Assassin's Creed II Review

Pagina 1 of 3. Pagina 2

Met een goede setting, een boeiend verhaal en soepele gameplay wist Ubisoft met Assassin’s Creed menig gamehart te veroveren. Het spel liet wel veel steken vallen qua uitwerking, maar op zijn minst is er een solide basis neergezet om op voort te bouwen. En dat heeft Ubi gelukkig ook gedaan, met Assassin’s Creed II als resultaat.

We verlaten de grijze grauwe omgevingen van middeleeuws Jeruzalem, Acre en Damascus, en maken de grote overstap naar het kleurrijke Italië in de tijd van de Renaissance. Hoofdpersoon is Ezio Auditore de Firenze, een jongen uit een rijke familie die in de voetsporen van zijn vader moet treden om het onrecht van de Tempeliers te stoppen. En net als Altaïr is ook Ezio een voorouder van Desmond.

Het tweede deel start exact waar het vorige deel ophield, met die flinke cliffhanger. Weer begin je te spelen met Desmond, maar we kunnen je geruststellen dat hij veel minder prominent aanwezig is dit keer. Hij zal het spel niet meer constant onderbreken, en zijn verhaallijn is er een stuk boeiender op geworden.

Dit neemt niet weg dat het start van het spel, en eigenlijk het hele beginstuk, wat klungelig is. Allereerst omdat je als Desmond compleet andere gameplay hebt dan dat je gewend was met Altaïr. En daarnaast, als je eenmaal met Ezio begint is de besturing eigenlijk toch weer te complex omdat je gelijk veel dingen kunt en wil doen. Ook wordt Ezio als personage een stuk beter uitgewerkt, waardoor je begint als hij nog een jongen is en dat speelt nog niet heel lekker.

Maar na een ietwat onwennige start, zodra je de taak van Assassin op je hebt genomen en je besturing in de vingers hebt wordt duidelijk wat de kracht van het spel is, en hoe Ubisoft het origineel verbeterd heeft.

De kern van het spel is hetzelfde. Desmond stapt in een Animus om de herinneringen van een voorouder mee te maken. Als assassijn zal Ezio verschillende doelwitten moeten uitschakelen. Daarnaast zijn er nog tal van andere opdrachten te doen, en kun je door de omgeving voortbewegen door middel van freerunning, wat betekent dat je alle gebouwen en objecten kunt beklimmen en via allerlei voorwerpen hoger kunt springen.

Het origineel legde de nadruk op de assassinations; het rijden van locatie naar locatie, het beklimmen van waypoints en het volbrengen van missies om je doelwit duidelijk te maken. Deze missies waren dus verplicht om te doen, en leken allemaal zo erg op elkaar dat er veel kritiek te horen was dat het spel te herhalend zou zijn. Door dit systeem was het spel ook nog eens veel te snel uit te spelen.

Met die kritiek op zak is er gewerkt om van Assassin’s Creed II van begin tot eind een meer interessante aangelegenheid te maken, en daar is Ubisoft uitermate goed in geslaagd. Want er is ontzettend veel te doen. Kon je het origineel binnen zeven of acht uur uitspelen, ben je hier toch al snel 25 uur mee bezig, en dan heb je nog niet eens alles verzameld wat er te verzamelen valt.

Ga naar pagina 2