Mass Effect 2 Review

Wanneer de eerste vijf minuten van een spel je kippenvel bezorgen, weet je dat je iets speciaals in handen hebt.

Normaal gesproken ben ik niet zo'n fan van RPG's.Te veel geklets, te weinig actie en vooral te veel tijd die besteed moet worden aan het uitzoeken van de juiste uitrusting voor de taak. Ik begrijp dat dat voor veel mensen de charme is van het genre, maar het is duidelijk niet voor iedereen weggelegd. Er zijn echter een paar uitzonderingen.

BioWare, het is een studio die ondertussen al flink wat jaartjes meegaat en elke keer weer kwaliteitsproducten aflevert. Met games als Baldur's Gate en Knights of the Old Republic wist het gamers wereldwijd mee te zuigen in haar werelden. Het is dan ook de enige studio die RPG's maakt die me kunnen interesseren, en Mass Effect 2 is daar misschien wel het toppunt van.

Ondanks de enorm hoge kwaliteit van het eerste deel van Mass Effect had het zijn mindere punten. Natuurlijk was er het verschrikkelijke Mako-voertuig waarmee je over saaie planeten moest rijden om sidequests te zoeken. Het feit dat deze tussenmissies ook nog eens allemaal hetzelfde waren qua content en zich op schijnbaar dezelfde plaats afspeelden hielpen niet met het creëren van meer affiniteit met de wereld van Mass Effect. Maar BioWare beloofde verandering, en die is er dus gekomen met Mass Effect 2.

Aan het einde van het eerste deel – en we gaan hier wat verklappen over het aflopen van die game – verslaat Shepard de losgeslagen Spectre Saren en het Reaper-schip Sovereign. In navolging daarvan hebben de mensen een machtige plaats ingenomen in de intergalactische Council, zeg maar het parlement van de toekomst.

BioWare weet op perfecte wijze een overgang te creëren tussen het eerste en tweede deel zonder dat ze vastzitten aan datgene wat je in deel één meegemaakt hebt. Mocht je nou de pech hebben dat je het eerste deel níet gespeeld hebt: niet gevreesd, want het verhaal is gemakkelijk te begrijpen wanneer je geen ervaring hebt met de eerste game.

Shepard moet wegens omstandigheden nu werken voor een groepering genaamd Cerberus. Dit is een organisatie die ernaar streeft om de positie van mensen in het heelal zo goed mogelijk te maken. Shepard moet de baas van Cerberus, de Illusive Man, helpen omdat hij iets voor haar gedaan heeft. Een beetje tegen haar zin krijgt ze hierbij hulp van twee Cerberus-mensen.

Shepard wordt op pad gestuurd om de ontvoeringen van menselijke kolonisten aan de buitenste randen van de verkende ruimte te onderzoeken. Cerberus vermoedt dat een ras genaamd Collectors achter deze gewelddadige ontvoeringen zit. Deze zouden op hun beurt weer samenwerken met de grootste bedreiging voor het heelal ooit, de Reapers.

Maar natuurlijk doet Shepard dit niet alleen. Net zoals in het eerste deel zul je op pad moeten gaan om verschillende personages te rekruteren die je helpen bij je queeste. De Illusive Man geeft je een lijst met potentiële kandidaten en je mag zelf beslissen wie je mee wil nemen en wie niet. Halverwege kun je eigenlijk al beslissen om verder te gaan met het grote verhaal, maar dat is iets wat we afraden.

De manier waarop deze aparte verhalen – elk personage kent zijn eigen achtergrond – verteld worden is een stuk beter dan die in het eerste deel. Alhoewel ze eigenlijk losstaan van het grote overkoepelende verhaal geven ze je het gevoel dat je echt gaat geven om de bemanning van je schip. Het rekruteren is in eerste instantie redelijk makkelijk, maar je moet naderhand nog het vertrouwen winnen om ze sterker te maken. Dit zijn de momenten waarop je echt een relatie opbouwt met de personen die Mass Effect 2 tot zo'n sterke game maken.

Sowieso is dat één van de sterkere kanten van Mass Effect 2: de diversiteit van de missies, zowel in de mainquest als in de sidequests. De ene keer moet je een kliniek redden van een plaag en de andere keer moet je iemand in een club versieren omdat om een moordenaar tegen te houden. BioWare weet het tempo er goed in te houden en zorgt ervoor dat je constant naar meer blijft verlangen. Het leuke is ook dat je heel wat mensen tegenkomt uit het eerste deel. Heb je die niet gespeeld, dan zul je dit waarschijnlijk niet eens merken, maar wanneer je Mass Effect helemaal doorgespeeld hebt kom je heel wat mensen (en niet-mensen) tegen die je - afhankelijk van je gekozen pad in het eerste deel - willen helpen of liever dood zien.

De planeten die je bezoekt verschillen compleet van datgene wat je vorige keer hebt mogen ervaren. Het zijn ongeveer evenveel plaatsen, maar toch verschillen ze. Deze keer voelen ze allemaal wat viezer, wat donkerder en wat onaangenamer aan. Zelfs de Citadel, die in het eerste deel toch vooral bekend stond vanwege zijn ontzettend schone omgeving, heeft een make-over gekregen. Deze keer bevind je je eigenlijk constant in de minder plezierige kant van de intergalactische samenlevingen.

Ontwikkelaar BioWare heeft echter niet alleen de omgevingen veranderd. Er zijn heel wat dingen veranderd op gameplaytechnisch niveau. Zoals gezegd waren er nogal wat puntjes van kritiek op het eerste deel. Vooral het beheren van je inventory kreeg het zwaar te verduren – volledig terecht overigens. In Mass Effect 2 is het allemaal een stuk simpeler gehouden waardoor het complete spel toegankelijker lijkt.

Niet langer ben je bezig met door je inventory scrollen om je juiste outfit te zoeken voor de taak. Het uitkiezen van je uitrusting gebeurt nu in je ruimteschip, iets dat uiteindelijk een stuk beter werkt dan alles wat BioWare je in het eerste deel voorschotelde.

Een andere vooruitgang is het upgraden van je outfit. Naarmate je verschillende personages tegenkomt zul je steeds meer upgrades krijgen voor zowel Shepard als het ruimteschip waarmee je rondvliegt. Daarnaast zul je nog blauwdrukken voor nieuwe functies voor je pak en schip vinden verspreid over alle planeten.

Maar hier komen we eigenlijk het eerste minpuntje van Mass Effect 2 tegen. Om de upgrades te kunnen betalen moet je namelijk allerlei grondstoffen verzamelen. In deel één hield dit in dat je met je Mako langs allerlei planeten moest om daar stukjes platinum of iridium te zoeken. Nu heb je echter een flink aantal zogenaamde probes aan boort. In een kleine minigame krijg je een scan van de planeet te zien. Aan de hand van verschillende waardes moet je dan uitzoeken waar bepaalde grondstoffen meer voorkomen, waarna je vervolgens een probe afschiet. De eerste paar keer is het leuk om een planeet te onderzoeken, maar wanneer je eenmaal een paar stelsels gehad hebt wordt het een beetje saai om steeds weer met de scans in de weer te zijn.

Gelukkig kom je ook nog regelmatig planeten tegen waar meer loos is dan een paar grondstoffen. Deze sidequests hielden vorige keer in dat je wéér met de Mako rond ging rijden om daarna een basis uit te kammen. Verschrikkelijk saai na een keer of vijf, en gelukkig snapte BioWare dit ook. De missies die je deze keer mag spelen zijn enorm divers en voelen veel natuurlijker aan. De ene keer moet je een basis vernietigen terwijl je een andere keer een waardevolle lading binnen een bepaalde tijd moet zien te redden. BioWare heeft geluisterd, en dat doet Mass Effect 2 veel goed.

Dat gezegd hebbende, Mass Effect 2 is nog minder een echte RPG – als dat al bestaat – dan deel één. Het is veel meer een echte actiegame geworden die heel erg de nadruk legt op het verhaal. Of je dit als minpunt beoordeelt is iets dat we aan jou overlaten. Wijzelf hadden er namelijk geen enkel probleem mee. ME2 is meer een third-person actiegame geworden dan een klassieke RPG, iets dat misschien niet iedereen zal kunnen waarderen.

Een RPG zou namelijk niet alleen gebaseerd moeten zijn op de hoeveel stats of soorten wapens die je mee kan dragen, maar meer op het personage dat jij speelt en hoe deze staat in de wereld. En wat dat betreft is Mass Effect 2 één van de beste spellen ooit.

Een ander punt waarin deze game uitblinkt is de manier waarop gesprekken gevoerd worden. Het eerste deel was hierin al één van de beste spellen ooit, maar in Mass Effect 2 wordt dit nog eens uitgebreid. Het feit dat Shepard daadwerkelijk een stem heeft – iets dat je niet al te vaak ziet in RPG's – heeft zo'n grote invloed op de gevoelens die je hebt tijdens het spelen dat we zouden willen dat elke RPG dit in het vervolg krijgt. De voice-actors leveren allemaal een uitstekende prestatie, dus niets dan lof voor alles en iedereen die iets te maken heeft gehad met de gesprekken in de game.

Nieuwe feature in de gesprekken is de mogelijkheid om in te grijpen. Wanneer je genoeg goede Paragon of slechte Renegade punten hebt verzameldin de gesprekken zul je namelijk niet alleen nieuws opties vrijspelen, maar soms ook de mogelijkheid krijgen om gesprekken voortijdig te beëindigen. Wanneer je Paragon-punten hebt betekent dit dat je iemand overhaalt om bijvoorbeeld informatie te geven die hij eigenlijk niet wil vrijgeven. Ben je meer de bad-ass Renegade dan zul je iemand een raam uit trappen of een aantal tegenstanders al uitschakelen nog voordat ze klaar zijn met hun speech. Alhoewel het niet altijd even soepel loopt wanneer je dit wil doen zorgt het er wel voor dat het geheel wat natuurlijker aanvoelt. In het echt mag namelijk ook niet altijd iedereen uitpraten.

Alles aan Mass Effect 2 is episch, en de graphics werken hier alleen maar aan mee. Het is niet alleen hoe de game er uitziet, maar vooral hoe het in beeld wordt gebracht. Actiescènes voelen aan als actiefilms en emotionele gesprekken worden zeer subtiel in beeld gebracht. Meer dan eens weet de game zo goed op je emoties in te spelen dat er kippenvel op je armen verschijnt.