Mirror's Edge

Waag de sprong.

Geteste versie Xbox 360

Hoewel vaak anders gedacht wordt, zijn vernieuwing en innovatie absoluut niet verdwenen uit de game-industrie. Een titel als LittleBigPlanet laat zien dat bekende genres verbeterd en uitgebreid kunnen worden. Toch spelen we zelden iets dat echt nieuw is, wat echt een verfrissing is om mee aan de slag te gaan. Het is op zijn minst gezegd opvallend dat een game gemaakt door de mensen achter de talloze Battlefield-titels net dat effect opwekt. Mirror’s Edge is een heerlijke wind der verfrissing.

Toen vorig jaar Assassin’s Creed uitkwam waren velen teleurgesteld over het resultaat, terwijl anderen het weer helemaal geweldig vonden. Wel was iedereen het erover eens dat de manier waarop je door de stad kon bewegen geweldig was. Een ongekende vrijheid die normaal gesproken alleen beoefenaars van parcour of free-running kennen. DICE heeft dit gevoel overgebracht naar een spel dat gespeeld wordt vanuit een eerste persoonsperspectief, en dat maakt het allemaal nog intenser.

Mirror’s Edge speelt zich af in een toekomst waarbij de wereld onderdrukt wordt door de politie, waar privacy iets van het verleden is. Faith is een renner, een soort messenger die over de daken spurt om berichten en pakjes van punt A naar punt B te brengen. Het verhaal wat hieraan verbonden is is jammer genoeg zwak en voorspelbaar. Al wat je hoeft te weten is dat de politie naar je op zoek is, en jij weg moet rennen. Gelukkig is dat net hetgeen waar hoofdrolspeelster Faith goed in is.

1

De besturing van het spel is heel simpel gehouden. Voor sommigen misschien wat té simpel, maar ook hier doet DICE iets nieuws en origineels, en het werkt. Alle bewegingen naar omhoog zijn in een knop samengebracht, en ook de bewegingen naar beneden zijn te activeren via een simpele toets op je controller. In de standaardinstellingen geven de linker- trigger en bumper gestalte aan deze acties. Je kunt met andere woorden met enkel één knop springen, tegen een muur lopen, over een obstakel springen en jezelf optrekken.

Dit werkt erg intuďtief en dat is maar goed ook, want Faith heeft haast. Regelmatig rennen er agenten achter haar aan, of zit er een helikopter inclusief machinegeweer op haar hielen. Snelheid komt dus wel van pas, en vooral het maken van snelle beslissingen en het aaneenschakelen van je bewegingen is belangrijk. De renners noemen dit de ‘flow'. Je bouwt momentum op en houdt die vast door jezelf nooit te laten stoppen. Doe je een flinke sprong naar beneden, kun je vlak voor de landing een rol maken zodat je niet pauzeert door hard op de grond neer te komen.

2

Tijdens het rennen kom je regelmatig agenten tegen die zonder pardon het vuur openen. Toch heb je bijna altijd de mogelijkheid om een confrontatie te vermijden en vervolgens gewoon weg te rennen. Dit is iets wat je niet vaak in games ziet. Maar is vluchten niet zo je ding, dan kun je uiteraard ook vechten. Knokken voelt helaas wat onhandig aan, maar je kunt ook de guns van de verslagen vijanden oppakken en vervolgens daarmee aan de slag gaan. Faith kan haar nog steeds functionerende vijanden ook van hun wapens ontdoen, maar hier is extreme precisie en timing voor nodig. De actie in Mirror’s Edge is niet het sterkste punt van het spel, maar het volstaat.

De leukste momenten in de game zijn zonder twijfel de stukken waarin je over de witte daken van de stad racet, op zoek naar de rode voorwerpen die je vertellen dat je daar het best een actie kunt ondernemen, zoals een sprong. Toch speelt een groot deel, misschien wel het grootste gedeelte van het spel, zich binnen af. Bijvoorbeeld in angstig steriele kantoren die of geel, of groen, of blauw geverfd zijn. Ook kom je zo nu en dan terecht in ondergrondse tunnels en riolen.

Reacties (4)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.