Assassin's Creed II Review

Met een goede setting, een boeiend verhaal en soepele gameplay wist Ubisoft met Assassin’s Creed menig gamehart te veroveren. Het spel liet wel veel steken vallen qua uitwerking, maar op zijn minst is er een solide basis neergezet om op voort te bouwen. En dat heeft Ubi gelukkig ook gedaan, met Assassin’s Creed II als resultaat.

We verlaten de grijze grauwe omgevingen van middeleeuws Jeruzalem, Acre en Damascus, en maken de grote overstap naar het kleurrijke Italië in de tijd van de Renaissance. Hoofdpersoon is Ezio Auditore de Firenze, een jongen uit een rijke familie die in de voetsporen van zijn vader moet treden om het onrecht van de Tempeliers te stoppen. En net als Altaïr is ook Ezio een voorouder van Desmond.

Het tweede deel start exact waar het vorige deel ophield, met die flinke cliffhanger. Weer begin je te spelen met Desmond, maar we kunnen je geruststellen dat hij veel minder prominent aanwezig is dit keer. Hij zal het spel niet meer constant onderbreken, en zijn verhaallijn is er een stuk boeiender op geworden.

Dit neemt niet weg dat het start van het spel, en eigenlijk het hele beginstuk, wat klungelig is. Allereerst omdat je als Desmond compleet andere gameplay hebt dan dat je gewend was met Altaïr. En daarnaast, als je eenmaal met Ezio begint is de besturing eigenlijk toch weer te complex omdat je gelijk veel dingen kunt en wil doen. Ook wordt Ezio als personage een stuk beter uitgewerkt, waardoor je begint als hij nog een jongen is en dat speelt nog niet heel lekker.

Maar na een ietwat onwennige start, zodra je de taak van Assassin op je hebt genomen en je besturing in de vingers hebt wordt duidelijk wat de kracht van het spel is, en hoe Ubisoft het origineel verbeterd heeft.

De kern van het spel is hetzelfde. Desmond stapt in een Animus om de herinneringen van een voorouder mee te maken. Als assassijn zal Ezio verschillende doelwitten moeten uitschakelen. Daarnaast zijn er nog tal van andere opdrachten te doen, en kun je door de omgeving voortbewegen door middel van freerunning, wat betekent dat je alle gebouwen en objecten kunt beklimmen en via allerlei voorwerpen hoger kunt springen.

Het origineel legde de nadruk op de assassinations; het rijden van locatie naar locatie, het beklimmen van waypoints en het volbrengen van missies om je doelwit duidelijk te maken. Deze missies waren dus verplicht om te doen, en leken allemaal zo erg op elkaar dat er veel kritiek te horen was dat het spel te herhalend zou zijn. Door dit systeem was het spel ook nog eens veel te snel uit te spelen.

Met die kritiek op zak is er gewerkt om van Assassin’s Creed II van begin tot eind een meer interessante aangelegenheid te maken, en daar is Ubisoft uitermate goed in geslaagd. Want er is ontzettend veel te doen. Kon je het origineel binnen zeven of acht uur uitspelen, ben je hier toch al snel 25 uur mee bezig, en dan heb je nog niet eens alles verzameld wat er te verzamelen valt.

Het mooie van Assassin’s Creed II is dat je veel kunt doen maar dat je aan weinig dingen echt verplicht bent. Natuurlijk zijn er de missies om het verhaal vooruit te helpen, maar daarnaast is er nog veel meer te doen. Doe je die extra dingen wel, dan word je er alleen maar beter van. Je zult bijvoorbeeld berucht worden zodra je druk ‘aan het werk’ bent in een bepaalde stad. Zodra je beruchtheidsmeter hoog staat, zullen de guards constant achter je aan komen zodra ze je herkennen. Door bepaalde simpele acties te volbrengen in de stad, zoals het weghalen van posters of het omkopen van omroepers, daalt deze meter.

Ook kun je zoveel mogelijk viewpoints gaan bezoeken zodat je meer van de landkaart vrijspeelt. Je kunt gaan zoeken naar veren en beeldjes. Je kunt zijmissies doen waar je extra geld voor krijgt. En je kunt afdalen in dungeons om zegels (geen bonuspunten) te verzamelen waarvoor je een bijzonder leuk item mee vrijspeelt. Alleen het verkrijgen van de codexen is verplicht, omdat je anders je laatste missie niet kunt spelen. Maar ook via deze scrolls krijgt je personage weer voordelen zoals extra health. Het is heel prettig dat je voor alles wat je doet beloond wordt.

Vooral de dungeons – één soort van de zijopdrachten – behoren tot de leukste stukjes van het spel. Hier worden in ondergrondse gangen, of binnen in prachtige basilieken je acrobatische vermogen of je sluiptechnieken op de proef gesteld. Vooral binnen de basilieken heb je hele goede klim- en klauterstukken. Maar ook het sluipen en moorden binnen de muren in tegenstelling tot de open stad is een welkome afwisseling.

Alles wat je verzamelt komt samen in je villa. Want had je in het originele Assassin’s Creed een hide-out tot je beschikking, heb je hier niet alleen een gigantisch huis maar eigenlijk een heel dorp voor jezelf. Zodra jij beter je best doet in het spel en meer geld verdient, zie je het vervallen dorp opbloeien tot een plek waar mensen graag even voor willen omreizen om het te bezoeken.

En daar komt het nieuwe economische systeem ook direct om de hoek kijken. Door missies te volbrengen, veelverspreide schatkisten te openen of te stelen, kun je geld verdienen. Met dit geld kun je de villa verbeteren, maar ook bijvoorbeeld nieuwe wapens en armor kopen of een medicijn aanschaffen om je healthmeter wat bij te vullen. Dit economisch systeem brengt veel meer dynamiek in het spelen, en geeft je ook duidelijke doelen voor ogen.

Bijvoorbeeld de verschillende wapens. Elk wapen heeft een aantal metertjes zoals sterkte en snelheid, en je kunt bijvoorbeeld steeds sterkere zwaarden kopen, of je probeert het eens met een ander wapen zoals een mauler, een grote hamer. En hoewel een zwaard beter bij de Assassin past, is het uitermate bevredigend om een vijand zijn kop in te slaan met zo’n lomp wapen.

En over voldoening en wapens gesproken, het dubbele mes van Ezio werkt uit-ste-kend. Ga tussen twee nietsvermoedende wachters staan, en dood ze tegelijk door beide een mes in de keel te steken. Natuurlijk kun je dit ook via een sprong van bovenaf bereiken, maar het is veel leuker om nonchalant op ze af te lopen en ze vervolgens onverwachts welterusten te wensen.

Daarnaast is er ook nog het nodige veranderd in de manier waarop Ezio werkt, want dit doet hij niet altijd alleen zoals Altaïr. Sowieso is de manier waarop je tussen het lopend en pratend volk in de straten kunt schuilen een stuk verbeterd, maar je kunt nu ook mensen inhuren om je te helpen. Ezio bevindt zich namelijk in de onderwereld tussen de dieven en hoeren, en al snel worden dat zijn beste vrienden.

Zoals gezegd zijn de codexen belangrijken in het spel. Hiermee kun je Ezio verbeteren, omdat er oude geheimen van de Assassin’s in geschreven zijn die Leonardo Da Vinci kan ontcijferen. Deze codexpagina’s liggen echter vaak in gebouwen die beschermd worden door wachters. Je kunt nu bijvoorbeeld met een groepje huurlingen erop afrennen en hakken en zagen, maar je kunt ook een viertal hoeren inhuren om de wachters af te leiden en dan snel achter ze langs de deur binnen te glippen. Natuurlijk kun je altijd in je eentje de boel oplossen, maar waarom niet wat hulp inschakelen als het de boel makkelijker maakt?

Je krijgt dus meer opties in het volbrengen van je missies. Bij de assassinations zelf is dit minder het geval. Je kunt meestal nog steeds op je doel afrennen, een mes in zijn nek steken waarna een intiem gesprek volgt, waarna je weer weg kunt rennen. Gaat het fout dan doe je het gewoon opnieuw. Maar omdat je het schuilen tussen mensen verbeterd is, en je ook meer wapens krijgt zoals rookbommen om je vijanden af te leiden, heb je wel meer opties om het ook op een juiste stille manier te doen.

Helemaal spannend wordt het als je het geweer krijgt van Leonardo, deze was al getoond in een trailer voor het spel, en je krijgt het wapen richting het eind van het spel in je handen. Je kunt een zestal schoten lossen op een doelwit, maar zorg wel dat je even de tijd krijgt om te richten, want anders schiet je zo mis. Het wapen wordt verder niet veel gebruikt, maar is toch leuk als spannend vernieuwend element in zowel het spel als de wereld zelf. Net als het vliegmechanisme van Da Vinci dat ook maar een enkele keer gebruikt wordt, maar toch net dat extra beetje afwisseling biedt.

De guards zijn er ook slimmer geworden. Zo is er een guard die op onderzoek gaat naar jouw verstopplekjes, zoals een baal hooi, een bank, een put of water. Als je op tijd reageert kun je die zoeker in jouw baal hooi of onder water trekken en stilletjes vermoorden zodat de rest je niet meer vindt. Een andere wachter kan net zo goed freerunnen als een Assassin, en hoewel dit er vreemd uitziet en niet helemaal in de realistische wereld past, maakt dit het vluchten wel interessanter. De derde guard heeft sterk armor, en kun je bijna alleen verslaan door je wapen weg te stoppen en die van hem af te pakken.

Assassin’s Creed II heeft erg veel verbeterd vergeleken met zijn voorganger, en het spel is er vooral veel leuker en afwisselender opgeworden. Het is zo’n titel waar je telkens denkt: nog eventjes dit dingetje doen, en voor je het weet ben je weer enkele uren verder. Maar het spel heeft niet de technische afwerking en de gelikte graphics als bijvoorbeeld een Uncharted 2. We willen niet zeggen dat het spel lelijk is, want vooral Venetië als hoofdlocatie van het spel is prachtig weergegeven en een erg prettige plek om te zijn.. Maar bijvoorbeeld de gezichten zijn niet bepaald moeders mooiste.

En het spel komt met de nodige haken en ogen. Zo zijn er bijvoorbeeld wat ongemakkelijke manieren om het verhaal te vertellen. Met iemand door de stad wandelen terwijl je niet normaal naast diegene kunt lopen kan nogal frustrerend zijn bijvoorbeeld. En dat de muzikanten vervolgens constant voor je voeten lopen is ontzettend irritant. De soms wat lompe en chaotische gevechten die vaak veel te makkelijk zijn, vooral als je met anderen vecht en je de vijand stuk voor stuk een zwaard in de rug kunt steken. Daarnaast zijn er ook weer de stukken met Desmond die toch niet je van het zijn.

Maar ondanks dergelijke punten biedt het spel ontzettend veel plezier, en er is vooral een hoop om te doen. Het is een groot genot om door de prachtige steden te bewegen, telkens kleine opdrachtjes te vervullen en het boeiende verhaal door te spelen. Want we kunnen gaan mierenneuken over technische (im)perfectie, maar uiteindelijk gaat het om het plezier dat je met het spel kunt hebben, en dat zit met Assassin’s Creed II meer dan goed. Dit is er eentje om een moord voor te doen.