Heavy Rain Review

Er is al veel gesproken en geschreven over Heavy Rain en ook wij hebben de nodige artikelen gepubliceerd. Na zowel de E3 als de Gamescom stond Heavy Rain bovenaan in onze lijstjes van meest indrukwekkende titels. Het spel heeft aan hele hoge verwachtingen te voldoen, dus gewapend met paraplu mogen we ons eindelijk wagen aan de volledige game.

Er is geen wolkje aan de lucht als het spel start met Ethan Mars, een doorsnee jonge vader. Houdt van zijn vrouw, speelt graag met zijn twee zoons en als architect weet hij zijn gezin goed te onderhouden. Maar Mars’ zonnige leven neemt al snel een omwenteling naar slecht weer als in een ongeluk zijn oudste zoon overlijdt en hij een half jaar in een coma terecht komt. Enige tijd later zijn de depressieve Ethan en zijn vrouw uit elkaar gegroeid en is het voor hem erg moeilijk om nog liefde voor zijn andere zoon te tonen, iets waar beide onder lijden.

Het verhaal van de game draait om de Origami Killer, een seriemoordenaar die jongens ontvoert en enkele dagen later ergens dood achterlaat met een origamifiguurtje en een orchidee. Ethan raakt in complete wanhoop als de Origami Killer zijn tweede zoon te pakken heeft en zet alles op alles om hem terug te krijgen. Daarbij speel je niet alleen met Ethan, maar ook met FBI-agent Norman Jayden, privé-detective Scott Shelby en de slapeloze Madison Paige. Je volgt elk van hun verhalen en hun jacht naar de Origami Killer en al snel kruisen de paden van de personages elkaar.

Heavy Rain gebruikt een unieke besturing waar bij velen nog veel onduidelijkheid over heerst. Het is niet zo dat je zo nu en dan op een knop moet drukken om de ‘film’ verder te laten gaan, en het is ook niet alleen buttonbashen wat er van je gevraagd wordt. Het is een spel waarin je gewoon rondloopt en knoppen op een hele logische manier gebruikt om acties in het spel te doen.

Bijvoorbeeld op het begin van het verhaal moet je borden uit een kastje halen. Je schuift het deurtje open door de rechterstick naar rechts te bewegen. Het deurtje blijft klemmen dus duw je de hele controller naar rechts om er flink aan te trekken en het deurtje schiet open. Door de rechterstick naar onder te bewegen pak je de borden. Vervolgens moet je voorzichtig de borden op tafel zetten, dus beweeg je heel zachtjes de stick naar links of rechts. Dit gebeurt allemaal via handige symbolen die laten zien welke acties je kunt doen op dat moment.

Het is maar een voorbeeld van een klein stukje in het spel, maar de besturing wordt constant op deze manier gebruikt. Zit je in een wilde autoscène, dan moet je de complete controller als een stuur draaien om op het nippertje voor een auto uit te wijken. Wil je jezelf bevrijden terwijl je vastgebonden zit dan ga je schudden met de controller. Het is extreem intuïtief. Er zijn daarbij drie moeilijkheidsgraden, die er voor zorgen dat hetgeen wat er van je verwacht wordt complexer is en het geheel meer een uitdaging wordt.

Een goed voorbeeld van een uitdagende situatie in het spel is wanneer Ethan zich door een veld aan elektriciteitskabels moet werken om zichzelf te bewijzen en hopelijk dichter bij zijn ontvoerde zoontje te komen. Je moet hier net als het personage hele ingewikkelde capriolen uithalen om goed tussen de kabels door te klauteren en geen schokken te ontvangen. Bij onze eerste speelsessie faalde dit en moesten we door een deur waar dik ‘coward’ op geschreven stond. En dan voel je jezelf toch flink klote.

Want naast dat het spel thema’s aanbreekt die je zelden tot nooit terugziet in videogames, weet het je ook op emotioneel gebied anders te raken dan andere titels. En daarmee laat Heavy Rain de meerwaarde zien van het vertellen van dit verhaal in een game in plaats van een film. Het ligt aan jouw fouten dat het personage niet dichter bij zijn zoon komt. Je kijkt niet naar een personage die faalt, maar jij faalt.

Nog een voorbeeld is als één van de personages ergens een doorsnee bezoek pleegt om wat aanknopingspunten te vinden. Aan het eind van zijn bezoek gaat alles mis en moet hij alles wat hij heeft aangeraakt schoonvegen om de vingerafdrukken te verwijderen. Het is dan belangrijk om heel goed na te denken over wat je allemaal aangeraakt hebt de afgelopen minuten. Als je dan denkt klaar te zijn en vertrekt en er vervolgens toch achterkomt dat je iets bent vergeten, kun je jezelf wel voor je kop slaan.

Je kunt ook dood in het spel, en dan houdt de boel niet op. Het verhaal gaat verder, maar de consequentie van je sterven is dat je een deel van het verhaal anders kan lopen, of zelfs dat je hele stukken gaat missen. En omdat je graag zoveel mogelijk van het verhaal wil weten en meeleeft met de personages wil je absoluut niet dat dit gebeurt.

De situaties waarbij je eigen leven in gevaar is worden hierdoor onwijs intens. Het zijn echt spannende stukken waarin je letterlijk op het puntje van je stoel gaat zitten, je compleet in het spel zit en alles doet om het leven van je personage te redden. De makers willen dat de speler meer waarde geeft aan een mensenleven en daar zijn ze uitermate goed in geslaagd.

De kans is groot dat je tijdens het spelen wel eens een verkeerde keuze maakt. Je probeert altijd het juiste te doen, maar in bepaalde situaties kun je misschien overhaast reageren en bijvoorbeeld iemand neerschieten in plaats van hem rustig er van proberen te overtuigen dat hij zijn pistool moet laten zakken. En dat geeft best een rotgevoel, omdat je die situatie beter had kunnen benaderen.

Het is niet zo dat als je een knop mist of een actie verkeerd uitvoert je een stukje opnieuw moet spelen of zelfs het spel opnieuw mag starten. Je krijgt namelijk geen herkansingen. Je speelt een verhaal en je moet leven met de keuzes en fouten die je gemaakt hebt tijdens het spelen. En doordat er allerlei elementen in het spel anders kunnen lopen krijg je veel verschillende eindes.

Technisch gezien zitten er nog wat kleine haakjes en oogjes aan het spel. Vooral het rondlopen geeft wel eens irritatie, omdat je personage vaak net niet de richting op loopt dat jij wil, en dat is onhandig in krappe ruimtes vol met meubels. Helemaal als je onder tijdsdruk iets moet doen.

De personages zijn daarnaast allemaal uitgebreid gemotioncaptured en qua animaties zie je dat er absoluut aan af. Erg jammer is het vervolgens dat zoiets als de lippen bij het praten er erg vreemd uit ziet. De beperkingen qua techniek worden ook direct duidelijk in de intieme scènes. Omdat in de engine de personages elkaar niet goed kunnen aanraken, lijkt bijvoorbeeld het zoenen meer alsof ze intens een potje tegen elkaar aan het ademen zijn.

Het verhaal hebben wij in zo’n twaalf uur doorgespeeld, en dat is een mooie lengte waarbij het tot het eind toe boeiend blijft zonder de bovennatuurlijke extra wazigheid van Fahrenheit, de vorige game van ontwikkelaar Quantic Dream. Heavy Rain zul je niet direct nog een keer spelen, omdat het een game is dat om het verhaal draait en dat verhaal toch grotendeels hetzelfde blijft. Maar het is absoluut een titel die je na een tijdje weer eens kunt spelen en dan merk je dat dingen anders kunnen lopen en dan kun je weer compleet verrast worden door de ervaring.

Heavy Rain is een bijzonder spel dat in het medium nieuwe thema’s, emoties en morele afwegingen aanbreekt. Het is niet een spel voor iedereen, juist omdat het zo anders is dan normaal; het is traag en is voor sommigen waarschijnlijk te veel film voor een game. Maar als je open staat voor eens wat anders, voor een nieuwe manier van verhaal vertellen en beleven, dan is Heavy Rain iets dat je niet wil missen.