Halo 3: ODST Review

Het moge duidelijk zijn dat hoewel Microsoft en Bungie officieel uit elkaar zijn gegaan, ze nog erg veel van elkaar houden. En de zorg voor hun succesvolle kind Halo blijven beide partijen dan ook graag delen. Halo is een enorme franchise geworden, en beide partijen zijn nog lang niet klaar om dat los te laten. Hopelijk krijgen we binnenkort meer te weten over Halo: Reach, maar tot het zover is kunnen we aan de slag met Halo 3: ODST.

Het spel is een wat vreemde eend in de bijt. Eerst was het een uitbreiding, maar nu moeten we het zien als een stand-alone game. Eerst heette het Recon, maar nu ODST - naar de Orbital Drop Shock Troopers die de hoofdrol spelen. Ja, geen Master Chief dus en geen enkele andere spartan die je te hulp schiet.

Dit betekent niet dat je er kansloos voor staat. Want hoewel de spartans tot dusverre getrained en verbeterd zijn dat ze het MJOLNIR-pak kunnen dragen zonder uit elkaar gescheurd te worden, hebben de ODST ook een zware training ondergaan en staan ze duidelijk ver boven de gemiddelde militair.

Dit neemt niet weg dat je voorzichtiger te werk moet gaan, en dit komt duidelijk terug in de gameplay. Het spel is duidelijk Halo, het speelt als Halo, je hebt dezelfde trucjes als in Halo, maar je bent zwakker. Je hebt geen schild dat zich elke keer weer herlaadt, en daarom zijn de health-packs uit de eerste Halo weer boven water gehaald. Wel heb je stamina. Je wordt vermoeid als je geraakt wordt, en door uit te rusten kun je weer op sterkte komen. Dit werkt eigenlijk bijna hetzelfde als het schild van Master Chief, maar je stamina is snel leeg en daarna is je levensmeter aan de beurt.

Het spel speelt zich af tussen de avonturen in Halo 2 en Halo 3. The Covenant hebben de aarde ontdekt en begint haar vernietigende aanval op de planeet. Jij start als Rookie, en stort met een groepje ODST-ers uit een schip om daar een stokje voor te steken. De boel gaat echter flink mis en de teamleden worden van elkaar gescheiden in de Afrikaanse stad New Mombasa.

Je wordt wakker zes uur na de landing, en zet je eerste stappen in het met nacht verhulde metropool. Een leuke bijkomstigheid van de ODST is hun helm waardoor ze meer kunnen zien dan met het blote oog. Door de helm te activeren worden alle objecten in de wereld omlijnd. Vijanden in het rood, mensen in het groen en interessante objecten in het geel. Dit ziet er niet alleen heel gelikt uit, maar is ook extreem handig.

New Mombasa dient voor de Rookie als een soort hub-wereld, waarin hij op zoek gaat naar wat er met de andere teamleden is gebeurd. Covenant lopen in patrouilles door de stad, waarmee je uiteraard moet afrekenen, maar de echte actie gebeurt in de flashbacks waarin je meer komt te weten hoe het de andere ODST is vergaan.

In deze flashbacks speel je omstebeurt met de andere leden, echte personages met namen, gezichten en bekende stemmen (zoals die van Nathan Fillion). Net als Master Chief blijft de Rookie zelf gedurende het hele spel anoniem en doet hij nooit zijn helm af. Vast bang voor helmhaar.

Tijdens het spelen kom je alles tegen wat zo vermakelijk was in de Halo-trilogie. De bekende ‘thirty seconds of fun’ waarin je telkens shoot-outs hebt van zo’n dertig secondes. En daarna natuurlijk het rijden met de warthog, chaos aanrichten met een tank, vliegen in een banshee en vooral heel veel Brutes, Grunts en Jackals neerhalen met de verschillende wapens.

De wapens zijn allemaal wel bekend. Er zijn er een paar weggehaald en enkele wapens zijn iets aangepast vergeleken met wat we gewend zijn, maar het voelt allemaal erg vertrouwd. Wel zul je er aan moeten wennen dat dual-wielding verdwenen is. Je houdt één wapen in je hand en daar moet je het mee doen.

De afwisseling tussen de flashbacks en de ontdekkingstocht in New Mambasa is verfrissend. Maar toch wordt het op een gegeven moment wel wat vervelend om weer een heel stuk naar het volgende punt te moeten lopen. Bungie heeft er in ieder geval wel goed werk van gemaakt door ervoor te zorgen dat je nooit verdwaald zult raken door een slimme AI in de stad die je altijd de juiste weg wil wijzen.

De nieuwe campaign, die natuurlijk alleen of in coöp te spelen valt, hadden wij in een kleine zes uur uitgespeeld. We kregen daarbij helaas ook het idee dat het verhaal richting het eind toe steeds onnodig werd uitgerekt door lange gangenstelsels en oneindige stromen vijanden. Maar dit mag de pret niet drukken, want we hebben ons goed vermaakt. En als je liever rustiger speelt en alles wil ontdekken zijn er ook nog audiofragmenten van een apart verhaal te vinden in de stad, wat de verzamelaars in ieder extra speeltijd biedt.

Naast de campaign is er ook nog een Firefight-mode. Het idee kennen we al van andere games en het is laatst vooral goed uitgewerkt in Gears of War 2. Je kunt met maximaal vier spelers het veld in waar constant golven aan vijanden verschijnen die je neer moet halen. Hier krijg je scores voor, en het idee is om zo hoog mogelijke score te krijgen en, uiteraard, te overleven.

De vijanden zijn random, dus je weet nooit wat je kunt verwachten. Daarnaast zijn er tien verschillende maps, waarvan er 3 variaties zijn en niet geheel verschillend. Voor extra variatie kun je nog skulls gebruiken. Het principe werkt goed in de wereld van Halo, en het is een hele leuke toevoeging waarin je met een groepje maten urenlang mee aan de slag kunt.

ODST heeft verder geen eigen multiplayer, en dat is een logische keuze. Op een tweede disc staat Halo 3: Mythic, wat de Halo 3 multiplayer is met alle uitgebrachte mappacks en daarnaast nog enkele nieuwe maps uniek voor deze disc. De Halo 3 multiplayer is nog steeds een van de beste multiplayer-ervaringen in zijn soort en met deze disc kun je weinig wensen meer hebben voor toevoegingen. Voor de gelegenheid hebben we nog even enkele potjes gespeeld, en we waren direct weer hooked.

Maar is Halo 3: ODST nou een uitbreiding of een stand-alone game? Aan de ene kant een stand-alone game die gespeeld kan worden zonder de andere Halo-games aangeraakt te hebben, hoewel je duidelijk meer er uit haalt als je dit wel hebt gedaan. Ook staat de Halo 3 multiplayer nog als een huis, en als je daar nog niet aan begonnen bent is dit het moment om er alsnog in te springen.

Aan de andere kant is het spel een echte uitbreiding. Met dezelfde graphics – hoewel iets opgepoetst, dezelfde wapens en vijanden en grotendeels dezelfde gameplay. Het doet weinig nieuws en laat je vooral dingen spelen die je eerder ook al gedaan hebt. Dus verwacht geen baanbrekende dingen, maar een erg leuk nieuw avontuur in het Halo-universum. En het moge duidelijk zijn dat we de Master Chief niet nodig hebben, want de ODST zijn ondanks alles ook echte helden.