Just Cause 2 Review

Tegenwoordig zijn we gewend dat ontwikkelaars ons in games precies leiden van het ene naar het andere leuke moment. Alles is zo voorgeprogrammeerd dat het voor de speler nauwelijks meer mogelijk is om van het vaste pad af te gaan. En als dit wel mogelijk is, lijken we er nauwelijks meer reden voor te hebben.

Van dat laatste is Grand Theft Auto IV een goed voorbeeld. Het spel biedt een prachtige stad en een mooie speelervaring, maar terecht missen veel gamers de fun die ze hadden met bijvoorbeeld Vice City. En dat plezier zat voornamelijk in de leuke dingen er omheen. Kleine ongeindingetjes en gewoonweg de stad gebruiken als jouw speeltuin en lekker spelen.

Als er een spel is die ons weer echt laat spelen dan is het wel Just Cause 2. Je krijgt een parachute die je oneindig kunt gebruiken, een enterhaak waarmee je jezelf overal naar toe kan trekken en voorwerpen aan elkaar vast kunt binden, en een gigantische wereld waarin de natuurwetten lang niet zo strikt gelden als dat we gewend zijn.

De speeltuin in Just Cause 2 is het eiland Panau, waar een corrupte president de leiding heeft. Die man moet gestopt worden en jij bent natuurlijk de enige die dat voor elkaar kan krijgen. Dus je springt uit een helikopter, landt naast een vijandelijke basis en de pret kan beginnen.

Verassend genoeg zijn er maar zeven missies in het spel die het verhaal vooruit helpen. Maar dit betekent niet dat je jezelf zult vervelen. Het is namelijk de bedoeling om de macht van de overheid te verkleinen door de verschillende criminele organisaties op het eiland een handje te helpen met hun missies.

Er zijn bijna vijftig van deze missies en na onze eerdere speelsessie waren we bang dat deze allemaal op elkaar leken, maar dat valt echt reuze mee. Er zijn wel een paar missies die zo nu en dan terugkomen, vooral de missie waarin je een vesting moet innemen met een groepje andere strijders, maar voor de rest zit er best de nodige variatie in.

Over de kwaliteit zijn we wat minder te spreken. Hoewel er enkele hele leuke missies tussenzitten is het merendeel matig. Natuurlijk kun je door je eigen fantasie te gebruiken de opdrachten leuker maken, maar het komt er op neer dat de missies en het verhaal eigenlijk het zwakste punt van het spel zijn.

De kracht zit in de vrijheid. De vrijheid om je voort te bewegen, de vrijheid om te gaan waar je wil en de vrijheid om te doen wat je wil. De combinatie van de parachute met de enterhaak is geweldig verzonnen. Je kunt makkelijk van het ene naar het andere punt reizen door de twee gadgets te combineren. De haak kun je gebruiken om op elk voorwerp vast te zetten en jezelf er naar toe te trekken. Trek je vervolgens de parachute open, dan vlieg je weer een stukje verder. Je kunt jezelf natuurlijk ook naar een voertuig toe trekken, de bestuurder eruit sleuren en zelf achter het stuur plaatsnemen.

De voertuigen zelf besturen vrij behoorlijk, wat extra opvalt omdat dit in dergelijke games vaak niet het geval is. Waar wij nog wel flinke problemen mee hadden waren de vliegtuigen, die of erg log of juist te soepel reageren, wat vervelend is als je een klein doel wil raken of door checkpoints wil vliegen in een van de vele challenges op het eiland.

En hoewel een vliegtuig in reallife natuurlijk ook niet makkelijk te besturen is, neemt Just Cause 2 alle logische regels met zo’n flinke korrel zout dat ze hier ook wel iets op in hadden kunnen leveren. Verder is de over-the-top actie heerlijk, waarin je van voertuig naar voertuig kunt springen, staand op de daken mee kunt rijden en van duizelingwekkende hoogtes naar beneden kunt vallen, maar als je op het laatste moment nog ff je parachute of haak gebruikt altijd weer met beide voeten op de grond belandt.

Maar je kunt de enterhaak op nog meer manieren gebruiken, omdat je altijd twee punten met elkaar kunt verbinden. Verbind je een auto met een beeld van de president, dan kun je met het voertuig het beeld omtrekken. Verbind je een helikopter met een vijand, dan kun je rondvliegen met een mannetje onder je voertuig, bind je hem vast aan een vat zuurstof kun je hem zien wegvliegen. Bind je een vijand aan de muur dan heb je een piñata.

Dus je zult het voornamelijk van je eigen fantasie moeten hebben. Zodra je de missies doorgespeeld hebt kun je nog uren lang plezier hebben met spelen op het eiland. Er zijn genoeg dingen te vernietigen en opdrachtjes te voldoen. Deze vernietiging komt telkens op hetzelfde neer maar het is aan jezelf om het leuk te maken en daar krijg je genoeg mogelijkheden voor.

Just Cause 2 is wel een ware hel voor diegene die een game per se tot 100% willen uitspelen. Letterlijk duizenden items te verzamelen, flinke stapel missies te voldoen, hele ladingen met challenges te volbrengen en dan ook nog de leuke Achievements waar je enkele hele aardige opdrachten voorgeschoteld krijgt.

Zodra je het spel uitspeelt kom je terecht in de Mercenary-mode. Hierin zie je na elke actie die je doet hoever je bent in compleet uitspelen van het spel. Erg handig, maar het lijkt toch alsof Avalanche Studios net iets teveel is losgeslagen met het verzamelen van items en het vernietigen van basissen. Wij hebben nu bijna dertig uur in het spel gestopt en zitten op nog geen veertig procent van het totaal. Niet heel gek als je op zo’n gigantisch bijvoorbeeld eiland 2700 kistjes moet zien te vinden.

En als je dan voornamelijk bezig gaat om dat percentage omhoog te krijgen en je het eigen plezier maken uit het oog verliest, zie je ook direct dat de rest van het spel helemaal niet zoveel voorstelt, iets dat best jammer is. We zien nog wel de nodige DLC verschijnen en daar kijken we ook erg naar uit, maar een multiplayer zoals in Crackdown had de levensduur onwaarschijnlijk verlengt. Een wipwap is ook maar zolang leuk in je eentje.

Just Cause 2 geeft ons een speeltuin zoals we die nog niet eerder hebben gezien. De vrijheid is enorm, het speelplezier geweldig. Als game op zich met de missies en het verhaal stelt het niet zoveel voor, maar door de overdreven actie, de soepele gameplay en vooral de vele mogelijkheden met de enterhaak en parachute is Just Cause 2 geweldig leuk.