Legendary

Legendarisch slecht.

Geteste versie Xbox 360

Na een korte tijd gespeeld te hebben met Legendary wordt het al duidelijk dat de titel geen samenvatting is voor het spel in zijn geheel. Zonde, want een grap hierover is natuurlijk snel gemaakt. Legendary laat je niet bepaald met een legendarisch gevoel achter. Het spel voelt gedateerd aan en kent een aantal ongelukkige keuzes in verband met het ontwerp. Hierdoor houdt Legendary het hoofd niet boven water en al helemaal niet in een periode waarin zoveel spellen uitkomen die wel degelijk de stempel 'legendarisch' verdienen.

Toch is de basis van het verhaal helemaal niet verkeerd en bevat het veel potentieel. De uitvoer is echter minder geslaagd. Iets waar ontwikkelaar Spark Unlimited al eerder last van had toen ze Turning Point: Fall of Liberty op de markt brachten.

In Legendary speel je met meesterdief Charles Deckard, die wordt ingehuurd om een zeer speciaal artefact, wat de doos van Pandora blijkt te zijn, te stelen uit een museum. Volgens de mythe bevat deze doos alle onheil van de wereld, maar zolang de doos gesloten blijf is er niks aan de hand. Aangezien een gesloten onheilsdoos niet bepaald een spannend verhaal op zou leveren, opent Deckard het ding en breekt alle hel los in Legendary.

Het onheil bestaat in dit geval uit allerlei mythische wezens, zoals griffioenen, weerwolven, golems en minotaurussen. Bij het openen van de doos is er bij Deckard bovendien het Signet, een speciaal teken, in zijn lichaam gebrand. Dit stelt hem in staat om Animus Vitae, oftewel levensenergie, te absorberen van gesneuvelde vijanden. Hiermee kun je je levensbalk vullen of een energiestoot uitdelen, zoals een Force Push uit The Force Unleashed of na het gebruiken van bepaalde plasmids in BioShock … alleen ziet het er in Legendary een stuk minder spectaculair uit.

1

Dit alles is een leuke insteek voor een verhaal, maar wanneer je eenmaal gaat spelen blijkt Legendary nog strakker geregisseerd te zijn dan menig toneelstuk. De eerste taak van de meesterdief is om uit het museum te ontsnappen, dat door de krachtige energie van de geopende doos van Pandora (wat klinkt dat ranzig) op instorten staat. De weg vinden is hierbij niet moeilijk, want overal waar de ontwikkelaar niet wilt dat je gaat, blokkeert een pilaar je de weg of liggen er 'toevallig' wat resten van een ingestorte muur. Wanneer je vervolgens de straten van New York betreedt zijn auto’s net zo tot een aanrijding gekomen dat er maar één bepaalde doorgang is.

Pogingen om het spel indrukwekkender te maken door bepaalde scripted events toe te voegen werkt aanvankelijk wel, om uiteindelijk dan toch te falen. Een voorbeeld is een groepje vliegende griffioenen die spectaculair in de lucht trucjes uithalen. Je ziet dit alles wanneer je langs een weggeblazen muur loopt. Aanvankelijk is de vlucht van de kolossale beesten imposant, maar als je even blijft kijken merk je dat de luchtkunstjes zich gewoon om de zoveel seconden herhalen.

Ook tergend is de fysieke toestand van Deckard. Hoewel hij er in de tussenfilmpjes fit en slank uitziet, lijkt hij tijdens het spelen flink wat kilo’s aan te zijn gekomen waardoor springen een haast onmogelijke taak wordt. Legendary zit vol met randen en leuningen waar je niet overheen kunt en dus een stukje om moet lopen. Een goedkope manier om het spel wat te rekken.

Reacties (2)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.