MadWorld Review

De laatste tijd is het vooral SEGA dat ervoor zorgt dat onze Wii’s aanstaan. En dat niet alleen om de typische huis-tuin-en-keuken spelletjes te spelen, neen, SEGA wist ook de ‘hardcore gamers’ te plezieren met bijvoorbeeld House of the Dead: Overkill. Het geweld-, gescheld- en gore-gehalte lagen al hoog in die titel. Nu is daar echter MadWorld, dat over-de-top geweld naar compleet andere hoogtes tilt.

In MadWorld kruip je in de schoenen van Jack, “just Jack”. Jack is geen man van veel woorden, meer het type ‘eerst iemand met een kettingzaag openrijten en daarna pas vragen stellen’. Jack heeft namelijk een kettingzaag aan zijn bionische rechterarm waarmee hij flink wat dood en verderf zaait. Maar Jack is tegelijkertijd een kunstenaar, een creatieve geest. Hij zoekt daarom de meest brute manieren om iemands leven te ontnemen.

Jack is een deelnemer van de gameshow Deathwatch in Varrigan City. Terroristen hebben namelijk de stad ingenomen en ervoor gezorgd dat er niemand meer in of uit gaat. Daarnaast hebben ze een virus losgelaten dat iedereen binnen vierentwintig uur zal doden. Om een tegengif te krijgen en de hoofdprijs van 100 miljoen, zal jij de last man standing moeten zijn en de rest moeten vermoorden. Voeg wat camera’s en wapens toe en je krijgt de meest gewelddadige show ter wereld. Naarmate het spel vordert blijkt Jack echter niet alleen maar achter het geld aan te zitten, maar ook zo zijn eigen (moralistische) agenda te hebben.

Het eerste wat opvalt aan MadWorld is de stijl. Het spel is goed te vergelijken met de film Sin City: de hele spelwereld is opgebouwd uit zwart en wit. Het is eigenlijk een logische keus. De Wii heeft de kracht niet om hyperrealistische beelden op je scherm te toveren, dus moet er iets anders bedacht worden. Deze keuze pakt zeer goed uit, zo goed zelfs dat het spel beter op deze manier uit de verf komt dan met realistische graphics.

MadWorld kent namelijk zo’n overdreven actie dat een humoristische comic-stijl ideaal is. Maar het spel zal niet volkomen kleurloos blijven. Om de stripstijl nog wat te accentueren zullen teksten als KRAAASSHH of GRBRBRRR geel in beeld verschijnen, wanneer je bijvoorbeeld iemand doormidden klieft. De actie wordt echter vooral benadrukt met de kleur rood. Bij het vermoorden van tegenstanders gutsen de liters bloed over je beeldscherm en blijven deze heerlijk aan muren of wapens kleven.

De spelwereld van MadWorld bestaat uit een aantal gebieden zoals het eerder aangehaalde Varrigan City en Asian Town, terwijl deze weer onderverdeeld zijn in kleinere levels. In elk level is het doel een zo hoog mogelijk score te behalen om bepaalde doelen te bereiken. Zo speel je gaandeweg nieuwe wapens vrij en kom je uiteindelijk terecht bij het gevecht tegen de eindbaas. Ook krijg je punten voor het vermoorden van anderen. Zomaar mensen doormidden zagen levert echter niet veel op. Beter is het om wat creatiever om te gaan met allerlei voorwerpen die in de levels overal te vinden zijn.

Je score tikt pas echt aan wanneer je verschillende van deze voorwerpen combineert en de meest brute kills maakt. Zo kun je eerst een autoband over iemand heen slaan, vervolgens een verkeersbord door z’n keel rammen om hem uiteindelijk tegen een muur met pinnen te gooien (bijgenaamd: The Rosebush). Je zou echter ook iemand in een vuurkorf kunnen slaan, waarna je tegenstander vlam vat en hem vervolgens in een dichtslaande container dumpen, waardoor het lichaam in tweeën wordt gedeeld. Dat is wat de kijkers van Deathwatch willen zien. De actie is zo gewelddadig en humoristisch dat je met een glimlach op je gezicht zit te spelen.

Onze grootste zorg over MadWorld was de vraag of de actie lang genoeg leuk zou blijven. Dat blijkt gelukkig het geval. Hoewel je vaak iets in iemands nek zult steken, zorgt een variatie aan voorwerpen ervoor dat het nooit saai wordt. Ook heeft elk gebied z’n eigen thema met bijbehorende stereotype moordmogelijkheden. Daarnaast kent de actie nog veel meer variatie in de vorm van Bloodbath Challenges, tussen- en eindbaasgevechten.

De Bloodbath Challengens zijn een aantal minigames in levels, die je vrijspeelt na het behalen van een bepaald aantal punten. Dit zijn echter andere minigames dan je wellicht zou verwachten op de Wii. In de Challenges is het de bedoeling om op een bepaalde manier en binnen de tijd zoveel mogelijk tegenstanders te vermoorden. Bij Man Golf doe je dit bijvoorbeeld door met een golfclub op hoofden van je tegenstanders te rammen, waarna ze heerlijk uiteenspatten. Bij Hanabi gooi je vijanden in tonnen om ze vervolgens af te vuren en als vuurwerk uit elkaar te zien knallen. Een grappig detail is de Black Baron, een stereotype pimp, die de Challenges inleidt maar zelf altijd het eerste slachtoffer wordt.

De climax binnen elk level is echter het geweldige gevecht met de eindbaas. Op weg naar de voornaamste deelnemer moet Jack allerlei bizarre figuren verslaan. Wie No More Heroes heeft gespeeld kan zich voorstellen wat voor types dit zijn. Je moet het onder andere opnemen tegen een Nazi die met vliegtuigturbines wervelwinden op je afstuurt en Little Eddy, een gigantisch misvormde kerel. Over het algemeen zijn deze eindbazen niet al te moeilijk. Je moet even doorhebben hoe je hem/haar het beste te lijf kunt gaan. Vaak is dit doormiddel van een confrontatie, waarbij je de Wiimote en Nunchuck op een bepaalde manier moet bewegen om een spectaculaire environmental kill te starten.

MadWorld maakt goed gebruik van de mogelijkheden van de Wii-besturing. Je gebruikt de bewegingsgevoelige Wii-afstandsbediening eigenlijk de hele tijd en dit voelt nooit overbodig aan, maar juist intuïtief. Zo sla je door te bewegen, druk je de B-knop erbij in dan haal de kettingzaag tevoorschijn en kun je horizontale en verticale mensenreepjes maken. Houd je de A-knop in dan pak je een tegenstander vast en kun je hem in een gewenste richting gooien. Daarnaast kun je allerlei speciale aanvallen uitvoeren door de Nunchuck en Wiimote op een bepaalde manier te bewegen.

Toch is MadWorld ook niet helemaal vlekkeloos. Het spel bevat - zoals we dat vroeger vaak zagen – een systeem met levens. Dit is op zich helemaal geen probleem, maar het is wel vervelend dat je een level helemaal opnieuw moet beginnen wanneer je al je levens verliest. Daarnaast is er het geluid. Er zijn twee commentatoren die over het algemeen hilarische one-liners lanceren, maar nogal eens in herhaling vallen. Dit gecombineerd met de hiphop soundtrack –die er overigens wel bij past- kan af en toe wat te luid zijn.

Ook zijn er zo nu en dan wat problemen met de camera. Deze staat vast en vooral wanneer je in een hoek staat kun je het overzicht nog al eens verliezen. Het grootste minpunt is echter de speelduur, want binnen vijf tot zes uur is het avontuur met Jack voorbij, wat toch wel aan de korte kant is. Naast de singleplayer kun je splitscreen ook nog samen de Bloodbath Challenges spelen.

MadWorld is een geweldig gewelddadige ervaring geworden met een prachtige stijl. Het verhaal is origineel met een leuk plot. De brute actie, bizarre eindbazen en Bloodbath Challenges tillen het geheel naar een hoger niveau. Toch zitten een aantal punten MadWorld nog in de weg, met name de korte speelduur. Desalniettemin is dit een aanrader voor iedereen die een Wii bezit… en boven de achttien is.