ons niet verkeerd, de singleplayer van Modern Warfare 2 is er één zoals je ze niet vaak ziet bij shooters, maar er had zoveel meer ingezeten. Het valt vaak terug op oude Call of Duty-gewoontes, en alhoewel dat soms positief uitpakt, is dat ook regelmatig niet het geval.

Een missie die briljant begint maar naarmate hij vordert steeds minder leuk wordt.

De multiplayer van Modern Warfare 2 bestaat deze keer uit twee delen. Aan de ene kant heb je de klassieke online modi zoals die ook in Call of Duty 4 zaten, maar ook een nieuwe modus genaamd Spec Ops.

Die laatste is een soort coöp waarin je speciaal ontwikkelde missies – vaak wel afgeleid uit de singleplayer – met twee personen dient te halen. Je neemt het op tegen computergestuurde vijanden die op verschillende manieren verslagen dienen te worden. Je hebt missies waarin ze in golven op je afkomen en jij en je vriend moeten zien te overleven, er zijn stealth-missies waarin je het einde moet zien te bereiken zonder gezien te worden. Ook zit er een missie waarin één iemand de kanonnen van een vliegtuig bestuurt en de ander over de grond moet rennen en moet zien te overleven terwijl hij luchtsteun krijgt.

De Spec Ops-missies zijn de grootste vernieuwing die Modern Warfare 2 gekregen heeft. Ze pakken meestal zeer goed uit, maar kunnen ook nog wel eens snel gaan vervelen. Vooral de stealth-missies worden snel saai omdat soldaten altijd precies hetzelfde rondje lopen en het dus in principe gewoon een kwestie van trial & error is. Daarnaast is het storend dat je de missies óf in je eentje moet doen, óf met een vriend. Willekeurig iemand via het internet uitzoeken is niet mogelijk.

Dan is er nog de gewone multiplayer met haar grote aantal verschillende modi. Van Team Deathmatch tot Free For All en van Domination tot Search & Destroy: de oude missies zitten er weer allemaal in. Er zijn ook een paar nieuwe modi toegevoegd die de diversiteit nog iets vergroten.

Ook qua mogelijkheden is de multiplayer flink uitgebreid. Zo kun je nu je eigen killstreaks samenstellen – wat er gebeurt na drie, vier en vijf kills zonder tussendoor te sterven – en is er een deathstreak ingevoerd. Wanneer je een bepaald aantal keer achter elkaar doodgaat zonder zelf iemand om te leggen zal deze deathstreak in actie treden.

Qua perks is het spel ook flink veranderd. Ze bieden wat meer mogelijkheden om je eigen personage samen te stellen. Zo krijg je dus spelers die zich volledig richten op het stille sluipwerk terwijl er anderen zijn die gaan voor een zo krachtig mogelijke klasse waarmee je alles en iedereen naar de eeuwige jachtvelden ramt.

De multiplayer is wel een beetje een feest van ervaringspunten geworden. Voor elke scheet die je laat krijg je wel een paar punten toebedeeld waardoor het levelen wel heel erg simpel wordt. Er zijn legio beloningen voor alles wat je bereikt, en alhoewel we begrijpen dat Infinity Ward het tempo er zo in wil houden, haalt het wel een beetje de uitdaging uit de multiplayer.

De maps zijn in de meeste gevallen vooral een stuk groter geworden, maar dat komt ze niet altijd ten goede. Alhoewel ze wel weer goed gebalanceerd zijn en de spawnpoints – in tegenstelling tot World at War – vaak heel goed geplaatst zijn, zijn sommige maps toch nogal frustrerend. Ze zijn gewoon rommelig, niet leuk om te doen en laten je bloeddruk soms tot het kookpunt stijgen.

Voor de gewone multiplayer geldt dan eigenlijk ook precies hetzelfde als voor de singleplayer: het is meer van hetzelfde, zowel qua goede als slechte elementen. Er zijn dingen toegevoegd die het een stuk leuker maken – het neerschieten van UAV's is uitermate leuk om te doen – maar er zijn ook elementen die eruit gehaald hadden moeten worden maar die er nog steeds inzitten.

Waren wij de enige die aan de film The Rock moesten denken?

Soms hadden we het gevoel met de beste shooter ooit te maken te hebben, maar een paar minuten later werd je dan weer teleurgesteld. Want ondanks de soms zeer originele ideeën van Infinity Ward wordt het allemaal net niet goed genoeg uitgewerkt en valt de game te vaak terug in oude gewoontes.