Heavy Rain Review

Pagina 1 of 2. Pagina 2

Er is al veel gesproken en geschreven over Heavy Rain en ook wij hebben de nodige artikelen gepubliceerd. Na zowel de E3 als de Gamescom stond Heavy Rain bovenaan in onze lijstjes van meest indrukwekkende titels. Het spel heeft aan hele hoge verwachtingen te voldoen, dus gewapend met paraplu mogen we ons eindelijk wagen aan de volledige game.

Er is geen wolkje aan de lucht als het spel start met Ethan Mars, een doorsnee jonge vader. Houdt van zijn vrouw, speelt graag met zijn twee zoons en als architect weet hij zijn gezin goed te onderhouden. Maar Mars’ zonnige leven neemt al snel een omwenteling naar slecht weer als in een ongeluk zijn oudste zoon overlijdt en hij een half jaar in een coma terecht komt. Enige tijd later zijn de depressieve Ethan en zijn vrouw uit elkaar gegroeid en is het voor hem erg moeilijk om nog liefde voor zijn andere zoon te tonen, iets waar beide onder lijden.

Het verhaal van de game draait om de Origami Killer, een seriemoordenaar die jongens ontvoert en enkele dagen later ergens dood achterlaat met een origamifiguurtje en een orchidee. Ethan raakt in complete wanhoop als de Origami Killer zijn tweede zoon te pakken heeft en zet alles op alles om hem terug te krijgen. Daarbij speel je niet alleen met Ethan, maar ook met FBI-agent Norman Jayden, privé-detective Scott Shelby en de slapeloze Madison Paige. Je volgt elk van hun verhalen en hun jacht naar de Origami Killer en al snel kruisen de paden van de personages elkaar.

Heavy Rain gebruikt een unieke besturing waar bij velen nog veel onduidelijkheid over heerst. Het is niet zo dat je zo nu en dan op een knop moet drukken om de ‘film’ verder te laten gaan, en het is ook niet alleen buttonbashen wat er van je gevraagd wordt. Het is een spel waarin je gewoon rondloopt en knoppen op een hele logische manier gebruikt om acties in het spel te doen.

Bijvoorbeeld op het begin van het verhaal moet je borden uit een kastje halen. Je schuift het deurtje open door de rechterstick naar rechts te bewegen. Het deurtje blijft klemmen dus duw je de hele controller naar rechts om er flink aan te trekken en het deurtje schiet open. Door de rechterstick naar onder te bewegen pak je de borden. Vervolgens moet je voorzichtig de borden op tafel zetten, dus beweeg je heel zachtjes de stick naar links of rechts. Dit gebeurt allemaal via handige symbolen die laten zien welke acties je kunt doen op dat moment.

Het is maar een voorbeeld van een klein stukje in het spel, maar de besturing wordt constant op deze manier gebruikt. Zit je in een wilde autoscène, dan moet je de complete controller als een stuur draaien om op het nippertje voor een auto uit te wijken. Wil je jezelf bevrijden terwijl je vastgebonden zit dan ga je schudden met de controller. Het is extreem intuïtief. Er zijn daarbij drie moeilijkheidsgraden, die er voor zorgen dat hetgeen wat er van je verwacht wordt complexer is en het geheel meer een uitdaging wordt.

Een goed voorbeeld van een uitdagende situatie in het spel is wanneer Ethan zich door een veld aan elektriciteitskabels moet werken om zichzelf te bewijzen en hopelijk dichter bij zijn ontvoerde zoontje te komen. Je moet hier net als het personage hele ingewikkelde capriolen uithalen om goed tussen de kabels door te klauteren en geen schokken te ontvangen. Bij onze eerste speelsessie faalde dit en moesten we door een deur waar dik ‘coward’ op geschreven stond. En dan voel je jezelf toch flink klote.

Want naast dat het spel thema’s aanbreekt die je zelden tot nooit terugziet in videogames, weet het je ook op emotioneel gebied anders te raken dan andere titels. En daarmee laat Heavy Rain de meerwaarde zien van het vertellen van dit verhaal in een game in plaats van een film. Het ligt aan jouw fouten dat het personage niet dichter bij zijn zoon komt. Je kijkt niet naar een personage die faalt, maar jij faalt.

Ga naar pagina 2