Eurogamer.nl

Call of Duty: World at War

Vlammenwerpers, Russen, executies en zombies.

Treyarch wordt door veel mensen gezien als een slap aftreksel van het grote Infinity Ward. Logisch natuurlijk, aangezien Treyarch's games vaak een stuk minder leuk waren dan datgene wat Infinity Ward ten tonele bracht. Treyarch wil daarom met World at War een compleet nieuwe weg inslaan en hoopt zo voor eens en voor altijd van hun stigma af te komen. Wonderbaarlijk genoeg is dat nog gelukt ook, al is het maar gedeeltelijk.

Call of Duty is weer teruggekeerd naar de vertrouwde slagvelden de Tweede Wereldoorlog. Deze keer echter geen D-Day, Ardennenoffensief of Slag om Arnhem. In World at War speel je uitsluitend als een Amerikaanse soldaat in de Pacifische Oceaan of een Russische soldaat in Stalingrad en Berlijn. Vanaf het eerste moment is het meteen duidelijk dat Treyarch met World at War wil laten zien dat echte oorlog geen spelletje is. In introfilmpjes worden beelden van echte executies, werkkampen andere onplezierigheden getoond. Eenmaal in het spel zijn martelingen, brute executies, uiteengereten lichamen en 'speciale ondervragingstechnieken' aan de orde van de dag. Na twee minuten met deze titel doorgebracht te hebben is het al duidelijk dat World at War niet voor mensen met een zwak hart is.

1

Ook de verplichte voertuigmissie's zitten er weer in.

Alhoewel dit elementen zijn die we in voorgaande Call of Duty's niet zagen, doet alles in de game weer echt denken aan de vorige edities binnen de bekende reeks. Ten eerste is er weer de constante stroom aan vijanden. In voorgaande games waren het vooral nazi's die je naar de eeuwige jachtvelden mocht sturen. Deze keer zijn de oude vertrouwde Duitsers natuurlijk ook weer aanwezig, maar, net zoals in de oorlog, vechten de Japanners nu aan hun zijde.

Het grootste gedeelte van de singleplayer zal zich afspelen op verschillende eilanden in de Stille Oceaan waar de Amerikanen tegen de Japanners vochten voor elke atol en steen die boven het water uitstak. Deze campagne brengt ook de meeste vernieuwing in het spel. Kamikaze-soldaten, scherpschutters in palmbomen en natuurlijk de veelgetoonde vlammenwerper zorgen er allemaal voor dat dit gedeelte lekker vers aanvoelt.

Aan de andere kant is er de Russische campagne. Vanuit Stalingrad zal jouw karakter zich langzaam een weg moeten banen naar de hoofdstad van het Derde Rijk, Berlijn. Call of Duty staat over het algemeen bekend om zijn epische gevechten en enorm schaal waarop alles plaatsvindt. Alhoewel de Russische campagne deze elementen op enkele momenten we degelijk bevat, voelt dit hele stuk toch meer aan als een verplichting.

Eén van de redenen hiervoor is het feit dat de personages waarmee je het spel doorspeelt, nauwelijks tot leven komen in het spel. Call of Duty 4 werd mede geroemd vanwege het verhaal dat verteld werd, iets wat we tot dan toe nog niet gezien hadden in de Call of Duty-games. World at War valt echter weer terug in het oude stramien met personages die de diepte hebben van een petrischaaltje. De stemmen mogen dan ingesproken zijn door Kiefer Sutherland en Gary Oldman, dat betekent niet dat je ook maar enig gevoel van betrokkenheid krijgt bij de mannetjes die met je meerennen. De eerder genoemde keiharde taferelen zouden hiervoor moeten zorgen, maar helaas is dat niet het geval.

2

Ook is het aantal epische missies, zoals we die in Call of Duty 4: Modern Warfare in de vorm van de kernontploffing en de sniper-missie zagen, enorm klein. Geen enkele opdracht haalt dit niveau, al zijn er wel één of twee 'wow-momtenten' die je gedurende het spel bij zullen blijven. Desalniettemin is de singleplayer-campagne nergens zo goed als die uit het vorige deel. Betekent dat dat het niet leuk is om in je eentje World at War te spelen? Helemaal niet.

De AI is, zoals we dat ondertussen eigenlijk wel gewend zijn van Call of Duty, erbarmelijk en de vijanden moeten met hun grote aantallen hun gebrek aan intelligentie goedmaken. Daarnaast zijn ook nog steeds de gescripte momenten in grote getale aanwezig, een heikel punt waar de vorige Call of Duty's ook al flinke kritiek op kregen. Je speelt echter een Call of Duty en het is eigenlijk wel te verwachten dat al deze punten aanwezig zijn. Het wordt nergens zo irritant dat je je begint te ergeren aan de grote hoeveelheden vijanden die voor je neus uit de bosjes gerend komen.

ADVERTENTIE

Reacties (9)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.