Alpha Protocol

Protocolder.

Geteste versie Xbox 360

Ontwikkelaar Obsidian Entertainment heeft de lat hoog gelegd voor Alpha Protocol. Wanneer je een spel de ondertitel ‘The espionage RPG’ meegeeft verwacht ik als gamer positief verrast te worden. Voeg daaraan toe dat de makers Alpha Protocol vergelijken met een kruising tussen James Bond, Jack Bauer en Jason Bourne en je hebt mijn interesse. Weet Obsidian haar beloftes in te lossen?

Wat moet je verwachten bij een ‘espionage RPG’? Ik denk dan aan een spannend verhaal waarbij je nooit zeker weet of iemand nou echt degene is als hij/zij beweert. Ondanks dat ik weet dat het gaat gebeuren, wil ik verrast worden door het verraad van een voormalige vriend of collega. Daarnaast verwacht ik de nodige stealth actie en als ik ontdekt word de nodige spectaculaire actie. O ja, en gadgets. Al deze elementen zijn aanwezig bij Alpha Protocol, maar komen niet allemaal goed uit de verf.

De eerste 15 minuten van Alpha Protocol.

Het verhaal van de game staat als een huis en zou zo door Robert Ludlum –de schrijver van de Bourne boeken- geschreven kunnen zijn. Je speelt als Michael Thorton, het nieuwste lid van Alpha Protocol, een geheime organisatie van de Amerikaanse overheid die geheime missies uitvoert. Na je eerste missie kom je er achter dat het niet helemaal pluis is binnen in Alpha Protocol zelf en ga je als rogue agent op onderzoek uit om een groots complot aan het licht te brengen.

Het klinkt als een dertien-in-een-dozijn verhaal maar de game weet middels wat leuke elementen het een interessant geheel te maken. Het beste voorbeeld hiervan –en meteen het grootste pluspunt van het spel- zijn de dialogen. Tijdens je missies, die plaatsvinden over de hele wereld, kom je allerlei personages tegen waar je mee in contact komt. Net zoals in Mass Effect kun je kiezen uit verschillende gespreksopties. Anders dan in Mass Effect kies je niet zozeer wat je zegt maar hoe je iets zegt. Over het algemeen kies je uit een professionele aanpak, een agressief antwoord of een casual/verleidende reactie.

1

Bovendien heb je slechts een aantal seconden om te kiezen wat je antwoordt. Dit heeft Obsidian goed gedaan; op deze manier verlopen gesprekken heel vloeiend voel je ook werkelijk druk bij het reageren op je gesprekspartner. Nu is de laatste tijd een veelgehoord stokpaardje van games dat de keuzes die je maakt ook daadwerkelijk invloed hebben op het spel, maar op Alpha Protocol is dit werkelijk van toepassing. Bovendien zijn de gevolgen al soms direct merkbaar maar ook later tijdens missies.

Bij elk personage moet je je namelijk afvragen hoe je denkt dat hij/zij benaderd wilt worden, want bepaalde reacties zorgen voor pluspunten bij iemand terwijl een andere keus je minder geliefd maakt. Een voorbeeld is wat extra info voor een missie die je al dan niet krijgt van een van je collega’s. Ook kun je vijanden tot bondgenoten maken met de juiste keuzes maar staat iemands hoofd je niet aan dan kun je hem/haar net zo makkelijk omleggen. Wat daarna ook weer gevolgen heeft voor andere personen en gespreksmogelijkheden.

Voor de keuzes die je maakt kun je verder beloond worden met kortingen op wapens, enzovoort. Dit maakt een web vol mogelijkheden en je hebt werkelijk het idee dat jij bepaalt hoe het verhaal verder gaat. Een lichte domper op de feestvreugde is dat –ondanks de vele keuzes- bijna alles personages erg oppervlakkig zijn en blijven, waardoor je met niemand een band ontwikkelt, zelfs niet met de hoofdpersoon.

Reacties

Sorry! De reacties op dit artikel zijn gesloten.