Bionic Commando

Een oude bekende met een hoop klassieke fouten

Het is al lang geen uitzondering meer dat een uitgever een oude, succesvolle licentie terughaalt, een makeover geeft en daarmee zowel de fans van de oude game als een nieuw publiek probeert aan te spreken. Eén plus één maakt in zo’n geval twee vliegen in één klap, en dat zijn cijfers die de fatcats van zo’n bedrijf graag zien. Het komt daardoor helaas maar al te vaak voor dat de games waar we mee opgegroeid zijn ten prooi vallen aan gekorte budgetten, gehaaste productiecycli en ongeïnspireerd design. De naam van een franchise is in zo’n geval vaak al het product, en de game erachter slechts iets wat je speelt als je toch al betaald hebt voor de game. Deze re-imagining van Bionic Commando lijkt in eerste instantie precies in dit profiel te passen, of zou ontwikkelaar GRIN (Ghost Recon-serie) na hun laatste twee matige filmgames (Wanted: Weapons of Fate en Terminator: Salvation) toch nog een truc achter de hand hebben?

Wie de originele NES-game of het recentere Bionic Commando: Rearmed gespeeld heeft zal ongetwijfeld bekend zijn met wat deze franchise ongeveer inhoudt. Een groep imperialistische Nazi’s (in het origineel om ethische redenen ‘Badds’ genoemd) wilden de wereld overnemen met hulp van iets wat ‘The Albatross’ heette, al bleek dit later iets met het herrijzen van Hitler (‘Master-D’ in het Westen) te maken te hebben. Hoe dan ook, het moge duidelijk zijn dat dit plot destijds niet geschreven is met de bedoeling een realistisch en meeslepend verhaal neer te zetten. In het 8-bit tijdperk was dat ook nog niet nodig, en nam de speler al snel genoegen met dit soort ‘opvulverhalen’. Zolang de game maar lekker speelde.

2

Gek genoeg is deze nieuwe Bionic Commando - een sequel op het origineel - juist een erg plotgedreven game, waarin zelfs karakters en verhaallijnen uit het origineel terugkomen. Super Joe heet nu bijvoorbeeld Superintendant Joseph Gibson, er is weer een nieuwe evil organisatie te verslaan, dit keer Bio-Reign genaamd - en aan de bionische arm hangt ineens een ingewikkelde backstory. Dit alles komt erg geforceerd over, vooral omdat de game verwacht dat je begrijpt waar Super Joe en hoofdpersoon Nathan ‘Rad’ Spencer het over de radio steeds hebben als ze over hun vorige missies praten. Verder is er gevoelsmatig ook geen enkele overeenkomst te bespeuren tussen de NES-game en deze nieuwe titel, wat het verhaal niet veel geloofwaardiger maakt. Capcom had er volgens ons goed aan gedaan de serie gewoon te restarten a la Batman Begins. Het concept van een bionische supersoldaat had namelijk makkelijk een eigen verhaal kunnen trekken.

Qua gameplay moet Bionic Command het vooral hebben van de bionische arm, die voornamelijk dient als grappling hook. Door je aan de verschillende overhangende borden, palen en half ingestorte gebouwen in de stad te haken kun je Spencer gemakkelijk van A naar B zwieren. Deze manier van verplaatsen doet erg denken aan de gameplay uit Spiderman 2 en 3, en net als in die games werkt het hier ook erg goed. Na wat initiële moeilijkheden met het zelf moeten aanhaken van je arm kom je al snel in een lekkere ‘slingerflow’. Newton’s basiswetten van de natuurkunde zijn op Spencer dan wel niet altijd van toepassing, maar voor een toffe game-ervaring knijpen we daar graag even een oogje voor dicht. Daarbij maken de zeer strakke animaties een hoop goed.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.