Bayonetta Review

Subtiliteit is niet aan iedereen toebedeeld. Zeker niet aan Bayonetta. Een op seks en geweld beluste heks in een strak zwart weinig verhullend pakje, gebruikt de meest brute manieren om het hemelse leger van engelen zo klein mogelijk te maken. En dat spat met zo ontzettend veel actie en spektakel van je scherm af, dat Kratos, Dante en anderen angstig in een hoekje zullen kruipen.

Het is een spel in de categorie Devil May Cry waarin er veel vijanden op veel manieren in de pan gehakt kunnen worden, jij zoveel mogelijk combo’s uit je mouw moet zien te schudden en het liefst ook nog eens allemaal zonder ook maar een beetje schade te lopen. Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan, en kost het spel enige tijd om volledig onder de knie te krijgen.

Bayonetta draait om een heks met gelijknamige naam die hoort bij de clan van de Umbra Witches. Deze maanmensen zijn verwikkeld in een oorlog met de zonnige Lumen Sages, en Bayonetta is slachtoffer van die strijd geworden. Ze is haar herinneringen grotendeels kwijt geraakt, maar hetgeen wat ze in ieder geval niet is vergeten, is hoe ze moet vechten.

Want als duivels kind moet Bayonetta de rest van haar leven engelen doden, omdat ze anders een enkele reis richting de hel mag verwachten. Gelukkig heeft ze er de nodige plezier in, en lijkt het vechten haar net zoveel voldoening te geven als seks. En dat blijkt ook wel uit haar bewegingen, want een gevecht lijkt bij de heks meer op een erg wilde vrijpartij.. met speeltjes.

Want Bayonetta is een moderne heks, en die gebruiken naast magie ook gewoon wapens. Vier stuks in dit geval, want naast schietgrage vingers kunnen haar tenen er ook wat van. Het spel is er eentje waarin je constant in de actie zit. Er zijn wel stukjes waarin je moet lopen, maar dit is enkel om luttele meters verder alweer in een gevecht te raken. Maar daar ligt de kracht van het spel natuurlijk ook.

De gevechten, met de meest bizarre engelen die je ooit zult zien, zijn geweldig om te spelen. Je hebt een tweetal aanvalsknoppen en een schietknop en deze kun je bijna eindeloos combineren in combo’s. Door deze combo’s aan elkaar te binnen ontstaat er een dans van actie. Essentieel bij het vechten is de Witch Time. Weet je namelijk net voordat een vijand je raakt de aanval te ontwijken, dan vertraagt de tijd en heb jij de ruimte om je tegenstanders te bewerken.

Qua engelen moet je overigens geen geromaniseerd beeld hebben van koddige kindertjes met een pijl en boog of koene wit geklede mannen met imposante vleugels, maar werkelijke monsters. En daar heeft de ontwikkelaar zijn wilde fantasie op los gelaten. Want in al die actiegames die we tot nu toe gespeeld hebben, is de engel nog maar barweinig gebruikt als tegenstander. Dus alle vrijheid was er om te maken wat er uit de duim gezogen kon worden.

En dit is ook zeker in de bazen duidelijk terug te zien. Het is altijd weer een verrassing wat er voor de volgende baas is bedacht. Want zoals het met dit soort games gaat worden de eerdere imposante bazen later gewone vijanden, en kun je alleen meer grotere en vooral vreemdere bazen verwachten.

Het is mogelijk om uit elk gevecht zonder enig schrammetje pijn weg te lopen. Het is mogelijk, maar geen simpele opgave. Je hebt in ieder geval genoeg middelen om het te bereiken. Zoals aanvallen waarin je haar grote demonen geleiden, en je praktisch naakt – want haar kleding bestaat ook uit haar – deze wezens oproept. Er zijn de speciale aanvallen zodra je magiemeter vol zit met extreme gevolgen. Denk aan het duwen in een guillotine, of een gigantisch puntig wiel over een engel laten draaien. Of je pakt de wapens van de gevallen engelen op.

In het gezellige knusse winkeltje Gates of Hell kun je nieuwe wapens, technieken, items en dergelijke producten kopen. Hierdoor blijft de actie fris, omdat je mogelijkheden telkens uitgebreid worden. Zeker als je ook nog eens met bepaalde wapens een hele andere strategie aan kunt nemen.

Bayonetta is een spel dat gemaakt is om het je als speler moeilijk te maken, een spel dat je moet meesteren om in de hoogste moeilijkheidsgraden succesvol uit de bus te komen. Maar daar blijft het spel gelukkig niet bij, want er is ook gekeken naar de wat minder begaafde gamers die ook een dergelijk spel willen proberen.

Zo biedt de Normal-graad een behoorlijke uitdaging voor de gemiddelde speler. Ga je moeilijker, dan moet je al flink handig zijn met het aanval- en ontwijk-systeem. Ga je echter naar de makkelijkere standen dan wordt het je wel weer erg simpel gemaakt. Het verschil tussen Easy en Normal is ons net wat te groot. Zo kan het zijn dat je op Normal het niet haalt, en dan even wisselt naar Easy voor dat specifieke hoofdstuk, maar dan wordt het je zo beledigend makkelijk gemaakt dat je snel weer met het schaamrood op de kaken naar Normal vlucht. En dan is er zelfs nog een Very Easy-mode.

En de makers sparen ons ook met goed geplaatste checkpoints. Zelfs in de baasgevechten kun je nog halverwege verder als je dood bent gegaan, wat het tot extreem leuke gevechten maakt in plaats van frustrerende obstakels die je telkens weer opnieuw moet doen.

Bayonetta is geen kort spel, en je ben toch al snel veertien uur bezig met een eerste run op Normal. Maar je hebt genoeg redenen om daarna verder te spelen. Niet alleen om alle items in het spel en in de shop te verzamelen. Niet alleen om te kijken of je hogere medailles kunt winnen of het ook op een hogere moeilijkheidsgraad aan kunt. Maar vooral ook omdat veel stukken in het spel te tof zijn om maar een enkel keertje door te lopen. En de kans is groot dat je na tientallen uren spelen nog nieuwe aanvallen vindt.

Maar hoewel het spel veel te bieden heeft, is het zeker niet iets voor iedereen. Het zal voornamelijk toch de echte hardcore aanspreken, zeker door de stijl, maar vooral ook door de gameplay. En ook de knipogen naar verouderde genres tussen de bedrijven door zullen niet bij iedereen even goed vallen. De game is compleet over-the-top en daar moet je maar net van houden.

Maar Bayonetta is hoe dan ook een bijzondere ervaring, en zeker iets dat je niet snel zult vergeten. Een uitstekende game dat Devil May Cry ver voorbij gaat. Let overigens wel bij het eventuele aanschaffen van de game dat de Xbox 360-versie – die wij gespeeld hebben – een stuk soepeler draait dan de PS3-versie.