Limbo

Hemels.

Laat ik het maar meteen eruit gooien: Limbo is een lastige game om een recensie over te schrijven. Niet omdat het concept zo vernieuwend is dat het lastig uit te leggen valt, integendeel: de game steekt bijzonder eenvoudig in elkaar. Wl omdat het een ervaring is die gewoon niet bezoedeld moet worden door voorkennis. Het is zo'n game waar je eigenlijk in moet duiken zonder enige weet van wat je te wachten staat en je gewoon mee moet laten voeren door de stroom. Ik zal dan ook mijn best doen om te laten weten wat deze game zo geweldig maakt zonder te verklappen wat je zoal staat te wachten.

In Limbo neem je de rol op je van een jongetje dat aan het begin van de game ontwaakt in een bos. Dit luidt het begin in van de reis die zowel het kleine hoofdkarakter als de speler zelf staat te wachten. Wie deze jongen is, waarom hij zich in deze wereld bevindt, wat voor wereld het is: niets van dit alles wordt ons uitgelegd. Wat de betekenis van de reis is, van de gebeurtenissen tijdens de game en van de karakters die je onderweg ontmoet is dan ook geheel aan de speler. Hier geen dagboek, achtergelaten documenten of missiedoelen die ons inzicht geven. Het is de speler zelf die de wereld invulling moet geven.

Meer over Limbo

Laat het echter wel vooropstaan dat het een wereld is waarin je jezelf wil verliezen. Geheel weergegeven in stijlvol zwart-wit weet het verscheidende emoties op te roepen. Zo is er de angst voor wat zich aan de horizon bevindt, een angst die afkomstig is van de dreiging die onderstreept wordt door het onheilspellende omgevingsgeluid muziek is een schaars goed in Limbo maar ook door de soms plotselinge en verrassend geweldadige manier waarop het jongetje van zijn leven wordt beroofd.

Er is ook de euforie die naar boven komt borrelen als je een oplossing weet te vinden voor een probleem wat je al tien minuten bezig weet te houden of euforie wanneer je op geweldige wijze afrekent met een zekere vijand die je al tijden achtervolgt. Boven alles is er echter de nieuwsgierigheid, de drang om meer te zien en te ervaren, hoe afschuwelijk en vijandig de wereld ook mag zijn.

Maar om meer te mogen zien van wat de game te bieden heeft, zullen we toch echt zelf aan de slag moeten. Zoals al eerder gezegd, is de opzet van Limbo heel eenvoudig en kan het als een puzzle-platformer beschouwd worden. Deze eenvoud komt vooral naar voren in de moveset van het jongetje. Hij kan rondwandelen en rennen, springen en objecten activeren of vastpakken om te verslepen. En dat is alles wat je nodig hebt om het avontuur tot een goed einde te brengen en de prinses mee naar huis te nemen. Gelukkig zegt eenvoud wat betreft besturing niets over de eenvoud van de game zelf en Limbo demonstreert dit duidelijk.

De moeilijkheidsgraad van het spel neemt namelijk flink toe hoe verder je komt. Zijn de puzzels en het platformen in het begin nog makkelijk, zoals bijvoorbeeld het verplaatsen van een berenval om iets in vast te grijpen of het springen over een kuil met stekels, daar worden ze al snel een stuk moeilijker. Zo kent de game later geniepige puzzels met dozen die je op een bepaald punt moet krijgen door slim gebruik te maken van andere objecten en de physics die in de game aanwezig zijn, maar vereist ook het platformen steeds meer precisie en betere timing.

Het eerste kwartier.

Gelukkig staan vrijwel alle problemen op zichzelf, wat ook onderstreepd wordt door de ruime aanwezigheid van checkpoints. Er hoeft dus niet constant op en neer gereisd te worden omdat je iets vergeten bent te doen tien schermen terug en het falen van de speler wordt niet hard afgestraft.

Deze opzet zorgt er echter wel voor dat Limbo een vrij kort spel is, zo'n drie uur lang. Er is immers geen kunstmatige oprekking in de vorm van nodeloze herhaling of constant op-en-neer rennen. Ook wordt bijna geen enkele puzzel of probleem in dezelfde vorm herhaald, iets wat wel vaak aanwezig is in andere games. Het resultaat is dan ook een korte game, die tegelijkertijd evenveel memorabele momenten bevat als games die vijf keer zo lang zijn. Het is het soort game wat weet te imponeren door de dichtheid en beknoptheid en de lengte tot een positief punt weet te verheffen.

Het moge ondertussen wel duidelijk zijn dat Limbo een fantastische toevoeging aan XBLA is. De sfeer, de gevoelens die het oproept en de gameplay die constant weet te prikkelen: veel beter krijg je ze niet. Als ik dan toch een minpunt moet noemen, dan is het dat ik Limbo nooit meer voor de eerste keer kan ervaren.

9 / 10

Lees ons scorebeleid Limbo Roland van Dorrestein Hemels. 2010-07-23T08:48:00+02:00 9 10

Reacties (5)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.