Bayonetta Review

Pagina 1 of 2. Pagina 2

Subtiliteit is niet aan iedereen toebedeeld. Zeker niet aan Bayonetta. Een op seks en geweld beluste heks in een strak zwart weinig verhullend pakje, gebruikt de meest brute manieren om het hemelse leger van engelen zo klein mogelijk te maken. En dat spat met zo ontzettend veel actie en spektakel van je scherm af, dat Kratos, Dante en anderen angstig in een hoekje zullen kruipen.

Het is een spel in de categorie Devil May Cry waarin er veel vijanden op veel manieren in de pan gehakt kunnen worden, jij zoveel mogelijk combo’s uit je mouw moet zien te schudden en het liefst ook nog eens allemaal zonder ook maar een beetje schade te lopen. Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, en kost het spel enige tijd om volledig onder de knie te krijgen.

Bayonetta draait om een heks met gelijknamige naam die hoort bij de clan van de Umbra Witches. Deze maanmensen zijn verwikkeld in een oorlog met de zonnige Lumen Sages, en Bayonetta is slachtoffer van die strijd geworden. Ze is haar herinneringen grotendeels kwijt geraakt, maar hetgeen wat ze in ieder geval niet is vergeten, is hoe ze moet vechten.

Want als duivels kind moet Bayonetta de rest van haar leven engelen doden, omdat ze anders een enkele reis richting de hel mag verwachten. Gelukkig heeft ze er de nodige plezier in, en lijkt het vechten haar net zoveel voldoening te geven als seks. En dat blijkt ook wel uit haar bewegingen, want een gevecht lijkt bij de heks meer op een erg wilde vrijpartij.. met speeltjes.

Want Bayonetta is een moderne heks, en die gebruiken naast magie ook gewoon wapens. Vier stuks in dit geval, want naast schietgrage vingers kunnen haar tenen er ook wat van. Het spel is er eentje waarin je constant in de actie zit. Er zijn wel stukjes waarin je moet lopen, maar dit is enkel om luttele meters verder alweer in een gevecht te raken. Maar daar ligt de kracht van het spel natuurlijk ook.

De gevechten, met de meest bizarre engelen die je ooit zult zien, zijn geweldig om te spelen. Je hebt een tweetal aanvalsknoppen en een schietknop en deze kun je bijna eindeloos combineren in combo’s. Door deze combo’s aan elkaar te binnen ontstaat er een dans van actie. Essentieel bij het vechten is de Witch Time. Weet je namelijk net voordat een vijand je raakt de aanval te ontwijken, dan vertraagt de tijd en heb jij de ruimte om je tegenstanders te bewerken.

Qua engelen moet je overigens geen geromaniseerd beeld hebben van koddige kindertjes met een pijl en boog of koene wit geklede mannen met imposante vleugels, maar werkelijke monsters. En daar heeft de ontwikkelaar zijn wilde fantasie op los gelaten. Want in al die actiegames die we tot nu toe gespeeld hebben, is de engel nog maar barweinig gebruikt als tegenstander. Dus alle vrijheid was er om te maken wat er uit de duim gezogen kon worden.

En dit is ook zeker in de bazen duidelijk terug te zien. Het is altijd weer een verrassing wat er voor de volgende baas is bedacht. Want zoals het met dit soort games gaat worden de eerdere imposante bazen later gewone vijanden, en kun je alleen meer grotere en vooral vreemdere bazen verwachten.

Ga naar pagina 2