LittleBigPlanet Review

Media Molecule zette de platformwereld op zijn kop met het veel te schattige LittleBigPlanet. De Sackboys en Sackgirls zijn de nieuwe mascottes voor Sony, en laten je kennis maken met een wereld vol fantasie. Een wereld waarin je niet alleen naar hartelust kunt spelen, maar ook zelf je eigen levels kunt maken en die met iedereen kunt delen.

Recentelijk heeft Media Molecule laten weten voorlopig geen vervolg op het spel te maken, omdat dat af zou doen aan het concept dat de community de levensduur van het spel verlengt. Maar dit neemt niet weg dat er een PSP-versie van de game kan komen. Deze is er nu, niet van Media Molecule maar van SCEE Cambridge.

LittleBigPlanet voor de PS3 is zo’n mooi product geworden omdat je ziet dat de ontwikkelaar er veel tijd en liefde ingestoken heeft. Het is een game waar de makers volledig achterstaan, en we kunnen ons al voorstellen dat ze in hun vrije tijd zelfs nog dingetjes voor het spel maakten. Dat een andere ontwikkelaar dan met de PSP-versie aan de slag gaat is even slikken, maar we kunnen je geruststellen dat die liefde er bij Sony Cambridge ook in zit, en ze een geweldig product neergezet hebben.

Vanaf het moment dat je de stem van Stephen Fry tijdens de introductie hoort, voelt het spel direct vertrouwd en echt als LittleBigPlanet. Het spel heeft bijna alles van het origineel, met een hele stapel aan levels van de makers zelf, uitgebreide mogelijkheden om je eigen levels te maken en een community waar je ontzettend veel nieuwe content kunt downloaden.

Natuurlijk zijn er enkele concessies die er gedaan moesten worden om de LittleBigPlanet-wereld op de PSP te kunnen duwen. Een van de meest opvallende dingen dat is verdwenen, is de multiplayer. Wij waren bang dat het spel hiermee de ziel van het origineel zou missen, want de meeste pret die wij met de PS3-game hebben gehad was in lokale multiplayer.

Maar hoewel het heel jammer is dat dit er niet in zit, hebben wij het niet gemist omdat het spel een overcompleet pakket is, zeker voor een systeem als de PSP. En alles bij elkaar genomen is het zelfs een van de beste titels die het systeem ooit heeft mogen verwelkomen.

Het origineel had nog wel de nodige kritiek te verduren over de besturing. Sowieso dat het springen niet zo scherp was als het had moeten zijn, maar ook omdat de sackboy in drie niveaus in de diepte kon bewegen, en dat werkt vaak goed maar niet altijd even soepel. Voor de PSP is dit teruggebracht naar twee niveaus, wat een stuk lekkerder speelt, maar waar toch ook nog genoeg creatieve dingen mee mogelijk zijn. Ook het springen zelf lijkt net wat scherper te zijn, waardoor het spel prettiger speelt.

Dat er ook bij SCEE Cambridge genoeg creatieve geesten zitten blijkt wel uit de levels die zij gemaakt hebben voor het verhaal. Het concept is hetzelfde als op de PS3, waarin je level voor level afgaat en daar de figuren die je tegenkomt helpt met hun problemen. Speel je het level uit dan krijg je bepaalde items, speel je het level uit zonder dood te gaan dan krijg je nog meer items. Speel je het uit met een shitload aan punten, dan krijg je – hoe toepasselijk – een shitload aan items.

Groot onderdeel van het plezier uit het origineel was het verzamelen van alle items, want in elk level zaten op geheime plekjes spulletjes verstopt die je vervolgens kon gebruiken in je zelfgemaakte levels. Op de PSP is deze verzameldrang onveranderd gebleven.

De levels zijn grotendeels niet al te moeilijk, maar bieden zeker een uitdaging, vooral als je alle items wil verzamelen. In tegenstelling tot de PS3-versie kun je zo vaak doodgaan als je wil. Uiteindelijk krijg je minder punten, maar je kunt altijd doorspelen.

Het spel heeft geen multiplayer om ruimte te kunnen houden voor al het andere dat LittleBigPlanet tot zo’n leuk spel maakt. Onder andere een uitgebreid physics-syteem, maar natuurlijk ook de editor die de levensduur van het spel aanzienlijk verhoogt.

Allereerst omdat je eigen levels kunt maken met ontzettend veel mogelijkheden, mits je er tijd in wil stoppen. Ideaal voor een lange saaie reis bijvoorbeeld; je kunt telkens weer een beetje aan je level werken voordat je het definitieve resultaat naar buiten stuurt. Maar de editor is vooral mooi omdat er constant nieuwe platformlevels en andere creatieve dingen te downloaden zijn.

Natuurlijk zit daar veel troep tussen, maar door te zoeken op ratings of levels die mensen aangeven als favoriet, kun je makkelijk het kaf van het koren scheiden.

Er zijn wat concessies op het gebied van de editor gedaan, maar hierdoor krijg je automatisch ook meer wat kleinere levels, wat perfect past in het ‘snack-size’ gaming dat Sony probeert te promoten met de PSP. Tijdens het maken van de levels heb je constant een meter in beeld die aangeeft hoe soepel het level gaat spelen.

Zo kun je er bijvoorbeeld voor kiezen iets minder verschillende materialen en verschillende stickers te gebruiken voor een soepelere ervaring. Maar je hebt nog steeds een flinke lading aan materialen en items om mee te doen wat je wil. En net als in het origineel is het niet reuze makkelijk om een level te maken, want er gaat vooral veel tijd in zitten. Maar heb je dat er voor over, dan kun je er al je creativiteit in kwijt.

In zekere zit past LittleBigPlanet misschien wel beter op de PSP dan op de PS3. De afwezigheid van de multiplayer laat een zeker gat achter, maar dit valt nauwelijks op met het plezier dat het spel je constant geeft. Het is nu een pure singleplayer-platfomer, maar wel direct de beste op de PSP.