Dead to Rights: Retribution

De hond in de pot vinden.

Geteste versie

Dead to Rights: Retribution valt wellicht in de meest tragische klasse van videogames: spellen die, ondanks al hun goede bedoelingen, bij de release voorbijgestreefd zijn door games van vijf jaar eerder. Van die spellen waar niks uitermate slecht aan is, maar zich ook nergens onderscheidt van de concurrentie – laat staan excelleert. Alle elementen komen je bekend voor maar zijn al beter gedaan door eerdere titels. Hele goede games zijn klassiekers, extreem slechte games worden met een cynische lach herinnerd, maar games als Dead to Rights: Retribution raken snel in de vergetelheid.

De eerste Dead to Rights kwam uit op de Xbox en Playstation 2 in 2003. Het was een degelijke titel met destijds wat leuke elementen, waar vooral de bloederige takedowns in het oog sprongen. Het vervolg was een stuk minder en nu probeert Namco Bandai op de huidige generatie consoles de franchise nieuw leven in te blazen. Hoewel ‘nieuw leven’ niet helemaal juist is, want Retribution is niet zozeer een derde deel als wel een soort tweede druk van het origineel.

Het verhaal is weinig origineel: je speelt als Jack Slate een agent in Grant City, een stad waar nogal wat misstanden aan de gang zijn. Grant City is in alle lagen doorspekt van de criminaliteit en politieagenten spelen er eigen rechter. Jack en zijn vader Frank – ook agent - zouden in een ideale wereld de good cops zijn die volgens het boekje te werk gaan. Nadat Frank echter vermoord wordt, zijn alle rapen gaar en gaat Jack, samen met de politiehond Shadow, op een vendetta die zijn weerga niet kent.

Dead to Rights: Retribution launchtrailer.

Het is dus een vrij inwisselbaar verhaal wat verder alleen als achtergrond dient om je op weg te helpen. Sowieso blinken ook de cut-scenes niet uit in hun emotionele narratieve lading maar vooral in de houterige en clichématige dialoog. Maar dit is niet waar Retribution om draait, het gaat om de actie.

En actie is er genoeg. Dead to Rights: Retribution is in principe een third-person shooter waarbij de nadruk meer ligt op de mêlee-actie en dit komt het schieten niet altijd ten goede. Het schietmechanisme is zo standaard als maar kan zijn met nergens een leuke twist of een origineel idee. Het wapenarsenaal bestaat uit de wapens die je kan verwachten: pistolen, machinegeweren, shotguns, hier en daar een rocket launcher en wat granaten.

Om je te verschuilen kun je ook dekking zoeken achter voorwerpen, zoals we dat kennen uit Gears of War. In Retribution is het echter niet zo gepolijst als in GoW, je moet vaak nauwkeurig te werk gaan om de goede plek te vinden waar je kan schuilen –als je überhaupt al dekking kunt zoeken, want om een of andere reden kan dat bij bepaalde objecten niet. Hoewel het schieten op zich prima werkt, kan het wel eens voorkomen dat wanneer je gedekt zit, je op een onzichtbare muur schiet omdat het muurtje waar je achter zit net iets groter is dan de graphics doen vermoeden.

Reacties (2)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.