Dante’s Inferno Review

Gameontwikkelaars gebruiken tal van inspiratiebronnen voor hun titels, maar niemand had kunnen bedenken dat het wereldberoemde gedicht De Goddelijke Komedie van Dante Alighieri nog eens omgezet zou kunnen worden in een game. Op dit moment lijkt het echter niet meer dan logisch, gezien de geweldige setting en de vrijheid die de ontwikkelaars genomen hebben om er een brute actiegame van te maken.

Dante’s Inferno is het eerste deel van de in totaal drie boeken in de Goddelijke Komedie. Het verhaal is versimpeld voor de game en geeft de speler een excuus om de negen cirkels van de hel af te rijzen. Je speelt als Dante, een kruisvaarder die in de eerste stukje van het spel al vermoord wordt. Als je vervolgens de dood zelf mag bevechten en hem met zijn eigen zeis open mag snijden, weet je dat je een wilde rit voor de boeg hebt.

Met een nieuwe kans op een mooi leven gaat Dante terug naar huis om bij zijn vrouw te zijn, om er daar achter te komen dat ook zij het leven heeft gegeven. Nog net op tijd ziet hij hoe zijn geliefde Beatrice door Lucifer de hel in wordt gesleurd en zonder na te denken gaat Dante gewapend met zeis haar achterna.

Als je het spel zou samenvatten als ‘God of War in de hel’ dan sla je de spijker op de kop en weet je precies wat je kunt verwachten. Veel speelelementen zijn overgenomen. Van de manier van vechten, het verzamelen van orbs en het doen van puzzels. Maar als we het houden bij die stempel zouden we het spel tekort doen, want Dante’s Inferno heeft meer te bieden.

Allereerst is de setting geweldig. Kratos heeft al eerder de warme ruimtes van Hades onderzocht, maar in Inferno heb je een hel dat een stuk herkenbaarder is. Dante’s visie op de katholieke hel met acht ringen voor de verschillende hoofdzondes en het Limbo, waar koning Minos besluit welke zondes de verdoemde zielen hebben begaan om ze vervolgens naar de juiste ring te sturen voor een eeuwigheid aan lijden.

Voor een mainstreamtitel is Dante’s Inferno erg grafisch in het weergeven van deze hel. Om maar een voorbeeld te geven vecht je in de tweede ring ‘Lust’ tegen ongedoopte baby’s die stromen uit de likkende tepels van een gigantische halfnaakte Cleopatra die op haar beurt een grote penistoren beklimt.

Elke ring heeft een eigen thema en het vrouwelijke gekreun van Lust gaat al snel over op pijnlijk geschreeuw. Elke keer vind je nieuwe monsters die de monsters uit de voorgaande ringen aanvullen. Je moet vaak per vijand andere tactieken gebruiken, dus dat houdt de gevechten interessant. Daarnaast kun je jezelf ook constant upgraden met nieuwe moves en krijg je nieuwe magische aanvallen om mee te spelen.

Natuurlijk kan niets tippen aan de Blades of Chaos van Kratos, maar de zeis van de dood komt een heel eind. Het is wel een stok, of liever een ruggengraat met een mes er op, maar het ding is een stuk flexibeler dan je zou verwachten. Hij kan zich makkelijk verlengen en daardoor kun je de vijanden makkelijker raken en het ding gebruiken om over ravijnen te slingeren.

Kracht van het spel zijn duidelijk de gevechten en gelukkig heb je er daar genoeg van. De zeis en magische aanvallen worden daarbij versterkt door een kruisaanval. Dit kruis van Beatrice schiet kruizen van licht richting je vijanden. Zodra je deze weet te upgraden is het een essentieel middel in het verslaan van de duivelse legers en vooral ook erg leuk om te gebruiken.

Als Dante verder en verder afdaalt in de hel wordt hij ook geconfronteerd met zijn eigen verleden. Door een bisschop is hem en de rest van de kruisvaarders verteld dat voor hun werk al hun zonden vergeven zouden worden. Dit bracht niet bepaald een zonnige kant in de ridders omhoog en zeker Dante mag zich flink achter zijn oren krabben. Hij heeft zich aan elke zonde schuldig gemaakt en dat is de reden dat Beatrice, die hem compleet vertrouwde, een deal had gemaakt met Lucifer en nu verder moet als zijn bruid.

Het verhaal wordt uitstekend gepresenteerd. Sowieso zijn de tussenfilmpjes het mooiste die we tot nu toe in een game hebben gezien. De verhaalelementen van de kruistochten worden in animestijl gepresenteerd en ook daar weten de tekenaars de juiste snaren te raken.

Maar de aandacht lijkt vooral naar de ‘normale’ gevechten en de aankleding zijn gegaan, want op de andere punten laat het spel nog wel wat steekjes liggen. Zo zijn de puzzels bijzonder ongeïnspireerd, met zo nu en dan het schuiven van een doos of het slingeren aan een touw en dan telkens weer hetzelfde. Ook de bazen in het spel zijn erg matig, wat extra jammer is gezien de mogelijkheden in deze setting.

Ook kan het spel al snel erg makkelijk worden als je bepaalde elementen goed geüpgradet hebt. Zodra je kruisaanval op zijn sterkst is en je magische armour kan oproepen die ook nog eens je health regenereert, ben je nauwelijks te stoppen. Natuurlijk zijn er ook hogere moeilijkheidsgraden, maar daar wordt de eerste helft van het spel misschien weer wat te frustrerend van. Sowieso moet je de moeilijkste graad eerst zien vrij te spelen

Ook is het spel vrij kort; met acht uur spelen waren wij er al doorheen. Natuurlijk is er nog DLC op komst, maar we hebben het nu over het spel dat in de winkels ligt. Wat erg meeweegt is dat je een spel als Bayonetta of God of War graag nog een keer speelt door de geweldige momenten in het spel, Dante’s Inferno mist dat. Het is een erg leuke game om eens doorheen te hakken, maar het is ook weer niet zo goed om het meerdere malen te doen.

Toch is Dante’s Inferno erg leuke rit geworden, vooral door het uitstekende vechtsysteem, de verschillende monsters en de setting. De sfeer in de hel is geweldig en je bent toch telkens weer benieuwd hoe de volgende ring aangekleed wordt, hoewel er toch ook wel veel elementen in de omgeving opnieuw herhaald worden.

Als je niet kijkt naar hoeveel het spel op God of War lijkt, maar naar Dante’s Inferno als lekker lompe actiegame op zichzelf, dan is het een zeer vermakelijke rit door een hel zoals we deze nog niet eerder zagen. Dante’s Inferno heeft een duidelijk bestaansrecht tussen de overige titels en we zien uit naar de onvermijdelijke gevolgen in Purgatory en Paradise.