Darksiders: Wrath of War Review

Ik heb nooit Zelda gespeeld. Ja, ik heb het wel geprobeerd, maar ik ben nooit verder gekomen dan een half uurtje. Link doet het gewoon niet voor me, sorry. Met enige angst stopte ik dan ook Darksiders: Wrath of War in mijn console. Nu had ik het spel wel al mogen spelen op kantoor bij THQ, maar wat mij verteld werd zou het nog meer op de Zelda-games gaan lijken naarmate het spel vorderde. Conclusie na een uurtje of twaalf spelen? Misschien moet ik Link toch maar eens een kansje geven.

Stel je voor: vier ruiters die het einde der tijden inluiden. Zo begint Darksiders, met het einde van de wereld. Jij bent War, de ruiter die – zijn naam verklapt het al een beetje – oorlog brengt. Normaal gesproken moeten de vier ruiters samen ten strijde trekken om de balans in het universum te behouden. Er gaat echter wat mis en War staat er helemaal alleen voor.

Wat blijkt: War is erin geluist en moet boeten voor de ondergang van de mensheid. Hij had alleen mogen komen op het moment dat zeven heilige zegels verbroken zouden worden. Op dat moment zouden de vier tezamen ten strijde trekken. Helaas is dit dus niet het geval en War moet enkele eeuwen voor straf in een hoekje van de hel gaan zitten.

Ondertussen vechten de hemel en de hel om de overmacht te krijgen, iets dat de demonen uit de hel helaas weten te winnen. War weet de Council (zeg maar de managers van de balans in het universum) te overtuigen dat hij erin geluisd is en hij mag op pad om wraak te zoeken. Zoete wraak, iets waar we nooit genoeg van kunnen krijgen.

Tot zo ver het achterliggende verhaal, want dit is iets dat eigenlijk in de eerste tien minuten van het spel uitgelegd wordt. Zodra de Council je op pad stuurt en je de vernietigde aarde mag betreden gaat het spel pas echt los.

Er zijn misschien mensen die denken dat ze met Darksiders een soort God of War in een andere setting in huis halen. Deze mensen moeten we teleurstellen, want Darksiders is een game die zich niet helemaal op de actie richt. Het eerste uur lijkt dit echter wel het geval, iets waardoor waarschijnlijk veel mensen een verkeerd beeld krijgen van het spel.

Nee, Darksiders gaat dieper dan dat. Zoals gezegd is het beter te vergelijken met Zelda, en mogelijk zelfs met Metroid. Er is een grote wereld waarin je regelmatig bezig bent met het zoeken van de juiste weg en je betreedt dungeons om problemen op te lossen. Deze dungeons bestaan weer uit een aantal verschillende momenten, waaronder vechten, puzzelen en exploratie.

Het vechten is redelijk simpel gedurende het hele spel, iets dat eigenlijk nogal jammer is. Nooit gaat het verder dan een paar keer dezelfde knop indrukken om dezelfde aanval te doen. Dat wil niet zeggen dat het makkelijk is, maar het voelt allemaal nogal beperkt aan. Je kan nieuwe aanvallen kopen en upgraden, maar het is niet zo dat je voor die ene tegenstander een compleet andere tactiek moet gebruiken dan voor die andere vijand.

Bij de puzzels geldt eigenlijk weer precies hetzelfde. Ze zijn te simpel en beperkt om ooit écht ingewikkeld te worden, waardoor je altijd binnen een paar minuten al weet wat je moet doen en hoe je daar moet komen. In eerste instantie denk je nog dat het moeilijker wordt naarmate je verderkomt in het spel, maar helaas is dat niet het geval.

Je krijgt verschillende vaardigheden die je kan gebruiken – het terugdraaien van de tijd, het kapotrammen van bepaalde delen van de omgeving of het met een boemerang aansteken van ontploffende planten – maar deze worden eigenlijk vooral gebruikt wanneer je het net geleerd hebt. Kom je veel verder in het spel, dan zullen nooit vijf vaardigheden gecombineerd worden om een écht uitdagende puzzel te maken. Het zijn meestal twee, soms drie dingen die je moet mixen om tot de oplossing van de puzzel te komen.

Darksiders weet dus niet zo goed welke kant het moet kiezen: die van keiharde fightinggame of die van platform- annex puzzelgame. Nu is dat allemaal niet zo heel erg, want het blijft leuk om te spelen, hoe ver je ook komt.

Hiervoor is waarschijnlijk de creative director Joe Madureira verantwoordelijk geweest, want hij heeft zowel het verhaal als de wereld bedacht en uitgewerkt. De beste man heeft veel ervaring met het maken van comics maar is nu overgestapt naar de gamesindustrie, iets dat hem waarschijnlijk geen windeieren gaat leggen.

De wereld die namelijk gemaakt is door het team van Vigil Games – de ontwikkelaar dus – kan de strijd aan met de allergrootste namen uit de industrie. De vijanden zien er allemaal afschrikwekkend genoeg uit wanneer ze uit de hel komen en hemels genoeg wanneer ze vechten voor de engelen uit de hemel. War bevindt zich ergens in het midden, samen met zijn huiveringwekkende zwaard Chaoseater. Er hangt een heel duister sfeertje over de de hele wereld van Darksiders, en dat is iets wat zeker in het voordeel is van de game.

Een andere reden waarom Darksiders toch een uitstekend spel is, is dat het tempo er goed inzit. Juist wanneer je denkt 'ok, nu heb ik wel genoeg van dit wapen' krijg je zomaar weer een nieuw speeltje om je mee uit te leven. Hetzelfde geldt voor de verschillende omgevingen, die van grauwe torens tot kleurrijke vlaktes en droge woestijnen verschillen. Eigenlijk hoef je je geen enkel moment te vervelen wanneer je bezig bent met het spel.

Wat wel nogal storend kan zijn is dat War nogal langzaam beweegt. Hij rent eigenlijk altijd, maar dit voelt aan alsof hij met een slakkengangetje aan het joggen is. Naderhand krijg je in de game wel de beschikking over een paard, maar deze is dan weer niet overal te gebruiken. Het is geen groot minpunt, maar wanneer je van punt A naar punt Z moet op de kaart kan het wel eens even duren voordat je er bent.

Iets waaraan de meeste spelers waarschijnlijk even moeten wennen zijn de controls. Ze zijn niet altijd even intuïtief gedurende het spel. Vooral wanneer je met voorwerpen moet gaan gooien of aan haken moet gaan slingeren kun je nog wel eens op de verkeerde knop drukken. Het is geen dealbreaker, maar het is zeker iets dat opgemerkt dient te worden.