Fracture

Tuinieren was nog nooit zo ongeïnspireerd.

Alhoewel wij recensenten nog wel eens moeilijk willen doen met allerlei technische termen en dingen waaraan niemand behalve de journalist zelf denkt, hoeft een spel eigenlijk maar aan één voorwaarde te voldoen: het moet leuk zijn. Hoe mooi of lelijk het er ook uitziet, hoe vernieuwend het concept ook mag zijn, wanneer het niet leuk is om te spelen, dan faalt de game in de meest primaire behoefte waaraan het moet beantwoorden. En laat dit laatste nou net het geval zijn bij Fracture.

In Fracture is de wereld bijna vergaan door klimaatsverandering. Het zeewater is gestegen en de VS zijn in tweeën gedeeld door het stijgende water. De westkust, samen met Azië, heeft zich na de verdeling meer gericht op de natuurlijke evolutie. De oostkust en Europa hebben zich echter meer toegespitst richting het boeken van technologische vooruitgang. Natuurlijk botsen deze twee ideeën en komt het tot een oorlog tussen de twee halve grootmachten.

Jij bent Jet Brody, soldaat van de Atlantic Alliance, zoals de oostkust en Europa hun verbond hebben genoemd. Jij moet het opnemen tegen de soldaten van de Republic of Pacifica. Een gevaarlijke generaal van de westkust is namelijk een oorlog begonnen tegen de Atlantic Alliance. Eenmansleger Jet Brody wordt erop af gestuurd om het probleem op te lossen en komt erachter dat er meer aan de hand is dan in eerste instantie het geval lijkt te zijn.

De belangrijkste feature van Fracture is het spelen met je omgeving. Brody heeft een wapen dat de Entrencher heet. Hiermee kan hij naar wens grond vervormen. Ook zijn granaten kunnen grond omhoog of omlaag stuwen, wat ervoor zorgt dat je snel een verdedigingsmuurtje hebt gebouwd om achter te schuilen, mocht je in het nauw zitten. Dit idee is heel goed en het kan voor leuke gameplaymomenten zorgen, maar er zit één groot nadeel aan: je blijft beperkt tot een bepaalde hoeveelheid vervorming. Grond kan maar een bepaalde diepte en hoogte bereiken voordat het onmogelijk is om verder te gaan met graven of verhogen. Alhoewel het begrijpelijk is dat je niet onnoemelijk ver kan graven – naar olie boren hoeft ook weer niet – is het irritant dat er niet iets meer vrijheid wordt geboden om aan de slag te gaan met je virtuele schop.

2

De vortex-granaat in actie.

Daarnaast werkt de Entrencher niet echt ideaal. Het 'wapen' lijkt vaak grond omhoog te knallen daar waar je dat niet wil. Gevolg hiervan is dat je op een bergje komt te staan, recht in het vizier van je tegenstanders. Alhoewel dit natuurlijk een ongewenst iets is, is het niet zo heel erg. Je vijanden zijn namelijk zo dom als het achtereind van een varken en bieden nauwelijks echte weerstand, tenzij ze je massaal aanvallen. Alleen dan wordt Fracture uitdagend en een beetje pittig, maar nooit heb je het gevoel alsof dit van nature in het spel zit. Ook het aantal vijanden dat in het spel zit is niet bijster hoog. In totaal zijn er rond de tien verschillende tegenstanders beschikbaar, waarbij er geen enkele de indruk maakt alsof er meer dan vijf minuten over nagedacht is.

De wapens waarmee je het tuig te lijf zal gaan zijn, op zijn zachtst uitgedrukt, bescheiden. Alhoewel het aantal wapens ermee door kan, zul je van het grootste gedeelte geen gebruik maken tijdens je epische queeste. Ze zijn onhandig, lijken nauwelijks schade aan te richten en werken niet fijn. Er is slechts één wapen dat echt leuk is om te hanteren, en dat is de Vortex Grenade. Deze creëert een soort tornado die alles in een kleine omtrek opzuigt en na tijdje weer uitspuugt. Het is verschrikkelijk leuk om je vijanden, samen met rotsen en kisten, rond te zien vliegen.

Alhoewel het verhaal misschien niet bijster origineel is, biedt het ruimte om leuke dingen te doen. Helaas wordt dit niet gedaan. Dit is niet eens de schuld van het verhaal, maar meer van de verschrikkelijk saaie personages die de hoofdrollen vertolken in het spel. Er zit geen enkele diepgang in de karakters, wat nog eens benadrukt wordt door de zwakke voice acting.

Reacties (3)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.