Bit.Trip Runner

Opzij, opzij, opzij.

Geteste versie Wii

Toen Gaijin Games met de Bit.Trip reeks op WiiWare begon was het de intentie om in totaal zes games uit te brengen. We kunnen stellen dat ze al een aardig eind op weg zijn, want met het onlangs verschenen Bit.Trip Runner hebben ze het aantal al naar vier op weten te schroeven. Dat de titels in de reeks hetzelfde voorvoegsel delen wil overigens niet zeggen dat het sequels zijn die constant dezelfde lijn doorzetten. Integendeel: de filosofie achter de games blijft constant, maar de gameplay is telkens weer compleet verschillend.

Zo heeft Gaijin met Runner de eerste platformer in de reeks uitgebracht. Verwacht hierbij geen traditionele platformer als Mario of Sonic. In tegenstelling tot dergelijke games hoef je namelijk niet zelf te rennen. In plaats daarvan rent het personage met een constante snelheid en is het aan de speler om de obstakels te ontwijken die aan hem gepresenteerd worden, zoals dat ook het geval was in de populaire flash games Canabalt en Robot Unicorn Attack. Runner gaat echter verder dan deze titels, zowel wat betreft de mogelijkheden als de content en presentatie.

1

Om de game te besturen moet je de Wii-Mote in zijlingse positie houden zoals we dat ook gewend zijn van games als New Super Mario Brothers. Met een druk op de "2" toets laat je het personage springen, wat je voornaamste activiteit in de game zal zijn, en met "1" kan je schoppen, wat nodig is om bepaalde obstructies uit de weg te schoppen. Door naar beneden te drukken op de d-pad kan je een sliding maken. Deze worden echter niet gebruikt om iemand eens flink tegen zijn kuiten te trappen, maar om onder vuurballen door te duiken en door lage doorgangen te glijden. Tot slot kan het karakter in latere levels ballen afkaatsten met een schild dat hij opwerpt door naar rechts te drukken.

Een eenvoudige opzet dus, maar zoals vele gamers zich nog wel van vroeger herinneren, leidt dit niet per definitie tot een eenvoudige game. En Runner is hier dan ook een perfect voorbeeld van. Want de game is pittig. Erg pittig. Hier geen hartjes of levensbalk: één fout en je wordt direct aan het begin van het level geplaatst om het nog eens te proberen. De eerste negen tot tien levels zullen voor de meeste mensen -mits ze niet de reflexen van een alcoholist bezitten- geen problemen opleveren.

2

Helaas ben je dan nog lang niet aan het einde van de game belandt, aangezien Runner opgedeeld is in drie werelden met ieder dertien normale levels en een baas aan het einde. Het is dan ook richting het einde van de eerste wereld laat dat de game pas echt zijn ware aard zien. Het ene moment bevind je je nog in een rustige, vredige wereld waar je vrolijk doorheen huppelt en springt en het volgende moment wordt de doos van Pandora geöpend en krijg je opeens langere levels voor de kiezen die tevens perfecte timing vereisen gezien de obstakeldichtheid. En het is vanaf dit moment dat de game echt interessant begint te worden. Het spel vereist een combinatie van timing, reflexen en bovenal memorisatie en eist voortdurende aandacht van de speler waarbij elk level ook genoeg af van het vorige afwijkt om telkens weer een nieuwe uitdaging te bieden. Je acht jezelf dan ook al snel gelukkig dat de levels maar één tot twee minuten duren, want zelfs met die korte lengte kan het soms wel een half uur duren voor je je een weg hebt weten te banen naar de finish. Maar doorzetten zal je!

Reacties (1)

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.