Grand Theft Auto: Chinatown Wars

Klein, maar oh zo fijn.

Grand Theft Auto is al op heel wat platformen verschenen. De meeste mensen zullen de reeks echter automatisch verbinden met de PlayStation-consoles, al heeft ontwikkelaar Rockstar er sinds het vierde deel resoluut voor gekozen om zich voornamelijk bij het kamp van Microsoft aan te sluiten. Zo konden Xbox 360-bezitters een maand geleden – volledig exclusief – de allereerste downloadable content voor het spel van Marketplace plukken in de vorm van The Lost and the Damned. Uiteraard een doorn in het oog van Sony-aanhangers, maar hoe moeten de personen zich voelen met enkel de consoles van Nintendo in huis? De laatste GTA-game waarmee deze omvangrijke groep aan de slag mocht gaan was namelijk Grand Theft Auto Advance voor de GBA , een titel uit 2004 die de middelmatigheid zelden wist te overstijgen.

Bovendien ging het hier om een draagbare versie van het spel, terwijl GTA ondertussen al heel wat jaartjes de 3D-overstap had gemaakt sinds de introductie van de PlayStation 2. Het leek wel alsof de combinatie Rockstar en Nintendo vergeleken kon worden met de tegengestelde begrippen Jack Thompson en logisch denken. En toen kondigde men GTA: Chinatown Wars voor de Nintendo DS aan.

Toegegeven, met de bittere nasmaak van GTA Advance nog in de mond werden we niet bepaald warm van het idee. Naarmate de PR-machine rond het spel op gang kwam wist Rockstar ons echter steeds enthousiaster te maken. De treffende filmpjes, de vlotte gameplay en 2D-graphics die ons terug deden denken naar de beginperiode – volgens velen de gloriedagen - van de GTA-reeks waren te mooi om waar te zijn. Ondertussen hebben we zo’n twintig uur met de game doorgebracht en het schrijven van deze review voelt als een straf aan. Tijdens het schrijven is het namelijk niet mogelijk om gewoon verder GTA: Chinatown Wars te spelen, iets wat we het liefst heel de dag lang zouden doen.

3

Chinatown Wars is al meteen van het begin een schot in de roos. Aan de hand van een intro maken we kennis met Huang, een Chinese jongeman die in Liberty City op zoek moet gaan naar een legendarisch zwaard. Dit wapen is verloren gegaan sinds de dood van Huang zijn vader, een magische bendeleider. Nu de kat van huis is – in dit geval is die kat dus dood – dansen de muizen op tafel, wat in Liberty City gelijk staat met een onderlinge strijd om wie de nieuwe baas van de bende zal worden. Huang kom middenin het gekibbel te staan en zal voor alle partijen heel wat klusjes op moeten knappen terwijl hij tussendoor het zwaard van zijn vader tracht te vinden.

Een leuk verhaal met heel wat memorabele personages, maar dat ook een stuk minder episch is dan dat uit GTA IV. Voor een groot deel komt dat door het ontbreken van gesproken dialogen en het gemis van dynamische tussenfilmpjes. Gezien de beperkingen die het DS-systeem nu eenmaal met zich meebrengt heeft Rockstar het verhalende aspect relatief simpel gehouden, vol met gesprekken die op een korte tijd meteen aangeven waar het op staat. Dat wil echter niet zeggen dat de dialogen slecht zijn. Naar goede gewoonte zijn de conversaties tussen Huang en zijn opdrachtgevers vaak doorspekt met de ondertussen typische GTA-humor.

Ook moet je zeker niet denken dat het spelen van GTA op de DS, een systeem dat zich voor een groot stuk op de casual gamer richt, automatisch minder volwassen zal aanvoelen. Scheldwoorden zijn overvloedig aanwezig, hier en daar wat seksuele scŤnes en rondvliegend bloed maken allemaal deel uit van Chinatown Wars, waarschijnlijk een van de meest hardcore spellen op de handheld van Nintendo tot nu toe. Dat merk je overigens niet enkel aan het uiterlijke plaatje, ook qua gameplay is deze draagbare GTA een opvallend diepgaand pakket.

Het grootste gedeelte van het spel bestaat nog steeds uit het spelen van missies. Een bom plaatsen onder een auto, het stelen van een vrachtwagen en het neerhalen van vijandige bendeleden: de doorwinterde GTA-spelers kennen het wel. Wat het uitvoeren van opdrachten in Chinatown Wars zo speciaal maakt is de aanwezigheid van het touchscreen. Onze stylus hebben we al vaker, tot vervelens toe zelfs, moeten gebruiken om allerlei maffe minigames te spelen. Rockstar ziet het onderste schermpje van de DS echter als een soort van gereedschapskist voor de betere boef en introduceert het touchscreen niet als leuk extraatje, maar als een volwaardig, perfect geÔntegreerd deel van de gameplay.

4

Alle gelegenheden bespreken waarbij het touchscreen gebruikt moet worden is onbegonnen werk, maar enkele voorbeelden kunnen nooit kwaad. Het gooien van granaten en molotovcocktails is een perfect voorbeeld om aan te geven dat Rockstar tijdens de ontwikkeling van Chinatown Wars steeds de DS in het achterhoofd heeft gehad. Op het onderste scherm kun je namelijk simpelweg met je duim aangeven hoe hard je een projectiel gooit, en waar het op het bovenste scherm – waar alle actie zich afspeelt – terecht moet komen. Ook het beheren van je wapenarsenaal, het navigeren op de landkaart en het gebruiken van je PDA doe je steeds weer met de stylus in de hand.

De PDA is overigens een van de meest toegankelijk menustructuren ooit in een draagbare game. Dit staaltje technologie bevat in Chinatown Wars zowat alles wat een crimineel nodig heeft. Een GPS vol met handige snufjes, een mailbox, informatie over zowat alles in het spel en – misschien nog het voornaamste – handelsinformatie waarmee drugs dealen nog nooit zo simpel was (niet dat wij weten of het anders een moeilijke bezigheid is). Inderdaad, in Chinatown Wars is het mogelijk om acid, coke, weed en nog andere stoute middeltjes te kopen en verkopen op de straten van Liberty City. Controverse verzekerd, maar voor ons is het vooral belangrijk dat dealen een van de meest verslavende randactiviteiten ooit binnen de GTA-reeks is.

Reacties (3)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.