God of War III Review

De God of War-trilogie sluit af met een game die de serie voor het eerst naar de PlayStation 3 brengt, en dan kan het niet anders dat Kratos’ avontuur alleen maar grootser, mooier en spectaculairder wordt. Kratos is klaar om voor eens en altijd met de goden af te rekenen. Hij wil wraak en dat zal hij krijgen.

De derde God of War start direct waar het eerste deel ophield. Kratos op de rug van Gaia beklimt samen met de andere titanen de berg Olympus om een partijtje goddelijk ass te whoopen. Wat je krijgt is een epische start van het avontuur, waarin je direct je eerste god mag verslaan. Niet de minste, want Poseidon pakt flink uit. Een onwijs goed begin dat de lat erg hoog legt voor het vervolg.

Maar je komt bedrogen uit als je denkt dat de rest van het spel doorgaat met die grootste constant bewegende levels en Olympus als strijdveld, want al snel bereiken Gaia en Kratos het topje van de berg en schopt Zeus ze er net zo hard weer vanaf met als resultaat dat Kratos helemaal naar beneden valt en een duik maakt in de rivier Stix. Daardoor raakt hij zijn krachten kwijt en zal hij weer helemaal opnieuw moeten beginnen.

Ook God of War III volgt dus gewoon het principe van de vorige games waarin je langzaam steeds nieuwe moves en wapens krijgt om een overhand te bieden aan de steeds sterker wordende vijanden. Maar er zijn nieuwe wapens, nieuwe magische krachten en nieuwe aanvallen waarmee Kratos één voor één de goden van zijn lijstje afstreept. En nu je toch in de onderwereld bent kun je direct bij Hades aankloppen.

In de essentie volgt God of War III hetzelfde stramien als zijn voorgangers, met de soepele actie en veel bekende vijanden die je omlegt met de trouwe messen en kettingen. Veel aanvallen zijn hetzelfde gebleven, wat vertrouwd aanvoelt, maar er zijn ook uitbreidingen die de actie net weer wat frisser aan laat voelen. Er is bijvoorbeeld de mogelijkheid om jezelf met de Chains naar een vijand toe te trekken.

Ontwikkelaar Santa Monica Studio heeft natuurlijk ook wel door dat iedereen het liefst de Chains gebruikt en de andere wapens achterwege laat, dus daarom heeft het team gewoonweg twee variaties op de Chains gebouwd, één met haken en één met elektriciteit. De beste toevoeging is echter het wapen dat je van Hercules afpakt: De Cestus, twee leeuwenkoppen die je om je handen schuift en waarmee je zeer brute aanvallen kunt doen.

Uiteindelijk hebben wij eigenlijk alleen de Chains en de Cestus gebruikt en dat vonden wij voldoende, maar de alternatieven zijn er en die zijn leuk om te gebruiken. Helemaal omdat aan elk wapen een eigen magische kracht is verbonden. Zo kun je met de haken een ziel van een monster oproepen en die op je vijand afsturen, terwijl je met de bekende Chains een cirkel van schilden en speren oproept die je vijanden schade doet.

Wat opvalt is dat je uiteindelijk met vier wapens, verschillende magische krachten en ook nog extra’s zoals een boog en een lichtgevend hoofd zit, maar dat het geheel uitstekend via de controller toegankelijk blijft zonder dat je het overzicht kwijtraakt. Vooral het wisselen van je wapens is er een stuk op vooruit gegaan en dit was ook nodig, omdat je niet alleen bij elke vijand een andere tactiek moet gebruiken, maar soms ook andere wapens nodig hebt.

Door de overstap naar de PS3 ziet de actie er ook nog eens een stuk mooier uit en zijn vooral de animaties er flink op vooruit gegaan. En die graphics werken niet alleen mee om de boel er uitstekend uit te laten zien, maar het voegt ook toe aan de gameplay. Als voorbeeld het klimmen. Voorheen zag je overal dezelfde vormen op de muur gebruikt worden waar je aan vast kon houden. In God of War III klim je en zijn de klauterpunten veel minder opzichtig in de omgeving verwerkt zonder dat het onduidelijk wordt waar je heen moet.

En omdat het spel er nu grafisch een flink stuk op vooruit is gegaan wil je graag veel van de wereld zien, van die mooie setpieces zoals in de vorige games het geval was. En die krijg je wel, en als ze er zijn is het prachtig, maar je krijgt er weinig van en dat is heel erg jammer.

Santa Monica Studio heeft er voor gekozen om het totaal van speelvelden klein te houden. Je bevindt je eigenlijk het grootste gedeelte van het spel in hetzelfde gebied en zult levels constant herbezoeken. Het is nog wel een lineaire game en je hoeft niet te backtracken, maar het spel leidt je telkens weer terug naar plekken waar je al geweest bent. Het idee er achter is dat je met je nieuwe krachten of wapens op die plekken weer wat nieuws kunt bereiken wat je eerst niet kon.

Oog om oog.

Op zich is dit een leuk idee, want het voelt goed om nu toch datgene te kunnen doen wat je eerst niet kon. Het is aardig om zo’n gebied goed te kennen en precies weten wat het doel van alles is, maar de keerzijde is wel dat het spel zichzelf daarmee erg beperkt en het geheel zo klein houdt. Ook zijn er echt een paar stukken best saai en niet bijzonder creatief.

Maar dat is een kritiekpunt verstopt in een berg van geweldige gameplay. Het spel weet het tempo erin te houden en toch telkens afwisseling te bieden. Van het lopen en vechten naar de afgesloten stukken waarin je golven aan vijanden moet zien te verslaan. Van de puzzels en de platformstukjes naar het via de vleugels door schachten heen vliegen. En de makers lijken zelfs Guitar Hero gebruikt te hebben als inspiratie.

Het spel is er ook alleen maar bruter opgeworden. Bij de gewone vijanden gaat het er al extra grof aan toe, met het breken van ruggen en het openrijten van paarden zodat de ingewanden eruit hangen, maar Kratos gaat pas echt los als hij één op één tijd krijgt met de goden die hij zo grondig haat. Want wat doet een man wiens hele leven vernietigd is en enkel wraak wil?

We willen niets weggeven over de manieren waarop de goden ontzield worden, maar het komt erop neer dat Kratos ze martelt en kwelt op de manieren die voor die goden verschrikkelijk is. Je zal inmiddels al wel de scène kennen waarin het hoofd van Helios wordt getrokken, dus laat je fantasie maar de vrije loop over de rest.

Zoals we zeiden is God of War III een rechttoe rechtaan lineaire actiegame en daar kun je niet veel extra toeristische uitjes bij verzinnen. En dan ben op Normal toch na 8 tot 9 uur door het spel heen. Natuurlijk is de game wel iets vaker te spelen op bijvoorbeeld de moeilijkere standen, maar toch hadden we zo graag meer willen hebben.