Brothers in Arms: Hell's Highway

Geen brug te ver maar een jaar te laat.

Geteste versie Xbox 360

Ja, de nieuwe Brothers in Arms speelt zich deze keer in Nederland af. En ja, alweer hebben we te maken met een schietspel dat de Tweede Wereldoorlog voor de honderdste keer herkauwt en in hapklare brokken op je bord spuugt. Nu deze twee dingen van de baan zijn kunnen we pas echt beginnen met het bespreken van Hell's Highway. Want eigenlijk maakt het helemaal niet zo heel veel uit of je nu in de straten van Eindhoven, of op het landweggetje naast het huis van je oma Duitsers, ruimtewezens of teddyberen over de kling jaagt, zolang het maar goed voelt om die kogels uit je schietijzer te laten knallen zijn wij meer dan tevreden.

Hell's Highway laat de speler plaatsnemen in de schoenen van Matt Baker, een bekende voor de mensen die al eerder met de andere delen binnen de Brothers in Arms-reeks in aanraking zijn gekomen. Baker is een doorwinterde leider en zal zijn teamgenoten dan ook door allerlei benarde situaties moeten loodsen. In tegenstelling tot de meeste shooters is het echter niet de computer die je strijdmakkers automatisch orders geeft, maar in Brothers in Arms moet jij helemaal zelf tactische beslissingen maken in het heetst van de strijd.

De aanwezigheid van het strategische element is het punt waarop de hele Brothers in Arms-serie steunt. Neem je dit weg, dan heeft het spel weinig tot geen bestaansrecht meer. De markt van de WWII-shootergames is namelijk niet bepaald onverzadigd te noemen. Battlefield, Medal of Honor, Call of Duty, allemaal tappen ze uit hetzelfde vat. Gelukkig heeft de ontwikkelaar het tactische element tot nu toe steeds op een degelijke manier weten te implementeren, en dat is niet anders in Hell's Highway.

Door middel van Matt handbewegingen te laten maken, bijvoorbeeld een gebalde vuist recht vooruit steken, kan hij zijn teamgenoten doorheen het level sturen. Binnen je squad zijn er verschillende groepjes. Een voorbeeld hiervan is het bazookateam dat handig is wanneer tanks of zware artillerie uitgeschakeld moeten worden. Het wat meer delicate werk laat je best over aan het reguliere aanvalsteam, terwijl dekking geven het best door de kerels met het machinegeweer gedaan kan worden. De moeilijkheid zit verscholen in het opstellen van het juiste team op de juiste plaats en op het juiste moment.

2

Blijkbaar zijn er rond Nijmegen schitterende Gotische kerken te vinden.

Zo is het geen goed idee om iedereen gewoon in het wilde weg op de vijand te laten afstormen. Eerst laat je het team met het machinegeweer de vijand onderdrukken, dan stuur je de aanvallende groep stilaan naar voor, om gelijktijdig zelf gebruik te maken van de onverdedigde flank om zo het groepje nietsvermoedende Duitsers in hun rug neer te knallen. Het sturen van je collega's vergt wat oefening, maar Gearbox heeft alle noodzakelijke handelingen op een zeer toegankelijke en logische manier onder de knoppen van de controller weten te plakken. Het voelt bovendien erg stoer aan om als een soort van veldheer je troepen perfect onder controle te hebben.

Maar dit alles is niets nieuws onder de zon. Het commanderen kregen we ook te zien in de voorgaande delen en men heeft geen baanbrekende vernieuwingen aangebracht binnen het systeem. Dat is ook helemaal niet erg, zeker niet wanneer de maker van het spel op andere punten verrassend uit de hoek kan komen. Spijtig genoeg blijft Hell's Highway voor het grootste deel slechts rustig voortkabbelen, hetzij op een degelijke, maar erg voorspelbare manier.

Gedurende heel het spel wacht je op dat ene moment dat je nog lang gaat bijblijven. Zo weten wij nog steeds hoe het was om in Medal of Honor: Allied Assault voor het eerst Omaha Beach te bestormen, of de missie in Sint Petersburg in de eerste Call of Duty. Hell's Highway mist zulke epische momenten. Geen enkele keer speel je een missie die ervoor zorgt dat de adrenaline door je lichaam pompt. Steeds opnieuw geef je orders en kom je weer wat verder in het level. Toch probeert men de sleur wat te doorbreken door je zo nu en dan helemaal alleen als Matt Baker, zonder zijn makkers, een omgeving te laten doorlopen.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.