LittleBigPlanet

Oftewel: KleineGroteTopgame

Geteste versie PlayStation 3

Het is eindelijk zover; de PlayStation 3 heeft zijn eigen mascotte. Vergeet Nathan Drake of het duo Ratchet en Clank, het nieuwe gezicht van Sony heet Sackboy. Op zich niet echt het gezicht wat je zou plaatsen bij een bedrijf dat zich maar al te graag wilt profileren als volwassen, stoer en gedurfd. Toch heeft Sackboy met zijn vrolijke kraalogen en aaibaar uiterlijke iedere sceptische gamer voor zich weten te winnen. De thuishaven van ons stoffen vriendje, LittleBigPlanet, is misschien wel de grootste release van dit najaar voor de Japanse grootmacht en dat zegt een hoop. De game had verwachtingen van astronomische proporties waar te maken en dat is gelukt, ruimschoots zelfs. LittleBigPlanet is niet alleen één van de beste games van dit jaar, het is ook een revolutie, een game die de grenzen van het medium opzoekt en herdefinieert.

Wat begon als een klein project van een onbekende ontwikkelaar uit Londen, is uitgegroeid tot een vlaggenschip dat de vloot van Sony-games moet leiden in de vaart naar dominantie. Het is een spel waar de vertegenwoordigers over praten alsof het de tweede komst van de Heiland betreft. Tijdens het eerste optreden van LittleBigPlanet in het begin van 2007 wist het spel al hoge ogen te gooien. Dit heeft vooral te maken met de ongewone esthetiek van het spel. De wereld van LittleBigPlanet is er eentje van papier, stof en hout. Een wereld die niet eens zo veel verschilt van de onze, maar dan op minimaal niveau. Objecten die wij in de realiteit zien als gebruiksvoorwerpen, worden in het spel gepromoveerd tot obstakels en instrumenten.

1

De zwaartekracht speelt in LittleBigPlanet een enorm grote rol. In principe is elk object te manipuleren. Dit wordt echter iets vertraagd en overdreven weergegeven, maar het effect blijft realistisch. De zwarte krachtpatser onder je tv heeft het zowaar op de meest hectische momenten flink moeilijk met al het gestuiter, gespring en de ontzagwekkende snelheden die centraal staan in het spel. Het materiaal van een bepaald object heeft een eigen, unieke werking. Zo zal hout anders vallen dan een zachte spons en zul je hulp nodig hebben om een steen te verplaatsen, terwijl iets van een lichtere densiteit je weinig problemen zal geven om te versjouwen. Het klinkt allemaal wat vanzelfsprekend, maar de manier waarop de wereld zich gedraagt en laat manipuleren, is gewoonweg ongekend.

Diep in zijn hart is LittleBigPlanet een platformer pur sang. Het avontuur voor de eenzame speler bestaat uit een twintigtal levels die zijn klaargestoomd door de creatieve geesten bij Media Molecule zelf. Deze levels zitten enorm ingenieus in elkaar, met drie verschillende lagen van diepte en platformsecties die zelfs Mario jaloers van boven zijn snor doen laten kijken. Elk level heeft een ander thema; van de Afrikaanse stad tot een Tim Burtonesque Mexico, van een stedelijke omgeving tot iets wat op je eigen achtertuin lijkt. De levels zijn divers en origineel. Dit alles wordt weergegeven met texturen die je zullen verbazen. LittleBigPlanet is grafisch enorm indrukwekkend; alles in de wereld is gedetailleerd, kleurrijk en scherp weergegeven.

2

Naast een goed levelontwerp valt of staat een platformer met de besturing; bij geen enkel genre is het zo van belang om je sprongen goed te kunnen timen en een perfecte controle te hebben over je spelpersonage. Helaas loopt de game hier iets tegen de lamp. De besturing in LittleBigPlanet is te los en je Sackboy springt niet accuraat genoeg. Het is niets spelbrekends, maar vooral bij de latere levels, waarbij soms chirurgische precisie wat betreft sprongen wordt vereist, kun je de frustratie soms niet ontlopen. Combineer dit met het feit dat je maar drie ‘levens’ hebt bij een checkpoint (als je deze hebt verbruikt, mag je aan het begin van het level starten) en het is te begrijpen dat er zowaar een kleine olievlek drijft in de zee van kwaliteit die de game bezit.

Reacties (9)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.